تو انتخابم برای ازدواج به مشکل خوردم

[پرنیان یاسی]

نمی یاد خواستگاری چون :

- شما خود را بیش از اندازه به او نزدیک کرده ای. هم از نظر عاطفی و هم از این نظر که برنامه های زندگی ات را بیش از اندازه به او گره زده ای. هم از نظر وقت و زمانی که برایش گذاشته ای. در یک کلام خیالش را راحت کرده ای و خودت را بیش از اندازه در دسترس این پسر گذاشته ای. اشتباه کردی که تا این حد از این آقا کمک گرفتی. هم خودت را از نظر احساسی وابسته کردی و هم خیالش را راحت کردی که تو را در دست دارد و لازم نیست تعهد رسمی بدهد.
با این کار تمام هیجان و قدرت مردانه او را خاموش کرده ای و انگیزه را از او گرفته ای.

- اختلافاتی را که با خانواده ات داری و استرس ناشی از آن را به او منتقل کرده ای. دختر خوب وقتی از خانواده خودت چنین تصویری برایش ساخته ای انتظار داری او خودش را در مهلکه بیندازد ؟ خانم عزیز اعتبار و پشتوانه هر دختری پدر و مادرش هستند. حتی به زن و شوهر هم گفته می شود مسایلی را که با والدینشان دارند به همسرشان منتقل نکنند و همچنین مسایلی را که با همسر دارند به والدین نگویند. آن وقت شما هنوز هیچی نشده اختلافاتی را که با خانواده داری به این آقا گفته ای ؟ با این کارت او را مردد کرده ای. دوم اینکه کاری کرده ای که او خانواده تو را مقابل خودش می بیند و با این دیدگاه حتی اگر والدینت حرف درستی هم بزنند جبهه گیری می کند.

- متاسفانه شما احساس مدار عمل می کنید. هم در روابطی که با خانواده دارید و هم در روابطی که با این آقا دارید. بهتر است منطق مدار باشید. نگرش شما به خانواده ات و این آقا نگرش سیاه و سفید است. جوری از این آقا گفته ای که آدم فکر می کند از یک ناجی حرف می زنی نه از همسر آینده. نگرش شما به این آقا فراتر از یک همسر احتمالی است. او یک فرشته است ، یک امدادگر ، یک ناجی ، یک کپسول اکسیژن در جایی که هوا نیست. در مورد خانواده ات هم زیادی سیاه نمایی می کنی و آنها را بیش از حد بر ضد خودت می بینی. انگار که از یک دشمن حرف می زنی نه از پدر و مادرت.
همه اینها به خاطر احساس مداری است. در حالی که برای موفقیت باید یک برآورد منطقی از شرایط داشته باشی.