ترس های فلج کننده من

[افسونگر]

لیبخند عزیز....بله من خودم رو قبول ندارم.....اما متاسفانه خودی که در حال هست..من در سالهای پیش خیلی موفق و جسور و سرزنده بودم......حتی به خودم گفتن که تو الگویی....
اما به خاطر یکسری اتفاقات و تغییر نگرش باعث شد که خیلی افول کنم.....انگیزه ام رو از دست دادم و تا حدودی سرخورده شدم...از آنجا روحیه ام ضعیف و لطمه پذیر شد..بارها خودم رو پیدا کردم و تعادلم را بدست آوردم ولی همان قسمت لطمه پذیر مثل پاشنه آشیل منو نابود می کرد.....فرایند ترمیم و نابود منو خسته کرده.....برای خودم هم خیلی جالبه..فاکتورهای موفقیت زیادی را در خودم می بینم(وقتی می نویسم) اما از درون هیچ حسی نسبت بهش ندارم و بی تفاوتم و نمی تونم ازش استفاده کنم
با این سن بالا
باغبان گرامی..
از لطفتون ممنونم...
خیلی از جملات شما مخصوصا تلقینات مثبت، انگیزه ام رو ریفریش کرد...
اما نمی تونم بنویسم....چون موقع نوشتن، خیلی از ترسهایی که فراموش کردم جلوی چشمم میاد...دوباره گرفتارش می شم....
وقتی حجم وسیعش رو می بینم مثل یک کوه سنگی سخت روبرو میشم....برای مثبت انگاریشون هیچ ابزاری به نظرم نمیاد و همشون در یک خط خلاصه میشن.....این منو بیشتر می ترسونه....
مشکل بزرگ من ایمانمه...ستاره زیبا ،شما و .....خیلی ها اشاره به توکل به خدا کردید....من تازگی ها خیلی فلسفه بافی ها در مورد مقدرات خدا کردم که جوابی براش ندارم و نمی تونم به صورت عمومی مطرحش کنم......من خیلی ایمانم ضعیفه ......اسم حکمت خدا هم برای من ترسناکه....اسم تقدیر برام وحشتناکه.....هرچند می دونم تقدیر قابل تغییره و با دعا می تونیم تقدیر محکم شده هم تغییر بدیم ولی قوت این سخنان در ذهن من قدرتی ایجاد نمی کنه....
برای خودم خیلی عجیبه با این که اطرافیان من همه خانواده های خوب و خوشبختی هستن و تا اینجا که من فکر می کنم هیچ اتفاق بدی در موردشون رخ نداده..چرا من اینگونه شدم؟

سوالات زیادی از تفکراتم نسبت به خدا دارم.....اندیشه های پیچیده ای که منو بیشتر سردر گم می کنه.....
وای..هر چی بیشتر می نویسم بیشتر قاطی می کنم...