سلام خدمت شما. اینکه خانومتون باید اولش فکر این موضوع رو میکرد و شما هم باهاش اتمام حجت کردین، حق با شماست.
اما اینکه الان اذیته هم بهرحال یه واقعیته که نه شما میتونی نادیده اش بگیری و نه برای خانومتون آسونه که غریبی و دلتنگی نکنه. شاید از اول فکر نمیکرده اینقدر براش سخت باشه.
با این وصف،پیشنهادم اینه که با سرزنش کردنشون و ناراحتی، به اصطلاح نمک به زخمشون نپاشید. در عوض سعی کنید بهش نشون بدید که درکش میکنید. این خودش خیلی کمک کننده است. این یعنی اینکه شما رو در کنار خودش و همدل احساس میکنه و کم کم وابستگی اش از خونواده کم میشه.
بعد اینکه سعی کنید موقعیت هایی رو فراهم کنید تا زود به زود بتونه خونواده اش رو ببینه. همچنین اینکه بتونه به کلاس های تفریحی و آموزشی بره تا هم مشغول و سرگرم بشه و هم با محیط جدید و آدماش بیشتر ارتباط بگیره، خیلی بهتره چون تطابق با شرایط جدید رو راحت تر میکنه.
موفق باشید و خوشبخت.
- - - Updated - - -
پ.ن هیچ کس جای دیگری رو نمیتونه برای آدم پر کنه اما مطمئنا داشتن یه همسر مهربان و همراه. تحمل چنین شرایطی رو میتونه خیلی آسون تر بکنه.
علاقه مندی ها (Bookmarks)