سلام سحر عزیزم.

مرسی که از زاویه مخالف به مشکل من نگاه کردی،ممنون هستم که نظرت گفتی.
برای تصمیم گیری احتیاج دارم از همه جوانب قضیه بررسی کنم .
من خوشحال میشم انتقادهای شما رو از رفتارهای خودم و همسرم بشنوم و بعد بررسی کنم که چرا این انتقاد شده!
من هم باهات موافقم که قرار نیست جور همه سختی های زندگی فقط زن بکشه!
اگر مطمین بشم همسرم سهم خودش برای حفظ زندگی ادا نمیکنه پای این زندگی نمیمونم.

مسیله این هست سهم ایشون با توجه به شرایط ایجاد شده چی هست؟(بدون در نظر گرفتن اتفاقات گذشته)

  1. آگهی ودانش خودش بالا ببره.
  2. آگاهی و دانش به خانوادش انتقال بدهد.
  3. ازتجربه دیگران استفاده کنه.
  4. برای صحبت کردن و رفع مشکل اقدام کنه.
  5. در این مدت که من نیستم به سمت فرد دیگری برای ایجاد ارتباط کشیده نشود.
  6. به سمت مصرف دخانیات حرکت نکنه.
  7. به الواتی روی نیاورد.
  8. اقدام قانونی نکنه.
  9. برای من و خانوادم ایجاد مزاحمت نکنه.

آنچه در ظاهر دیده میشود:
مورد 4...........................هنوز رخ نداده .(0 امتیاز)
مورد 1و 2و 3و 5 و6 و 7................................ما نمیدونیم.(هر مورد 0.5امتیاز)
مورد 8 و 9...................................به هر دلیلی انجام نداده.(هر مورد 1 امتیاز)
در ایده آل ترین حالت و با توجه به اطلاعات حال ما نمرش میشه 5 از 9!

اگر دقت کنید نمره من هم از نگاه اون همین میشه!

(اگر نحوه امتیاز دهی من از نظرتون ایرادی داره یا بعضی مسایل در اون نادید گرفته شده خوشحال میشم بگید تا تغییر بدم)

حالا با توجه به این شرایط فعلا چاره ای به جز صبر نیست تا اون نمیدونم ها مشخص بشود.

من این جملات با توجه به شناخت خودم اصلاح میکنم.

ادم حساس لجباز عقده ایه که اگه خانمش مدام نازشو نکشه وقربون صدقش نره وتحویلش نگیره بله قربان نگه و در برابر مشکلاتش ورفتارهای مسخره و بچگونش کوتاه نیاد وسکوت نکنه حق هر نوع رفتاری رو داره از قهر گرفته تا دعوا مرافعه وتحقیرکردن و5ماه 5ماه رفتن از خودش نشون میده!


راست میگی باید یکبار بشینم ببینم از مرد زندگیم چی میخام؟
خاسته ای نا معقولی که در تصورات دخترانم داشتم خط بزنم و خاسته های دیگری که دارم بررسی کنم که کدوم هاش حیاتی هست و کدوم هاش اگر نباشه من نمیمیرم!
و بعد ببینم این آدم تا چه حد پاسخگو نیازهای من هست.

برخلاف همه ی دوستانی که گفتن ایشون بچه ننه نیست به نظر من به شدت هست و به شدتم رفتاراش بچه گونه است


یه چیزو مطمئنم این ادم میتونه خیلی مشکلات و برات ایجادکنه چون اصول اولیه برخوردبا مسائل زندگی رو نمیدونه چون نمیتونه مستقل تصمیم بگیره چون هنوز معنی زندگیه مشترک و نفهمیده.


انصافا قهر کردن یه مرد از نظر من هیچ توجیهی نداره اگه شمارو نمیخوادخب مردونه بگه نمیخواد اگرم میخوادو فقط دلخوره خب بیاد مردونه مشکلشو حل کنه بیادحرف بزنه انتظاراتشو بگه نه مثل بچه ها پاشو بکوبونه زمین بگه نمیام تا قبول نکنی؟


میدونید چندین بار به زبون خودش به من میگفت از ارتباطم با خانوادش ناراضی هست اما من اهمیت نمیدادم.
1-به خواهرم زنگ بزن.
2-با مامانم صحبت کن.
3- میای خونمون قیافه نگیر.
4-یعنی نمیخای به مامان من کمک کنی؟

اینکه میخاد یا نه

1-یکبار به بابام گفته من این دوست دارم
2-باباش به بابام گفته ته دل پسرمون یک چیزایی هست
اما در عمل بی مسئولیت رفتار میکنه و در برابر رد کردن خواستش هیجانی و پرخاشگر میشه!حالا چرا؟ میتونه ریشه در نوع تربیتش و برخورد خانوادش داشته باشه یا نحوه واکنش من و یاضعف شخصیت خودش و یا دروغ می گه یا .....

اینکه یه مقدار وابستگی به مادر تو همه ی مردا هست و رو رفتارخانومشون در قبال مادرشون حساسن شکی نیست و به نظرم درستشم همینه اما اینکه یه مردبیاد با زنش اینطوری رفتار کنه که مانتو بکوبه تو صورت زنش وبگه باید ظرف بشوری باید به مامانم زنگ بزنی باید دوبار بیای ببینیش یه ذره خنده داره یعنی چی واقعا؟


میدونی جمله دقیقی که گفت این بود:من میدونم قلق مامانم چیه 2 بار بهش زنگ بزنی و بیای خونه ما دیگه اینجوری نمیکنه!

الان اگر برگردم به قبل 2 بار به مامانش نمیزنگم و نه زیاد میرم خونشون فقط در برخوردها و تماسهایی که با مامانش دارم رفتار صمیمی تری انتخاب میکنم.
اینکه اونجوری از من خاست ظرف بشورم این رفتارش اشتباه بود.و تحت تاثیر خاسته های خانوادش!

البته اون باید ها خطاهای ذهنی من بود.یادم نمیاد از کلمه باید استفاده کرده باشه.

ناگفته نماند که دفعه بعدی که خونشون 2 تایی شام خوردیم گفت:میشه ظرفارو بشوری؟منم گفتم نه!خودش رفت شست و حرفی نزد.

من فکر میکنم ایشون یه شدت تحت سلطه ی مادر گرامیشون بزرگ شدن و هیچوقت بهش اجازه ندادن مثل یه مرد رفتار کنه الان که زن گرفته با این کارا میخوادبگه اره منم هستم این منم که دارم قاطعانه برخورد میکنم


میدونی بیشترین چیزی که من ازش سرد میکنه و ناامید میشم این غیبتش هست!
اما اگر نمیرفت این چیزا رم من نمیفهمیدم !الان یک فرصتی شده که بدون درگیری ذهنی به رفتارهای خودمو اون فکر میکنم.اما خوب این غیبتش توجیه نمیکنه.

بچه ها یکی از دوستام یک فالگیر سراغ داره که 9 ماه پیش خودش رفته پیشش و براش در مورد آینده صحبت کرده! صحبتای فالگیر ضبط کرده منم گوش دادم.همه حرفایی که گفته درست دراومده!راهنمایی های خوبی بهش کرده!
من خودم اعتقاد ندارم و خیلی میترسم برم!اما گاهی وسوسه میشم!شما چه نظری دارید؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ ؟؟؟