فرصت‌های از دست رفته و آینده‌ی نامعلوم!

[AmirEhsan]

از موضوع محدودیت ارسال ۳ پست در روز خبر نداشتم!
کم نیست این مقدار؟!
در هر صورت، توفیق اجباری‌ای بود که مشترک سایت بشم!

سلام
میشه بپرسم متاهلید یا نه؟
در صورت تجرد آیا فکر و برنامه تاهل دارید؟
و اینکه کفالت چه کسانی را دارید؟مسئولشونم هستید؟

پدرم وقتی ۸ ساله بودم، توی تصادف فوت کردن.
کفالت مادرم رو گرفتم.

مجردم و یکی از مسائلی که هر از چندگاهی بهش فکر می‌کنم همینه.
یعنی اهمیت این دوران از دست رفته رو وقتی حس می‌کنم که می‌بینم من با این سن، نباید تازه دنبال گرفتن مدرک باشم. باید مدرکم رو خیلی وقت پیش می‌گرفتم و الان با داشتن یه کار تمام‌وقت، مقدمات اولیه‌ی ازدواجم رو آماده می‌کردم.
شاید در شرایط نرمال، من تا حالا ازدواج کرده بودم اما فعلاً تا رسیدن به مرحله‌ای که بتونم اولیه‌ها رو واسه‌ی خودم فراهم کنم، ناچاراً به ازدواج فکر نمی‌کنم.

منم 26 سالمه و هيچ دستاوردي تو زندگيم نداشتم . فقط درس خوندم ولي چه فايده ؟
آقاي لاولس گفتن هدفت رو مشخص كن و تا آخر برو. شما چندين بار تغيير مسير داديد. حالا بهتر نيست اينبار كمي بيشتر فكر كنيد و حساب شده تر تصميم بگيريد؟ تا ديگه مجبور به تغيير مسير نشيد
چرا ادامه تحصيل؟ آيا پيشرفت شغل الانتون بستگي به ادامه تحصيل و گرفتن مدرك كارشناسي داره؟ يا بعد از اتمام تحصيلات قصد داريد دنبال يه كار جديد باشيد؟
چرا معماري؟ فارغ التحصيلاي معماري مشغول كار مرتبط با رشتشون هستن؟ درامدشون خوبه ؟

زمانی که از این شاخه به اون شاخه می‌رفتم، ذهنیت الانم رو نداشتم.
فکر می‌کردم همیشه همون آدم بیست و یکی دو ساله باقی می‌مونم و زندگی همون چیزیه که تصور می‌کنم.
.
.
.
سریع‌تر از اون چیزی که فکر می‌کردم گذشت!

راستش انتخاب رشته‌ی معماری بر اساس علاقه‌ام به این رشته و مشورت با چند نفری بود که حس می‌کردم صاحب‌نظر هستن.
الان از رشته‌ای که دارم ناراضی نیستم؛ نه از هزینه‌های بعضاً سنگینی که داره و نه از کلاس‌های طولانی و چندین ساعته‌اش.


======================


می‌ترسم از اینکه کارم رو به خاطر درس ول کنم و چند وقت بعدش بفهمم نباید اصلاً همچین کاری می‌کردم.
می‌ترسم از اینکه درسم رو به خاطر کار ول کنم و بعداً بفهمم بزرگ‌ترین اشتباه رو انجام دادم.

اینقدر تصمیمات اشتباه در گذشته داشتم که حس می‌کنم دیگه جای اشتباه واسه‌ام وجود نداره.

- - - Updated - - -

سلام
من هم همسن شما هستم. با این تفاوت که ترم آخر ارشد ولی تمام اون احساساتی که شما نسبت به خودتون دارید من هم بلکه شدیدترش رو دارم.
من هم دائم این سرکوفت و به خودم میزنم که باید یهتر از این ها می بودم باید گذشته ی بهتری می داشتم ولی باید قبول داشته باشیم که وجود یه راهنما یه راه بلد و یه مشوق که بدور از سرزنش و سرکوفت راه درست رو به ما نشون بده در کنار ما دهه ی شصتی ها همیشه خالی بود ما داریم تاوان ندونم کاری ها ی خود و پدرو مادر و جامعه رو میدیم.
این احساس و من تو خیلی خیلی از هم نسلی های خدمون می بینم حتی کسانی که از بیرون که تماشاشون می کنید فوق العاده موفق و مفید به نظر میان در حالی که وقتی پای حرف های دلشون بشینی راضی نیستن از اونچه که هستن! نمی دونم!!! شاید این خصلت آدم هاست که همیشه به بهتر و بالاتر بودن تمایل دارن.
به نظر من، شخصا مهم این هست که در طول عمرت حس خوبی از زندگی کردن داشته باشی کافی همین و همین. نمیدونم چرا هنوز فکر می کنیم کسانی که مدرک بالاتر یا پول بیشتری دارن حتما باید خوشحالتر و راضی تر باشن؟؟!!!
این یه مدغلط و فوق العاده اشتباه بود که تو مخ ما کردن و جوونی و شادابی نسل ما رو گرفتن!!!!
چرا افسرده ترین آدم ها بین تحصیل کرده هاست!!!
هیچ وقت به گذشته فکر نکنید مگر برای عبرت. اجازه ندید تلخی هاش ذهنتون و به مرور مثل خوره ، بخوره!!! همین تجربه خودش فوق العاده ارزشمنده و حالا شما با این تجربه ی گران قیمت میتونید با سرعت و اشتیاق خیلی بیشتر به جلو برای پیشرفت حرکت کنید.
چون انگیزه دارین برای جبرانش!!!خیلی ها چون تا این سن به خودشون فشار آوردنو همه ی زندگیشون شده بود درس و مدرک و دانشگاه دیگه کم میارن و بی انگیزه میشن!!! خوبی مدل شما این بوده که این دلسردی و دلزدگی نسبت به پیشرفت و ندارین!!!!
پس با انگیزه تلاش کنید و مطمئن باشید با بازده خیلی بالاتر نسبت به قبل جلو میرین انگار که تو سراشیبی پیشرفت افتاده باشین.
توکلتون به خدا بیشتر باشه
درمورد کار و درس همزمان، بهتر که فعلا اگر امکانش هست براتون کار و بذارید کنار و از کسی برای تامین مخارجتون کمک بگیرید. حالا پدر یا برادر بزرگتر یا دوست ... این میتونه به عنوان قرض گرفتن باشه بعدا که شرایط درسی تون بهتر شد برای کار اقدام کنید و قرضتون و بدید. به نظرم این بهترین راه حله

سلام آقای امیراحسان. به هیچ وجه دیگه به بهدر دادن پولتون در گذشته فکر نکنید وگرنه باور کنید یا نکنید این زمانی هم که در اختیار دارید رو با سرزنش خودتو ن از دست میدید.اما آیا با فکرکردن به این موضوع میتونید گذشته روتغییر بدید؟مسلما خیر، اما یقین بدونید آیندتون رو دارید در جهت منفی تغییر میدید چون انرژی وحال خوبی که با رضایت از خودتون میتونه باعث حرکت وامید شما بشه رو با سرزنش وافسوس از دست میدید.

باید از گذشته هم ممنون باشید که تا سنتون هنوز کمه درسای با ارزشی به شما داده که خیلیا که از شما سن بیشتری هم دارن هنوز یاد نگرفتن. بهتون بابت تلاشی این مدت برای کار و یادگیری داشتید ، واقعا تبریک میگم.شما هزینه دانشگاهتو داری خودتون تامین میکنید واین خودش امتیاز بزرگیه که متکی به خودتون حرکت میکنید. شما 26 سالته و خیلی تا الان تجربه کاری خوبی بدست آوردید و از طرفی هم دارید دانشگاه معماری میخونید که نسبت به رشته های دیگه بازار کار بسیار خوبی داره.پس مطمئنا جای خوبی سرمایه گذاری کردید. و حتی الامکان درستون رو هرگز رها نکنید.

اما در مورد کارتون، میتونید اگر برای درستون مشکل ایجاد میکنه یا حتی نمیتونید اونطور که باید وظایف کاریتون رو انجام بدید، بنظر من میتونید اون کار رو با کار دیگه ایی جایگزین کنید که وقت کمتری ازتون بگیره، یا با کارفرماتون به توافق برسید ، همچنین میتونید از دانشگاه وام دانشجویی بگیرید.

موفق باشید

ممنون از هر دو دوست عزیز.

بعضی اوقات شنیدن همین صحبت‌ها و راهنمایی‌هایی که ممکنه غیرتخصصی به نظر برسه، بیش از اون چیزی که تصور می‌شه تأثیر می‌ذاره.