احساس نیاز به همسر ندارم.چرا؟

[باغبان]

سلام

ممنون خانم افسونگر - شما لطف دارین .

غذا خوب از آب در اومد - مگه میشه یکی دعا کنه - و اون دعا کمک حال آدم نباشه

واقعا اسم خوبی برای خودتون انتخاب کردید .

ما قبلا به یه بنده خدایی گفتیم شله زرد چطوری درست میشه - اون بنده خدا گفت برو منیزیم با گوگرد با سدیم ترکیب کن و ......

یکی بگه بابا جون من می خوام شله زرد درست کنم - شعله زرد درست نمی خوام بکنم که !

درسته داروشناسی خونده - ولی دیگه تو غذا درست کردن هم آدم اتمی نمیشه که !

شاید تقصیر خودم بود - چون به جای شله زرد نوشتم شعله زرد !


ممنون .


.......................

در مورد حکایت شما :

باید علت را ریشه یابی کنید ، برای اینکار ، پاک کن را بردارید و آماده سفر بشید !

سفری به گذشته – باید برید با افسونگر 4 ساله ، باید برید با افسونگر 7 ساله – باید برید با افسونگر 15 ساله و .....

صحبت کنید – باهاش در و دل کنید و از ازش بخواید که حرف بزنه – حرف بزنه و خودش را آزاد کنه !

باید برید ، باید برید به اون گذشته ها - باید الگوهای ارزشی منفی خودتون را پاک کنید و الگوی جدیدی بنویسید

الگوهای مثبت – ساده و کودکانه !

ما تو دوران کودکی در بیان احساساتمان شاید محدودیت هم داشته ایم – مثلا :

برای یه کودک 5 – 6 ساله شاید احساس خشم جایز باشه - مثلا طرف با بچه اش میره فروشگاه – اون بچه یه دوچرخه می بینه و میگه من می خوام

بعد بابای میگه بی خیال ! - این کودک هم بنده خدا معنی بی خیال را که درک نمی کنه !

بنابراین احساسش را با عصبانیت بیان می کنه . وقتی اون کودک احساس خشم را بیان می کنه – برای پدر احساس خشم قابل درکه - ولی شاید برای اون کودک احساس غم جایز نباشه !

بنابراین او در بزرگسالی هنگامی که خشمگین می شود می تواند خشم خود را بیان کند ولی اگر غمگین شود بیان احساس غم یا ترس برایش امکانپذیر نیست !


در این جا یه مکانیسم به وجود می یاد به نام : " مکانیسم پوشش احساسسی "


پوشش احساسی یعنی اینکه وقتی غمناک هست ، عصبانی میشود!

یا مثلا پسری در یه خانواده ای رشد کرده که خوشحالی برای او قابل بیان نیست ولی غم قابل ِ بیانه !

یعنی او می تواند در بزرگسالی غمناک باشد ولی حق ندارد خیلی شاد باشد !!


شاید یکی از دلایل این باشه که ما می ترسیم !

می ترسیم احساساتمان را بیان کنیم – می ترسیم اون را پرورش بدیم !

شاید ترس از ناکامی – شاید بترسیم برای اینکه از حوزه ی آرامشمان خارج شویم !!! - ترس از قضاوت و حوادث !

بنابراین ما با مجموعه ای از ترس ها روبرو هستیم که اگر احساسات خود را بیان کنیم با آنها مواجه می شویم درحالی که بسیاری از این ترس ها وجود خارجی هم ندارند

ولی ما به صورت درونی، چون از آنها می ترسیم بیان احساس نمی کنیم. برای مثال کسی که ترس از کامل نبودن دارد احساسش را بیان نمی کند، زیرا فکر می کند که این احساس نقطه ضعفی برای اوست .


باید خودمون را دوست داشته باشیم – وقتی به خودمان علاقه نداشته باشیم – بروز عواطف و احساسات شاید سخت باشد !


خانم افسونگر ، شما خودتون را دوست دارید ؟

مثلا از 0 تا 20 به خودتون چه نمره ای می دهید ؟

هر نمره ای می دهید ، به این نمره فکر کنید

امیدوارم قدر خودتو بدونی در نمره دادن !

ممنون .

............


وقتی خودمون را دوست داشته باشیم - اون موقع آزاد تر پرواز می کنیم و در آسمان بیشتری رها هستیم !


یکی از تکنیک هایی که می تونه کمک کنه ما احساسات و عواطف خودمون را بروز بدیم ، اینکه چه چیزی را انتخاب کنیم !

دوست داریم منبعی از احساسات باشیم و این احساس را به دیگران انتقال دهیم – یا اینکه فقط دریافت کننده باشیم !

به نظرم اگر ما منبع باشیم بهتره

بزار خورشید باشیم و به دیگران نور بدهیم !

می تونه اولین تمرین ، خودمون باشیم – قبل از خواب و بعد از خواب برید جلوی آینه این احساسات را نثار خودتون کنید !

و بگید : بَه بَه چه افسونگری !

چقدر جذاب – چقدر شاد - چقدر مهربان و ......

سپس در مرحله بعدی این عشق را نثار مادر و پدر مهربانتان بکنید – در مرحله دیگر این عشق را به خواهر و برادر هدیه دهید و .......

بزارید بوی عشق و مهربانی همه جا بپیچه ! ( عجب جمله سنگینی )

...................


اگر مایل بودید با یه روانشناس هم درد و دل کنید !!

.......................

راستی سر اون قضیه دکتر رفتید ! (ت ص ا د ف)

قرار بود شنبه برید


....................