سلام
به نظر من بیشتر این عصبانیت ها و کج خلقی های شما از بچه داری نشات میگیره. واقعا بچه های این دوره چه انرژی و اعصابی از آدم می گیرندمن مطمئنم که شما مادر خوب و مهربانی هستید چون دیدم اطرافم دخترایی که تو کودکی از محبت محروم بودن وقتی مادر میشن چطور بچه هاشون رو غرق محبت می کنند.
و برعکس دخترایی که در کودکی خیلی حمایت شدن و زیادی محبت دیدن وقتی مادر میشن اصلا حوصله بچه رو ندارن.
شما گذشته ناراحت کننده ای داشتید ولی همین گذشته سخت از شما یه زن پخته و کامل ساخته که میتونید زندگیتون رو مدیریت کنید چون مستقل بودن رو یاد گرفتید. ارتباطتون رو با پدرتون کمتر کنید تا دچار مشکلاتی که در زمان زایمان عنوان کردید نشید البته وظیفه شماست که بهشون سر بزنید ولی زیاد روشون حساب نکنید. فکر کنید مثل هزاران نفر که دور از خانواده زندگی می کنند در غربت هستید اینطوری خاطراتتون کمتر مرور میشه و به اعصابتون لطمه وارد نمیشه.
سرگرمی های مورد علاقتون رو پیدا کنید و روحیتون رو بالا ببرید نگران دخترتون نباشید عذاب وجدان شما در مورد دخترتون شاید مصداق نداشته باشه و بی مورد باشه. شما مادر و همسر خوبی هستید
علاقه مندی ها (Bookmarks)