سلام
از اولین تاپیکتون تا اینجا ،نوشته هاتون سرشار از منت گذاشتن سر خدا بود!من اینکارو کردم به خاطر خدا!من اونکارو نکردم به خاطر خدا!پس چرا خدا چیزی که میخاستمو نداد؟!
نگید منت نمیزارم که خیلی هم زیاد دارید میزارید.لااقل تو نوشته هاتون اینطوره.
اگر منت نبود کار به گله و شکایت نمیرسید.
همش مقایسه میکنید که چرا فلانی دختر بدی بود ولی خدا بهش چیزای خوب داد!این سطحی ترین نوعِ برداشت از رابطه بین خدا و بنده اش هست.
اگر کار خوب انجام میدی به خاطر خودت داری انجام میدی.منتش رو سر خدا نزار.خدا یه لیستی داره که گفته این کارها برای بنده های من مضره!اسم این کارهارو گذاشته گناه!گفته اگر این کارهارو انجام بدید از مسیر بندگی دور میوفتید.
دنبال چی هستی؟خوشبختی؟؟خوشبختی توی این دنیا وجود نداره.چون معنی واقعیش رو نمیدونیم
خوشبختی از نگاه خدا و نگاه ما متفاوته.اگر ما خوشبختی رو توی پول و زیبایی و شوهر خوب میبینیم ،این فقط نوع نگاه ما به این دنیاست.اتفاقا ممکنه خدا به یکی همه چیزایی ظاهرا خوب مثل پول و زیبایی و زندگی راحت بده تا عکس العملش رو در مقابل داشته هاش ببینه.هرچقد از نعمت های این دنیا بیشتر بده،بیشتر هم انتظار داره.
اون دنیا به هیچ کس به خاطر زیبایی و دارایی هاش چیزی نمیدن.مثلا تصور کن یه ترازو هست که یک طرفش نعمت هایی که خدا به هرکس داده و طرف دیگه نحوه مقابله با اونهاست.
انقدر با اطمینان نگو فلانی آدم بدیه من دختر خوبیم.من حجاب دارم من اجازه ندادم پسره بهم دست بزنه .من ارشد دارم من فلانم بهمانم.تو در واقع تا وقتی که این ویژگی هاتو عَلَم کنی و مدام با خودت تکرار کنی هیچی نداری!هیچی!
معرفت یعنی بدونه اینکه از کسی انتظار داشته باشی براش کاری رو انجام بدی.چه بسا ممکنه اون فرد جوابتو با بدی بده.ولی اگر با معرفت باشی از کاری که براش انجام دادی نه پشیمون میشی نه به روش میاری.
مشکل سر پوشش و ظاهرت نیس.نوع نگاه و عقایدت به خدا و زندگیه.یه مدت وقتت رو بزار سر این مسائل تا به نگاه عمیقی در موردش برسی








علاقه مندی ها (Bookmarks)