خوب زندگی موفق عزیز,من باید تا کی بلاتکلیف بمونم؟
من توضیح دادم که اشتباهاتم بسیار کم بوده..... من الان چندین ماهه که مدام تغییر کردم.البته تو ارتباط با شوهرم.ولی درباره ی خانوادش اصلا من دو یا سه ماه اونم نصفه نیمه دیدمشون.اصلا هنوزم نمیدونم چی میگن.اخه کلا حرفاشون قاطی پاتیه.الانم دیگه میگن طلاق و لاغیر.......شوهرمم میگه اگه خانوادم کوتاه میومدن من میخواستم زندگی کنم.ولی خوب کوتاه نمیان.
ما سه تا مشاوره رفتیم و اونا میگن این خانواده تعادل ندارن.
شما بگید من وقتی ندیدمشون چطور میتونم اشتباه کنم.عزیزم راستش گویا قبل از خواستگاری از من,خانوادش به شوهرم دختری رو پیشنهاد میدن مثل خواهر شوهرام,بسیار ظاهر مادرشوهر پسند و بسیار ارام و بی صدا,کلی هم خانوادش رفتن دنبال خانواده شوهرم که درست بشه,دختره با مادر شوهرم میرفته مسجد(حالا هنوز هیچ خبری نبود و فقط یه هواستگاری ساده بود),حس میکنم یکبارم دختره چون هم محلشون بوده در غیاب شوهرم خونشون هم رفته بوده.البته اینا رو از حرفاشون فهمیدم.خلاصه دختر خانم و خانوادشون بسیار مشتاق ولی شوهرم به دلش ننشسته و بردتشون مشاوره و مشاور توصیه کردن با اون با بی علاقگی ازدواج نکنه و شوهرمم با بی رحمی اون دختر رو در حالی ک خانوادش مخالف بودن رد میکنه و این ارتباط رسمی رو هم پایان میده.وقتی خواستگاری من میان ,چون بدون تماس قبلی و بسیار سنتی اومدن ,من نمیخواستم برم پیششون چون به نظرم تو این زمونه بی کلاس بود ولی به اجبار مامانم که زشته اینا نمیرن رفتم, مامانشون کلا از همون اول در مقایسه با اون دختره مخالف شد ولی شوهرم میخواست خودش هم من رو ببینه,
وقتی هم دید خواست صحبت کنیم,با اینکه مامانش از تو خواستگاری دلش نمیخواست ما صحبت کنیم و من نمیدونستم,صحبت کردیم و شوهرم عاشق شد,اینقدر که با مامانش اینا بد برخورد میکرد و واضح مرتب میگفت هر چی خانمم بگه البته فقط تو خواستگاری اینطور بود, مشاور قبلی اون بعد از عقد بهم گفت که وقتی برام از تو صحبت میکرد برعکس موردهای قبلی واقعا مطمن بود که تو زنش بایدبشی و خانوادش فکر میکنن از روی اونا رد شده و تو رو گرفته,بهم گفت شما فک کن دوس دختر همسرت بودی و قید رفتار خوب خانوادش رو بزن, ببین عزیزم شوهرم خودش هم قبول داره خانوادش خیلی بدن,ولی میگه نمیتونم کاری کنم.
حالا فکر به اشتباهاتی که داشتم در حالی که خیلی فکر کردم و حتی اونموقع هم که با خانوادش رفت و امد داشتم نمیتونستم جبران کنم الان فقط ذهنم رو مشوش میکنه.یکی از اشتباهات من این بوده که تو خواستگاری چرا بابام من رو نبرده خونشون براشون چایی دم کنم.
من قطعا اشتباه داشتم و بزرگترینشون انتخاب همسرم بود.ولی الان دیگه از بلاتکلیفی خسته ام.
من مهریه نمیخوام,فقط میخوام یه جوری همسرم رو بکشونم وسط ک بیاد تکلیفم رو مشخص کنه.
الان دو تا مشاورم میگن برو اجرا بذار که مجبور شه تصمیم بگیره,یا تو یا خانوادش.ولی حس بدی دارم.مشاورام میگن شوهرت رو تو این مدت میشناسیم,این پسر کسی نیس که خودش تصمیمی بگیره و تا صد سال دیگه هم خبری ازش نمیشه یا اگرم بشه بازم مثل قبل میگه از دستم کاری بر نمیاد.اونا میگن چون مشکل خانوادش هستن وقتی ببینن بدبخت کردن ادم ها راحت نیس شاید کوتاه اومدن و شوهرت هم فهمید زندگی با ترس جلو نمیره.و باید راهش رواز اونا جدا کنه.
ولی مشکل اینه که من از این اجبار خوشم نمیاد,از طرفی هم از بلاتکلیفی ناراحتم.
واقعا چیکا کنم که وضعم معلوم شه؟
علاقه مندی ها (Bookmarks)