سلام
داستان زندگی شما باور نکردنیه
صبر و استقامتی که داشتید و سختی هایی که متحمل شدید امیدوارم گشایشی حاصل یشه و دوران آسایش براتون آغازبشه
فقط من یک چیز به نظرم میاد حالاکه شما این همه ظرفیت های وجودیتون رو شناختید این همه پایداری و صبر و از خودگذشتگی که همه به فکر لباس های اون بچه هم هستید یک نیت الهی بکنید واقعا باوجود این اتفاقات اینکه همسرتون پشیمونه واقعا یا الکی یا هر چی دیگه چه اهمیتی داره اون دیگه مربوط به همسرتونه که چقدر به خودش بیاد و جبران کنه اصلا احساستون دیگه وابسته و تحت تاثیر پشیمونی اون نباشه حالا ظرفیت های وجودی تون انقدر بالا رفته یک زن قوی باشید ومتکی به نیروی انسانیت و قدرت ذاتی خودتون مثل یک انسان ضعیف نباشید که انگار مجبور شدید و این شرایط رو تحمل کردید نه قوی باشید و با انتخاب خودتون این درجه از گذشت و صبر رو اشته باشید
شما یک زن قوی هستید از نیروهاتون دیگه در مسیر منفی و غصه خوردن برا ی خودتون و همسرتون و حتی اون بچه استفاده نکنید نیروهای شما دیگه باید جهت دیگه ای بگیره نمی دونم چه استعداد و توانمندی دارید بچسبید به یه کار حرفه ...یه چیزی که فقط و فقط خودتون و پیشرفت بچه تون مهم باشه وظیفه ی اصلی شما فراهم کردن آرامش روانی و جسمی برای بچه تونه
د ست از غصه خوردن بردارید متاسفانه همینه که هست می بینید که کاریش نمیشه کرد تمرکزتون رو بردارید و به خودتون فکر کنید میلیون ها زن شکست می خورن خیانت می بینن خب شماهم یکی از زن هایی که تو ازدواج شکست خوردن به چیزای دیگه فکر کنید مراحل دیگه ی زندگی....








علاقه مندی ها (Bookmarks)