شما دوسش داری درست . اون میتونه یه زندگی رو اداره کنه درست .... اما چقدر بهم میخورین ؟!
وقتی کسی رو دوس داری همه چیز به نظر مثبت و خوب میاد - منطق قلب، منطق عقل رو محکوم میکنه!!
احساسی برخوردن کردن و تصمیم گیری تاثیر گرفته از احساسات به یک سرانجام خوب ختم نمیشود اغلب ...چه اینکه این یک سال کافی بوده تا شما به دیگر وابستگی پیدا کرده و محبت و علاقه تان بهم بیشتر شود ....
اما دوست داشتن کافی نیست برای ازدواج و تشکیل زندگی همش که رمانتیک و عاشقانه ها نیست با انواع موقعیت ها و چالش ها روبرو میشید و اینجاست که ظرفیت های دو طرف مشخص میشه ...و حال این سوال مطرح میشه آیا بستر مناسب برای ایجاد ظرفیت ها واسه این آقا وجود داشته یا نه ؟! حرفای پدرتان هم منطقی و هم از جنس تجربه است .
به این توجه کنید که تفاوت های عمیق باعث اختلافات عمیق میشه و باعث میشه قلب ها از هم دور بشن و انوقت آیا غیر از دوست داشتن چیز دیگری مونده که پایبندی به زندگی و خوشبختی رو تضمین کنه ؟!(دوس داشتن ضروری اما کافی نیست)
ادمها برآیند و میانگینی از آدمهای دور و برشون هستن که باهاشون ارتباط دارن و جمله "بگو دوستت کیست تا بگویم کیستی" تاکیدی بر این حرفه.
- اون آقایی که شما اشاره کردی من نمیگم آدم خوبی نیست به هیج وجه ،بلکه مناسب تشکیل خانواده با شما نیست با این چیزهایی که شما گفتید پدرتون هم همینو میگن. همین آقا اگر با خانواده ای مشابه و در حد خودش ازدواج کنه امکان داره خیلی هم خانواده خوبی تشکیل بده و زندگی خوبی داشته باشه اما با شما حکایت مثنوی هفتاد من کاغذ میشود...
و در آخر صلاح مملکت خویش ....دانند.
علاقه مندی ها (Bookmarks)