خواستگارهام بعد از اولین جلسه میرن و پشت سرشون رو نگاه نمیکنن...

[مصباح الهدی]

با نوشته دختر7 صد در صد موافقم...
یکم زنگ خطر در نوشته هایت منم حس می کنم.....

عزیزم ارزش تو را پسندیدن یک خواستگار تعیین نمی کنه...
عزت نفست را بالا ببر... یعنی چی یکی تو را نپسندید یعنی نکنه مشکلی داشته باشی؟
خب نپسندند! حالا یه دلیلی برای خودشون داشتند حتما. حتی ممکنه دلیلشون این باشه که شما از آنها سر تر هستید....

اتفاقا منم خواستگار این مدلی داشتم. یعنی مادر آقا پسر آمده بود و تو همون مذاکرات متوجه شده بود که من قصد ادامه تحصیلم جدیه... یعنی مثلا پای تلفن اون قدری متوجه نشده بود که من آینده علمیم چه جوریه....
تازه باور کن به نظر خودم یکی دو مورد هم احتمالا به خاطر اینکه من از پسرشون خیلی بهتر (از نظر آنها) بودم نیامدند... بعضی می ترسند جواب منفی بگیرند! باور کن بعضی اگر مثلا 70 درصد احتمال بدن جواب طرف منفیه دیگه پسرشون را برای جلسه بعد نمی برند... حالا هم غرور پسرشون مثلا خورد نشه... هم اینکه گل و شیرینی الکی نخرند ووو

یه مشکلی که هست اینه که ما خیلی بی خودی و بدون هیچ مبنایی خواستگاری را مثل یه مسابقه می بینیم! که انگار هر کی خواستگار بیشتر داشت برنده است! یا کسی که بیشتر پیگیری شد بهتره یا...
و جالب اینکه مثلا برامون مهم میشه که کی جواب منفی بده یا کی زودتر جواب منفی بده! (گاها در بعضی افراد)
ولی به این ها نیست...
بعد هم اگر واقعا اون آدم ها این قدر ظاهر بین باشند که بدون دیدن هیچ مشکلی(یعنی مثلا خودشون از شما خیلی پایین تر نباشند و...) شما را نپسندیده باشند شما باید خوشحال باشی که همین اول مشخص شده.
"حالا این سوال برام پیش میاد که نکنه سرنوشتم با سختی و حسرت نوشته شده
که برای بقیه اطرافیانم همه اتفاقای قشنگ بدون دردسر میوفته"
بعد این جمله ت یعنی این که اصلا یه ذره هم سختی نکشیدی! که این ها را سختی می بینی!!!
پس اگر جای من بودی چه کار می کردی؟
پس یعنی منم دیگه نباید امید داشته باشم؟
اتفاقا من به خدا امید دارم.
امام رضا علیه السلام می گن: هر کسی به خدا ظن خوب داشته باشه خداوند براساس همان ظن با او رفتار می کنه!
به خدا ظن خوب دارم... با اینکه این قدر تو این جریاناتی که داشتم کلی ماجراها داشتم (که اینجا نگفتم) ولی سعی کردم بهش به چشم امتحان نگاه کنم. حالا خدا خواسته به جای بعد از ازدواج منو قبل ازدواجم امتحانم کنه؛ بده؟
خب خدا منو می شناسه دیگه... بعد ازدواج آرامش من قراره برسه. قبلش انگار قراره همین جوری امتحان بشم...

[فدایی یار]

درسته دوست مهربونم
من مدتهاست رو اعتماد بنفسم کار میکنم و الان به جرات میگم که خیلی خوب شدم
واقعیتش اینکه من دختر خاله ای دارم که سه سال از من کوچکتر هست و با اینکه خیلی به هم شباهت داریم اما اون پوست روشن تر و چشمان مینیاتوری داره و روی هم از من زیباتر هستش

اون در حال حاضر عقد کرده چون خواستگارهای فراوانی داشت

سلام خانم محترم... توصیه میکنم حتما تجربه های خانم مصباح الهدی رو جدی بگیرید که در ادامه ی صحبت ایشون منم یه تجربه ی شخصی میگم....

من نمیدونم چه اپیدمی هستش البته شایدم دخترا حق دارند.... منم میشناختم دختری رو که شرایطی مشابه شما رو داشت.... بعدش شرایط دختر عموش واقعا از هر نظر از این خانمی که من میشناختم بهتر بود.. هر دو دختر عموی این خانم که از این خانم هم یه سال کوچیکتر بودند ازدواج کردند..این خانمی که من میشناختم همش غصه می خورد... کلی حاجت و دعا و.... با دلی شکسته... مثلا مجلسی می رفتند اون دو دختر عموبا هم گرم بگیرند و از همسراشون بگن و...

خلاصه بعد چند وقت اون خانم هم ازذواج کرد ... به نظر من که بی طرف هستم اون دختر خانم از همه خشبخت تره...یکی از دختر عموها زندگی معمولی داره..یکی دیگه کارش به اختلاف همسرش با خانوادش کشیده شد و االان وضعیت خوبی نداره...البته من خودم ناراحتم..نمی خوام بگم لزوما این طوره...ولی میخوام بگم الان هر کی درگیر زندگی خودشه که یادش نمیاد یه زمانی به چه چیزای الکی !!! فکر می کرد .....

به این چیزا فکر نکنید...واقعا حیفه... چند وقت پیش یه خانمی تاپیک زدند تون سی سالگی یه خوساتگار براشون اومد و همونم به ازدواج ختم شده و الان هم کلی حس خوبی دارند از این که خدا همیشه حواسش به ایشون بوده ....و به همه ی ما... دنیا مشکلات زیاد داره...سعی کنید از مسیر زندگی لذت ببرید..چرا که خوشی مقصد نیست...بلکه مسیره..

سلام سپیده جان
شما جای خواهر کوچک من هستی و لطفا تجربه منو در نظر بگیر.....
به این جور مسائل اهمیت نده! خواهش می کنم اهمیت نده!
.
ببین من الان که پشت سرم نگاه می کنم یه حسرت بزرگ می خورم!!!
می دونی اون حسرت چیه؟

حسرتم اینه چرا بی خودی برای هر خواستگار وقت گذاشتم....

وقتی به گذشته ام نگاه می کنم می بینم اگر اون وقتی که برا فکر کردن رو خواستگارام گذاشته بودم همون انرژیم را روی چیزهای دیگری گذاشته بودم مطمئنا الان به جاهای خیلی خیلی خوبی رسیده بودم...
اگر یکم می تونستم بی اهمیتی کنم الان به چیزهای مهمتری رسیده بودم.

سلام خانم مصباح الهدی... شما تجربه ای رو گفتید که انگار از زبان من گفتید ولی با این تفاوت که من پسرم.... تجربه ای که میگم امیدوارم سو تعبیر نشه ازش و منظورم دست رسونده بشه چی هست...

من از وقتی که فهمیدم ازدواج چقدر خوبه و چقدر میتونه بهم کمک کنه توی مباحث عاطفی و... به فکر ازدواج افتادم...درست توی سنی که یک پسر هیچی نداشت و نداره... حدود 4 سال دانشگام با این افکار گذشت... فکرم خیلی وقت ها درگیر میشد... به طور خاص روی بعضی خانم هایی که ظاهرا می دیدم اونی هستن که میخوام بیش تر درگیر شد(البته در بازه های مختلف و نه همزمان)... حتی از یکیشون بعد چند سال حدود دو سال فکر کردن خواستگاری کردم وقتی جواب منفی شنیدم افسوس خوردم...افسوسی از جنس افسوس شما...افسوس که بعضی وقتا چی حس های الکی بهم دست داده بود..که به خیلی های دیگه هم ممکنه دست داده باشه و بده...

گفتم اشکال نداره این حتما قسمتم نبود..یه بنده خدای دیگه بود گفتم باشه برای سال بعد...بهش مثل قبلی فکر نکردم ولی خب همچین نبود که بی فکر باشم..بعد یه سال دیدم بله ازدواج کردن... کلا منم اگه اون موقع که شرایط ازدواج رو نداشتم تمرکز می کردم روی هدف هام(هر چند خدا رو شکر من خیلی اسیب ندیدم..شاید چون پسر بودم راحت تر باهاش کنار اومدم) الان خیلی خیلی موقعیت بهتری داشتم...هر چند اینا هم شد تجربه ای...هر چند توی دوستام از یه لحاظ هایی جز موفق ها بودم...ولی حسی الان بهم دست میده از جنس کوبیدن اب در هاونگ....ولی خب

ولی خب نباید از حق گذشت بعضی چیزا رو ادم باید تجربه کنه شاید تا بفهمه که باید چطوری رفتار و عمل کنه.