سلام روزنه ی امید
امیدت به خدا باشه و به خودش توکل کن . ازش تشکر کن که شوهر فهیمی قسمتت کرده .
سختی ها رو در کنار نعمت ببین . اگر خانواده شوهر خوبی داشتی اما شوهر خوبی نداشتی مطمئنا از امروز ناراضی تر بودی . پس همیشه شاکر باش و حتی سختی ها رو با جون و دل تحمل کن چرا که شوهر همراه و خوبی داری .
اصولا مادرها وقتی مهر و عاطفه ای که نیاز دارند رو از همسر نمی بینند روی فرزندانشون سرمایه گذاری عاطفی می کنن و مخصوصا پسر و حتی وابستگی عاطفی دارند .
مادر همسر شما و تمام مادران رنج دیده و زحمت کشیده در این دنیا وقتی سن شون بالاتر میره و یا مریض می شن بیشتر از هر موقع دیگه ای نیاز به محبت پیدا می کنند که اگر همسر خوب و پاسخ گویی داشته باشند این مشکل تقریبا حل شده است اما اگر همسران روابط عاطفی عمیقی نداشته باشند باز هم در این دوران تمام توقعاتشون از فرزندانشون هست .
اینها رو گفتم که بدونی اوضاع طبیعی است و فکر نکنی بد جنسی در کار هست .
شرایط سختیه و فشار زیادی رو شما و همسرتون هست اما به خاطر رضای خدا تا حدودی همراهی کنید اما نگذارید خصوصا از دید فرزندان دیگر وظیفه به حساب بیاد .
شما میتونی مثل همین الان وقتی از روز که بقیه نیستند به مادرش تا حدودی کمک کنی اما جلوی دیگران ذهنیت وظیفه بودن رو تقویت خواهد کرد . بحث کردن بی فایده است و باید حتی همسرت بهشون بگه همسر من در حد توانش به مامان کمک می کنه اما خودشم مسئولیت یک زندگی رو داره پس بهتره شما که فعلا مجرد هستید برنامه ریزی کنید و کارها رو تقسیم کنید . در همین حد گفتن کافیه نه اینکه بحث کنید بگذارید به مرور به عمل شما عادت کنند . زمان بر هست اما شدنیه و اینکه شما همیشه باید یکنواخت عمل کنید نه یه مدت بیشتر باشید یا کمتر .
لباس یا وسیله های جدیدت رو جلوی مادرشوهرت استفاده نکن تا او تصور نکنه که پسرش تهیه کرده و ازش انتظار داشته باشه برای او هم تهیه کنه . شما به دید این نگاه کن که مادر همسرت فقط تشنه محبته ، لباس و .... بهانه است .
در عوض شوهرت یک وقت تعیین شده ای رو نه کمتر و نه خیلی بیشتر بره کنارش و بهش محبت کنه حتی لفظی . اگر اندازه اش معین شده نباشه می تونه وابستگی رو بیشتر کنه و بیشتر اذیت بشه . بگذار عادت کنه که همین تایم فقط برای محبت به اوست . و بقیه زمان ها عادی و معمولی باشه .
مدیریت و صبر می خواد . هر حرفی شنیدی صبوری کن و عمل درست خودت رو پیش ببر تا کم کم دیگران هم بپذیرند .
اگر ببینند که شما مشغولیت خاصی داری یا حتی زمان هایی رو اصلا به خاطر مشغله ها در خانه نیستی زودتر به پذیرش می رسند . در غیر این صورت فقط باید صبور باشی و بگذاری زمان بگذره . از طرفی همسرت خانواده اش رو تشویق کنه که مسئولیت ها رو تقسیم کنند و اصلا تصور کنند شما نبودی .با توجه به شرایط اگر به اینجا برسند و خودشون مسئولیت پذیر بشند که قدم بسیار مثبتی هست .
علاقه مندی ها (Bookmarks)