من عزت نفس دارم

[من می دونم]

سلام

به عنوان یک روانشناس بهت میگم :yes:

تمام ارسال های این تاپیک رو با دقت بخون. چکیده شو بده من یه مقاله دربیارم . خخخخخخ

بی شوخی، ببین چقدر کامل مسئله ات رو دوستان از زوایای مختلف بررسی کردن و راهکار هم دادن. یه کم به خودت بیا.

در مورد دماغ بنده .،،،عرض به خدمت شما البته بر و بچ همیاری قصه شو میدونن. فقط جهت آگاهی تو و دفاع از جامعه روانشناسان ....
بنده یک بار نه بلکه دوبار دماغمو عمل کردم. جراحی اول حدود شش هفت سال پیش بود. پولیپ داشتم. عمل رو انجام دادم. منتهی به دلیل مصرف یه قرص ، عمل با موفقیت کامل انجام نشد و بنده در تمام این سال ها تنفس ام بوسیله اسپری تقویت میشد. در طی این چند سال ( همین پارسال جراحی دوم رو انجام دادم که عمل خیلی خیلی سختی هم بود با ریسک بالا) غیر از مشکل تنفسی و خواب نا کامل! به دلیل اینکه یه اسکار روی بینی ام افتاده بود احساس بدی داشتم. نمیشد زودتر عمل کنم ، چون اون قرص هنوز عوارضش در بدنم موجود بود. اولش احساس بدی داشتم از چهرم. این واقعه مصادف بود با زمان فارغ التحصیل شدنم از کارشناسی . مثل الان تو اون موقع خیلی عصبانی بودم! همدردی و همیاری هم نمیشناختم. از اساتیدمون هم کمک نمیگرفتم. یه دفعه به سرم زد ادامه تحصیل بدم..، اونم در رشته متفاوت با کارشناسی ام. روانشناسی استثنایی. کارشناسی مو بهت گفتم. وقتی شروع به خوندن کتاب ها و منابع کردم ... مطالب زیادی یاد گرفتم. اصلا دیدگاهم نسبت به اون اسکار تغییر کرد. کنکور رو دادم دانشگاه خوبی هم قبول شدم. مشکل تنفسی رو داشتم ولی. بعد از دفاع ام عمل کردم.
عزت نفس رو به صورت تجربی درک کردم. اعتماد به نفس رو هم همین طور. تو اوضاع ات از من خیلی خیلی بهتره. تو همیاری هم بهت گفتم. من درس ام متوسط بوده ولی تو جز افراد درس خون محسوب میشی. اگه حقیقتا میخای دکتر بشی باید تلاش کنی. سامان ها نباید مانع پیشرفت شما (شما نوعی) بشن.
یه جمله ای هست تمام اون دوران سختی من همیشه تکرارش میکردم و انرژی می گرفتم...

زندگی را دور بزن و آنگاه که بر تارک بلندترین قله ها رسیدی لبخند خود را نثار تمام سنگریزه هایی کن که پاهایت را خراشیدند.

موفق باشی دوست من.