ترس های فلج کننده من

[افسونگر]

سلام بر دوستان خوبم...
اول عید رو به همتون تبریک می گم
با محدودیت سه پست مواجهم وگرنه با جزییات بیشتر توضیح می دادم...

آقای محمدرضا از پست مفیدتون تشکر می کنم. مخصوصا معرفی تاپیک خطاهای شناختی...خیلی از بندهاش رو در وجودم کشف کردم و این اکتشاف منو بسیار خوشحال کرد. حالا می تونم بفهمم مشکل من حدودا چه ابعادی داره و تا کجاها پیشرفته....این برای من خیلی مهمه.....روش کاغذ و قلم رو هنوز انجام ندادم...حتما انجامش می دم....
خانم لبخند ،من می دونم و محیا ناز.....از شما هم متشکرم..گاهی واقعا احساس می کنم با هیچ قدرت ذهنی نمی تونم با خودم مبارزه کنم ....
در مورد بیماریها هر نوعش رو بگید من دارم کلا میکسه در میکسه.....سوتی ام ندادید.....
آقای باغبان گرامی...
هر آن تونستید بهترین پیشنهاد ممکنه رو دادید..از این همه زمانی که گذاشتید بسیار متشکرم..
من خیلی سعی می کنم با اندیشه های مثبت روحیه ام را در آن زمان استرسزا کنترل و مهار کنم اما گاهی ذهن و فکر قدرت کافی رو برای غلبه بر الگوی نگرانی رو نداره...هر چه تلاش می کنم با افکار مثبتم به جنگ باهاشون برم آخرش هم مغلوب برمی گردم.....فقط تنها چیزی که این مواقع کمکم می کنه ذکر لاحول و لا قوه الا بالله......آرومم میکنه ولی با این ایمان ضعیف چند دقیقه ای بیش طول نمیکشه......دلواپسیهام کمتر میشه ولی از بین نمیره.....

شما از درسام پرسیدید....اگر بدونید این ترسهای من چقدر تو این یکساله باعث ناکامی من بوده:
2) ترس از تهمت....من حتما تاپیکی با این موضوع و تمام جزییاتش باز خواهم کرد...
من حدود 4 سال پیش سرکار میرفتم ...در عرض یکماهه خیلی پیشرفت کردم تا حدودی که قرار شد مدیریت یه بخش کوچک به من واگذار بشه....این برای برخی ها اصلا خوش آیند نبود...
و تلاشهاشون برای نابودی من شروع شد....از یه طرف دیگه بدلیل زیبایی من-واقعا دوست ندارم در موردش صحبت کنم ولی نمی تونم کتمانش کنم- خیلی از پسرهای مجرد پاشون به اتاق ما باز شد و جریانات خواسگاری و ..... این مورد هم برای برخی ها اصلا خوش آیند نبود و خلاصه بعد از چند ماه تلاشهای مختلف سعی کردن با تهمت!!!! کلا منو حذف کنند. این موضوع خیلی برام سنگین تموم شد...البته خدا جزاشونو داد ولی این فکر که هر لحظه می تونم در مظن تهمت باشم درونم وجود داره....
بطوریکه سال گذشته یکی از اساتید مجردمون به من خیلی ابراز علاقه می کرد ولی من به دلیل ترس از تهمت همیشه برخورد خیلی بدی داشتم و بی توجهی می کردم.خوب جلوی دیگر اساتید بود و من فکر می کردم اونها می تونن فکرای عجیب بکنن.....گاهی حتی از سلام کردن هم وحشت داشتم.....کلا به دلیل همین ترس متواری بودم....تا اینکه خواستم جراتنمندانه رفتار کنم و عادی!!!اما ایشون جواب سلام ها مو نمی داد و رفتارش دقیقا مثل رفتارهای خودم شده بود.خوب بازخورد رفتارهام بود.....من خیلی ناراحت بودم..از خودم و رفتارهام.....و اینکه چگونه تمام این برخوردهای ناجور رو توجیه کنم.یکی دیگه از علتهای افت تحصیلیم هم همین موضوع بود...حالا هفته گذشته متوجه شدم با یکی از همکلاسیهام عقد کرده...وقتی این خبر رو شنیدم دنیا رو سرم خراب شد....احساس پوچی شدید کردم.....احساس خیلی بد..این هم شکست احساسی منه....

یکسری مشکلات دیگر هم هست که راستش ترس دارم شناخته بشم...وگرنه بیان می کردم.....
با ورزش خیلی موافقم....ولی به دلیل تصادفی که سال گذشته داشتم نمی تونم خیلی تحرک داشته باشم....