فرصت‌های از دست رفته و آینده‌ی نامعلوم!

[AmirEhsan]

سلام دوست عزیز
هم سنیم و تو بعضی چیزها مشترک امیدوارم نظرم به دردت بخوره
سرباز که بودم آموزگار بودم، تو آموزگاری یاد گرفتم پایین ترین نمره املا رو ضعیف ترین ها نمیارند بلکه بچه هایی پایین ترین نمره رو میارند که یه کلمه رو جا بندازند و به جایی که ادامه بدهند حسرت قبل رو می خورند
وقتی گذشته رو زیاد مرور می کنی ناخودآگاه طولانی به نظر میاد. میدونی الگوی اکثریت نوابغ مثل بیل گیتس، انیشتن، ادیسون و... داوینچی بوده من همیشه دوست داشتم بدونم الگویی داوینچی کی بوده؟! بعدها فهمیدم الگوش یه معمار بوده به نام لئون باتیستا آلبرتی کسی که از 25 سالگیش حرکت علمی و هنریش رو آغاز کرد! حدا هر روز به 86400 ثانیه به ما هدیه میده لحظه ها رو دریاب به جای اینکه به گذشته فکر کنی

یادبگیر چگونه یاد گرفتن را!

آوراهام لینکلن 16 مین رییس جمهور آمریکا میگه اگه به من یه درخت بدند با یه تبر و 12 ساعت زمان، من 9 ساعت فقط تبرم رو تیز می کنم! ابزار تو ذهنت، یاد بگیر بهتر ازش استفاده کنی برو تو گوگل اسم تیم فریس رو سرچ کن به انگلیسی "Tim Ferris " و 'Joshua Kaufman " این دو نفر مهارت ها رو تو کمترین زمان با بازدهی بالا یاد می گرفتند متدشون رو یاد بگیر، نکته بعدی اینکه من نرم افزارها رو با فیلم های زبان اصلی یاد می گیرم وقتی یه نکته جدید طرف میگه از صفحه عکس می گیرم عکس رو می برم فتوشاپ روش توضیحات رو می نویسم رو جاهایی که باید کلیک کنم دایره می کشم آخر سر عکس هام رو میریزم تو گوشی نوت3 (که صفحش هم خیلی بزرگ) و هرروز مرور می کنم. فردای هر جلسه یه پروژه خلاق خودم با آموخته هام می سازم، این روش خیلی بهتر از یادگیری با کتاب، شرکت هایی مثل لیندا واقعا کارشون عالیه

یه دست و چندتا هندونه

ببین عزیزم با یه دست چند تا هندونه برندار، هم معماری هم برنامه نویسی! من تو معماری تخصصی ندارم ولی اگه واقعا میخای برنامه نویسی کنی اگه مبتدی هستی کتاب های Tony Gaddis رو بخون حتما هم زبان اصلی (فارسیش رو بخای هم نیست!) بعدشم برو رو جاوا گرچه تو ایران سی شارپ بازارش قوی تره بحثش طولانیه، یه نکته دیگه اگه مبتدی هستی با سی یا سی پلاس پلاس شروع نکن!

درآخر فقط می تونم جمله مرحوم شریعتی رو برات بنویسم
رمز انسان های موفق، تجربه از دیروز ، استفاده از امروز ، امید به فردا
رمز انسان های ناموفق، حسرت دیروز ، اتلاف امروز ، ترس از فردا

از صمیم قلب امیدوارم موفق و موید باشی عزیزم

ممنون از حضورتون.
از خوندن پست‌تون لذت بردم.

بعضی اوقات «فکر کردن به گذشته» دست خود آدم نیست. یهو به خودت میای و می‌بینی مدت زیادی هست که گرفتارش شدی.
مدام سعی می‌کنی فراموشش کنی و دیگه بهش فکر نکنی، اما عوامل خارجی باعث می‌شن این‌کار واسه‌ت سخت‌تر از چیزی باشه که تصور می‌کنی.

وقتی توی دانشگاه سر کلاس می‌شینی و می‌بینی تمام دانشجوها هجده نوزده ساله هستن، ناخودآگاه ذهنت می‌ره به هجده نوزده سالگی خودت و فرصت‌هایی که رفته.
وقتی با کسی مشغول صحبت می‌شی و از درس و کارت می‌پرسه، تک‌تک کلماتی که توی جوابت بهش می‌گی، تو رو می‌بره به گذشته‌ات.
وقتی تعداد این عوامل خارجی زیاد می‌شن، یه ذره سخت‌تر می‌تونی گذشته رو فراموش کنی.

اما با این‌حال حتی اگه نشه گذشته رو فراموش کرد، باید هضمش کنم و دست از مجازات کردن خودم بردارم.
دارم سعی‌ام رو می‌کنم، امیدوارم موفق بشم!

--------------------------------------------------------

در مورد «یک دست و چند هندونه» متوجه منظورتون هستم.
البته باید اشاره کنم که تصمیمم برای برنامه‌نویسی و زبان انگلیسی (در کنار رشته‌ی معماری) یادگیری از نقطه‌ی صفر نیست.
در طی این سال‌هایی که همینطوری گذشت! ، تا حد زیادی به زبان‌های html ، css و javascript تسلط پیدا کردم و یه چیزایی هم از python می‌دونم.
زبان انگلیسی رو هم پنجاه‌پنجاه! یاد دارم.
ولی خب هیچ‌وقت سعی نکردم تسلطم رو کامل کنم.

تصمیمی که الان گرفتم اینه که تخصص‌هایی که قبلاً بیشتر راهش رو رفتم رو به سرانجام برسونم.
ولی قبول دارم؛ ظاهر امر به شدت شبیه یه دست و چند هندونه است!

سلام اقای امیر

دوستان گفتنی ها رو گفتن .
گاهیاضطراب و نگرانی ای که باعث بیداریمون میشه مفیده ولی فقط باید تا همون حد باشه
نباید اجازه بدی که وسواس گونه بیشتر بشه و نصف انرژیت رو بیخودی هدر بده .

زندگی همینه در هر حال در حال تغییریم حال چه مثبت چه منفی ..
پس این تغییر رو بپذیر و افسوس چیزی رو نخور.
انگیزه و نشاط در نوشته های شما موج میزنه نیاز داره به سمت و سوی درست خودش هدایت بشه پس نذار نگرانی های افراطی حیف و میلش کنه .

از طرفی شما چیزی رو ازدست ندادین اون عینک گرون قیمت هم یه تجربه ی قشنگی بوده پس اون حس خوبش رو حروم نکن نوش جونت .
سنت هم خیلی مناسبه هرکاری دوست داشتی میتونی انجام بدی اما خب سعی کن گزیده تر باشه اولویت داشته باشه اینطوری استرس و نگرانیت کمتر میشه .

یادمه من هم پنج ماه پیش اینطوری شدم اروم و قرار نداشتم برای همین اهدافم رو نوشتم.
وقتی رو کاغذ میاری در صورتی که با زمان مشخص و اولویت بندی شده باشه انگار خیالت راحت میشه که برای زمانت برنامه داری و همینطوری نمیگذرونی .

گاهی ذهن خیلی بار اضافی داره و از نگهداری این همه داده خسته میشه این همه برنامه و کارهای انجام نشده .یسری کارهای نصفه مونده همه تبدیل به استر میشن و هشدار میدن.
وقتی مکتوب بشه بارش کمتر میشه .

پست اولتون رو خوندم اگه گفته هام تکراری بود ببخشین دیگه .

موفق باشین

توی چند ماهی که به صورت مهمان مطالب فروم رو دنبال می‌کردم، پست‌های بعضی از دوستان باعث می‌شد حس خوبی بهم منتقل بشه.
به مرور، یه جورایی انگار خودم رو باهاشون غریبه نمی‌دونستم.
یوزر «فرشته اردیبهشت» هم یکی از اون‌هاست!

ازتون ممنونم به خاطر تمام پست‌هایی که ارسال می‌کردین و پر بودن از انرژی مثبت!
مطمئنم این حس خوب به خیلی از بازدیدکننده‌های دیگه هم منتقل شده.

------------------------------

کلاً به خودکار و کاغذ خیلی اعتقاد دارم!
اصلاً یکی از سرگرمی‌هام اینه که بشینم هر چیزی که توی فکرمه رو بریزم روی کاغذ. بعضی اوقات حتی روی کاغذ با خودم حرف هم می‌زنم!
فکر کنین من با این وجود اینقدر بار ذهنی داشتم، اگه با قلم و کاغذ سر و کار نداشتم که تا حالا دیوونه شده بودم!!