زنم خیلی تنبله

[myl]

سلام.من یه مثال واقعی استون می زنم.من یه دوستی داشتم یه خواستگار داشت که روز اولی که رفت دیدش اومد پیش من گفت ای حالم ازش بهم خورد روز بعدم جواب منفی بهش داد.حالا از پسره بگیم هر روز با یه دسته گل و یه کادو میرفت جلو راه دختررو میگرفت شاید دو ماه این کارش بود.تا جایی که دوست بنده عاشق این اقا شد الان یه بچه هم دارن وقتی از ووستم جویای احوالشون شوم میگفت اگه میدونستم اینقد عاشقمه همون اول بهش بله میگفتم.حالا من نمیگم شما هر روز بدا خانومت گل بخر کادو بخر میخوام محبتت وقتی زیاد بشه صبورم باشی اون بیشتر از تو دگواست میزاده.تلاش کن.البته من رفتار خانوم شمارو تایید نمیکنم.محکومم نمیکنم.چون ایشونو نمیشناسم.حالا شما از خودت شروع کن بی توجه به اشتباهاتش.بهش محبت کن بی توقع و باهاش صحبت کن خواسته هاتو بگو مهربون و دوستانه.با کسی مقایسش نکن مثلا مادر خودت یا مادر خودش.اونا کلی از زندگیشون گذشته پخته شدن.اگه چند ماه تلاش کردی و نتیجه نگرفتی اونوقت یه فکر دیگه میکنیم.البته من تایید نمیکنم کم محلی و بی توجهی همسرتونو کاش میشد با ایشون هم حرف زد.ببینید اینکه شما مهمترین اون هستید شکی نیست اما شاید نمیدونه تجربه نداره .و نمیشه بهش بگی من باید مهمترین تو باشم باید خودش بخاد واین امر محقق نیست جز با محبا و عشق درونی ما ادما تشنه محبتیم الان خود شما از اول همش دارین همینو میگید محبت واقعی میخاید از همسرتون نه غذا و کادو توجه میخواید.سعی کنید تو هرچیزی اولویت اولتون باشه اون هم یاد میگیره از شما.از تجربه خودم اگه بخام بگم من قلبا همسرمو دوس داشتم و تو جهمو دقیقا با غذاها ی رنگارنگ دسر و کادو نشون میدادم.اما باز میدیدم خیلی جاهانفر دومم.بعد از پدر ومادرش کم کم سرد شدم ازش البته وین کم کمی که میگم سال بیشتر نه 1 ماه.من اولویت اولش نبودم مثلا اگه بهش میگفتم شب بریم پارک و بعد مادرش زنگ میزد که بیاین اونجا دو حالت داشت یا میرفتیم خونه مادرش یا اگه میرفتیم پارک بداخلاقو بد عنق بود.کوفتمون میشد.من فهمیدم اولویت دوم همسرم هستم.ازش دور شدم سرد شدم.محبت و توجهم بهش کم شد زندگیمون درب و داغون شد.دودش تو چشم هر دومون رفت یه روز بخودم اومدم.عوض شدم دیدم اون عوض نمیشهمن عوض شدم.من گرم شدم من اوضاع رو بهتر کردم.الان خیلی بهتر شده یجاهایی هنوز خام اما من باید صبوری کنم چون من متوجه شدم نه اون.حال توی زندگی شما درصدد حل مشکلتون براومدی پس شما باید تغییر کنید.اینو در نظر داشته باشید که ایشون همسر شما هستن تا اخر عمر باهمید قصد جدایی ندارید.پس باید زندگیتونو بسازید.اگه دیدید ایشون با تغییرات مثبت شما با گذشت چندین ماه تغییر نکرد اونوقت شما طور دیگه ای برخورد میکنید جدیتر یا از طریق فرد مورد اطمینان تون.

خیلی ممنون از راهنماییتون
ما یکماهه عروسی کردیم ولی بیش از 10 ماهه که نامزد بودیم . از اوایل نامزدیمون هم همینجوری به من کم توجه بود.با وجود اینکه من همه چیمو به پاش ریختم و واسش کم نذاشتم فکر میکردم به مرور بهتر بشه و بفهمه که من الویته اولش باید باشم همونطوری که اون واقعا الویته اول من هست علی الخصوص بعد از عروسی فکر میکردم درست بشه ولی نشد.خواهر و خواهر زاده هاشو از من بیشتر دوست داره توجهی که به اونا داره از وجهش به من خیلی بیشتره واقعا حرصم میگرفت وقتی میدیم توجهش به یه بچه ی یکساله که هیچو نمیفهمه از توجهش به من بیشتره یعنی به اندازه ی یه بچه ی 1 ساله هم من واسش ارزش نداشتم(خواهر زادش). یکبار موقعی که نامزد بودیم اینقدر ناراحت شدم که بهش بگفتم تو به اندازه ی یه بچه هم برای من ارزش قایل نیستی، خیلی ناراحت شد و بهش برخورد و اینا ... واقع کفرم میگرفت وقتی میدیم هر وقت میریم خرید واسه خواهرزاده هاش دنبال کادوئه ولی واسه من بعد از 10 ماه هنوز یه کادوی 5 تومن هم نخریده. دقیقا مثل شما که گفتی مادرشوهرت تو الویت بود و دلسرد میشدی وقتی میدی شوهرت به اونا بیشتر اهمیت میده منم وقتی میبینم به اندازه ی یه بچه یکساله و پنج ساله واسش ارزش ندارم خیلی دلسرد میشم که بهش محبت کنم به قول شما باهاش لج هم نمیتونم بکنم فقط مجبورم نازشو بکشم که زندگیمون سپری بشه چون هر وقت حرفی زدم رابطمون از همینی هم که بوده بدتر شده،الان که اوله ازدواجمون هست و اینجوری باهام هستش وای به حال چند سال دیگه...خدا به خیر کنه... پشیمونم...