چجور پدرمو برای ازدواج راضی کنم

[مصباح الهدی]

متشکرم آقای همدان
بله.کاملا این امر امکان پذیر است و چاره اش هم صحبت و رفتار بالغانه است و قبول کردن کامل مسئولیت انتخاب. و من پسرهای زیادی دیده ام که به خاطر همین سخت گیری خانوادشون یا مخالفت اندکشون از دختر مورد نظر می گذرند. کلا این موضوع دختر و پسر نداره. الان چقدر پسرها توخواستگاری وابسته به نظر خانوادشون هستند.
اگر اون لینک را گوش کنید می تونه در چگونگی لحن به شما کمک کنه. اما چون اینجا نوشتاری هست رساندن مطلب بسیار سخت هست.

من اینجا یه گلگی هم دارم از بعضی مسائل که به صورت جمعی اتلاق می کنیم. یا بعضی مسائل را در مشاوره هایمان اغراق می کنیم و یا مطلق می دانیم.
بسیاری از سخت گیری ها باور کنید به خاطر همین مشاوره هاست و باور کنید به خاطر همین مساله حساس بودن بیش از حد هم کفو بودنه (که به خدا اصلا عمیق به این موضوع نگاه نمی شه. یعنی هم کفو بودن را مثلا خیلی ها میان تو مسائلی می بینند که برای طرف مهم هم نیست.یعنی فردی نگاه نمی شه. یه نسخه برای جمع گفته میشه.شاید برای یکی این نسخه نباشه)

این قدر تو مسائل مشاوره ای گفتیم خانواده ها،خانواده ها که گاهی از اون ور بوم می افتیم. اشتباه نشه من کاملا موافق این هستم که از همون اول تحت نظر خانواده باشه. اما آیا باید این همه بها بدیم که تصمیم اصلیمون سرش عوض بشه؟ (البته مساله مشورت بحثش جداست!)
این قدر من تو همین همدردی هم خونده بودم اگر پدر طرف مقابل یا خودتون مخالف بودند آن ازدواج دیگه درست نیست. بله درست نیست. اما چگونه؟ با چه دلیلی با چه منطقی؟ آیا واقعا نمی شه راضیشون کرد؟
من چند وقت پیش اومده بودم مشاوره و سر یه موضوعی بابای من سخت گیری می کردند و اکثریت حق را به پدرم دادند. این درحالی بود که من اون معیار برام کافی بود یعنی من مشکلی نداشتم. می دونم غالب جامعه مشکل دارند ولی من نداشتم.

پدر و مادر سر فرزندانشون خیلی دلسوزند به خصوص سر ازدواج یک دختر (که انتخابش از پسر حساس تره چون اشتباه توش جبران ناپذیر تره )و شاید اشتباه هم بکنند! اتفاقا فرزند صالح اونی هست که بتونه اشتباه پدر و مادرش را بهشون به بهترین وجه بگوید.
من اون موقع کمک می خواستم اما همه یا اکثریت حق را به پدرم دادند(دیگه اصلا نمی شد بیام صحبت کنم که چگونه پدر را راضی کنم) بگذیرم که باز هم من حق را به خودم دادم و ماجرا را ادامه دادم(با جلب رضایت پدر) که به سرانجام هم نرسید.

دقیقا می خوام اینجا را بگم که الان این دختر آمده راهنمایی خواسته ( یه قسمتهایی از شرایطش مشابه با شرایط اون موقع منه و خیلی افراد دیگه) الان اینجا نمی شه زود بیایم بگیم پدرت مخالفه تمامش کن! نه! باید اول زودتر ماجرا را به خواستگاری رسمی بکشاند و بعد هم منطقی با پدرش صحبت کند و به یک تصمیم واحد برسند. حالا اون تصمیم ممکنه جواب مثبت یا منفی باشد.

اما این قضاوت اصلا درست نیست که سر شنیدن یک لغت آشنای مخالفت خانواده (که مدام هم می شنویم) سریع موضوع را خاتمه دهیم.و یا برچسبی بزنیم. من خودم اعتراف می کنم این کار را کردم. یعنی یه کم فهمیدم طرف مقابلم مادرش رضایت قلبی نداره دیگه برای اون خواستگاری زحمت نکشیدم.
من به شخصه اگر منتظر می بودم کسی پیدا شود که هم من بپسندم و هم پدرم اصلا چنین کسی وجود خارجی نداشت... یعنی کلا من نباید ازدواج می کردم... چون جمع معیارهای بابا و من بسیار سخت ترمی شود. البته بگویم تو جامعه ما گویا معیارهای پدرم از نظر خیلی ها منطقی تر محسوب می شود.اما من عقیده خودم را دارم.و واقعا هم شرایط فعلی جامعه را باید در نظر گرفت.(و مگه چند نفر مشابه آدم پیدا میشه که هم به دلش بنشیند هم معیارهایش را داشته باشد)

البته بیان این نوع موضوع با پدر و مادر به خاطر حفظ احترام حساس تر هست.
برای دختر هم حساس تر از پسر هست چون در دینمون هم اجازه پدر واجبه... خب این یعنی این موضوع سختگیری پدر یه جاهایی واقعا ممکنه به جا باشه و کلا مساله رابطه و حس مسئولیت پدر نسبت به دختر از یه جهت هایی بسیار فرق داره.مقایسه وابستگی نظر دختر و پسر به خانواده تفاوتهایی داره. و اگر دقیق تر بخوام بگم کلا مقایسه تک به تک درست نیست . اما چرا شاید از اصل مساله بشود برای هر دو استفاده کرد.

آقای فدایی یار سلام الان این دختر خانم که من نظرشون را خوندم از نظر من در حد یک دختر (و البته نه در مقایسه با یک پسر!) استقلال فکری متناسب دارند که هرچند به شیوه اشتباه ولی خودشون فعلا این آقا را پسندیدند و نگرانی که در این زمینه دارند کاملا نگرانی دخترانه و عاطفی هست نسبت به پدرشون. و جسارتا این قسمت از نظر شما که این قضاوت را کردین پس در آینده هم بین نظر شوهر و پدرشون می مانند "از روی فقط این موضوع" اشتباه است. کلا پدرشون مسئولیت ازدواج ایشون را دارن.چه از نظر شرعی و چه عرفی و خب این طبیعی است که در این شرایط پدر بیشتر حس مسئولیت کنند و دختر در این زمینه نگرانی داشته باشد. اما این وظیفه بعد از ازدواج که برعهده پدرشون دیگر نیست که پدر بخواهد در این زمینه حس مسئولیت داشته باشد و مقوله و سنجشش بحث جداییست .

پ ن:این پست نظر شخصی من بود و کارشناسی نیست و برای همین پستی که نکات مشاوره ای اصلی را دارد را بعدا می گذارم.