سلام بابا،
من بیشتر می خواهم جواب چرای شما را بدهم تا راهکار زیرا دومی را خود بی شک خواهید یافت.
شما هر طور که باشید و هر گونه که عمل کنید همچنان پدری هستید که برای فرزند خود جز خیر ونیکی نمی خواهد و هیچکس از جمله خود شما در هیچ شرایطی نمی تواند این موضوع را انکار کند.
اگرکسی پرنده ای راببیند که با منقار تیز و خشن خود طعمه ای را که چنین و چنان آورده به حلق جوجه لطیف و نحیف خود فرو می کند و وقتی که بزرگتر شد باهمان منقار به او می کوبد و دنبالش می کند و گاه زخمی بر او وارد می آورد تا بپرد و... در عشق او شک می کند?! یا ببری را که با دهان درنده خود پشت گردن بچه اش راگرفته به این سو و آن سوی امن می کشاند?!ا
آنچه مسلم است اینکه او با ابزارهایی که می شناخته و برایش مآنوس بوده به مسأله خود نگریسته و اینکه چطور به داستان زندگی منحصر بفرد خودش بر می گردد و بس. و در هیچ صورتی حال و روز او با کلاغی که در روز مبادا جوحه خود را هم میخورد یا فاخته ای که در لانه دیگر پرندگان تخم را با سرنوشتش وا میگذارد برابری نمی کند.
پدر بمان و تا می توانی پدری کن چنان که تو دانی








علاقه مندی ها (Bookmarks)