عشـــــــق میانسالی و ترس از رســـــوایی/ دوراهی رفتن و گذشتن یا ماندن و جنگیدن برای ازدواج

[کمال]

فرداش دلم قرص شد که از ته قلبم میخوامش و به هیچ وجهی نمیتونم فراموشش کنم . میدونستم اگه بخوام به دستش بیارم باید دور دوستامو ؛ حتی بخش عظیمی از احترام کاریمو ؛ خانوادشو و دوستی این همه سالم با مادرش و خانوادش رو ؛ میبایست دور همگی اینهارو یه خط قرمز میکشیدم / اما هر چی بیشتر به این دختر فکر میکردم بیشتر با خودم میگفتم به دست آوردنش میرزه به تمام این مشکلات. طبق ماده ی 1043 قانون مدنی ؛ عقد نکاح دختر باکره *باید* با اخذ اجازه ی پدر یا جد پدری باشد و اگر به دلایلی که قانونی نباشد (دلایل شخصی) ولیه دختر مخالفت کند و به هیچ وجه راضی نشود . میتوان با معرفی کامل به دادگاه و تعیین مهریه ی توافق شده و بررسی موضع با اخذ اجازه از دادگاه اقدام برای ثبت ازدواج کرد . که گرفتن این اجازه از دادگاه وقت ، برای من هیچ کاری نداره.... تا شب ؛ انقدر خیال پردازی کردم که کاملا از موضع خودم مطمین شدم . فقط میموند پسرم .

با وجود سختی های زیادی که میدونستم برام داره بالاخره تصمیم گرفتم در مورد احساس واقعی پسرم ؛ باهاش صحبت کنم . خیلی خلاصه بگم . همه ی رویاهام و کورسوی نور امیدی که داشتم ؛ فروریخت : گفت که از ته قلبش این دختر رو دوست داره و برای آینده ای روشن باهاش رویا پردازی کرده و برای ازدواج میخوادش.
ابتدا با دلیل و مدرک و منطق خواستم بهش تفهیم کنم که علاقه اش یه علاقه ی سطحی و زودگذره چون سن و سالش کمه و اینکه اون دختر هم ازش بزرگتره و خانوادش مخالفت میکنن! ( خودم میدونستم که دلایلم از سر عقل و منطق نیست و بیشتر از سره چیه.... ؛ از این خودخواهی ؛ خودمو سرزنش میکردم) صد البته که پسرم قبول نکرد و شروع کرد به بهانه تراشی و دلیل و برهان و استدلال به اینکه ، من هم از مادرش کوچکتر بودم و این موضوع براش ابدا اهمیتی نداره . به هیچ عنوان به حرفها و استدلالهای من اهمیت نمیداد و روی خواسته ی خودش و عشقش پافشاری میکرد و من هم برای اولین بار طی این سالها خونسردی خودم رو از دست دادم ؛ به شدت عصبانی شدم ؛ محکم مشتمو کوبیدم روی میز و گفتم : بس کن این حرفهای بچه گونرو ؛ تو سره جمع 3 ساعت هم با این دختر هم کلام نبودی که حالا دم از عاشقی میزنی و از ادامه ی حرفهاش بازداشتمش ؛ حرفهاش در مورد اون دختر به شدتی باور نکردنی آزارم میداد و این رفتار خشونت آمیزم باهاش برای اولین بار ؛ سخت رنجوندش و از خونه بیرون رفت . شب گذشت و صبح اومد و آقا تا همین الانم برنگشته .

از جمله چیزایی که باید دورشون را خط بکشی پسرتون هست
( دیدم اسمی ازش نیاوردید )انگار حواستون نیست که برای رسیدن به عشقتون باید دور پسرتون را 1000تا خط قرمز بکشید
طاقت دارید ؟ از لحاظ احساسی عهده اش بر میایید ؟ این کار منطقی هست ؟
میتونید برای رسیدن به عشق تون از پسرتون دل بکنید ؟

اینم که در مورد احساس و عشق پسرتون باهاش حرف زدید به خاطر خودتون بوده نه به خاطر پسرتون
شما عملا اصلا به فکر پسرتون نیستید

خواهش میکنم همانطور که به این دختر فکر میکنید و خودتون را در موردش مسول می دانید
اشک و اه و نگاهش براتون مهمه
پسرتون هم براتون مهم باشه
فقط کافیه که پسرتون در مورد احساس شما بدونه می دونید چی به سرش میاد ؟ بهش فکر کردید ؟ ممکنه دست به خودکشی بزنه (خدا نکنه )

شما دیگه پسرتون را رها کردید و عملا دارید به اینده خودتون و این دختر فکر می کنید
تو هر چیزی که خوب و کامل باشی در پدری کردن برای فرزند خودت هیچی نیستی (شرمنده بابت رک گویی)

در مورد حرفای اون دوستت هم ناراحت نباش
فقط حرفایی که بقیه اشنایان ممکنه پشت سرت بگن به خودت کفته
میگن دوست واقعی کسی هست که عیبت را به خودت بگه نه عیبت را به بقیه بگه
حرفاش فقط از سر دوستی بوده که شماچشات را باز کنی
اما شما زود دلگیر شدی و حاظر نیستی منطقی فکر کنی

-