عشق و علاقم رو به زندگي و همسرم از دست دادم!

[اميدوار٥٦]

سلام بر شما آقاي امين و هم چنين آقاي امير مسعود، ممنونم از لطفتون، مطالب شما دوستان رو كاملا چند بار مطالعه كردم ، البته همان روز و اينكه الان دارم پاسخ ميذارم به خاطر اينه كه داشتم به حرفاتون فكر ميكردم، آقاي امين اي كاش همه آقايون مثل شما خانم هارو درك ميكردن، من در اين چند ماه به قدري سختي و فشار رواني تحمل كردم كه خودم الان از اين همه مقاومت تعجب ميكنم. اگرچه سخته ولي به قول شما بايد افكارم رو جمع كنم، ميدونم بايد براي همسرم عذري بتراشم، همين كار رو كردم! ميدونيد، من از اول ميخاستم كه به خودم بگم كه هر انساني جايز الخطاست و همسر من هم از اين قاعده استثنا نيست، اما او به قدري من رو كتك زد كه تمام دستم از كف تا بازوهام سياه شده بود، صورتم كبود شده بود، بعد چند ماه هنوز آثار اون كتكها روي بدنمه، تا چند روز باهام حرف نميزد، بعد چند روز هفته هيچ پشيمان از كتك بدي كه منو زده بود نشده بود، حدود يه ماه و نيم بعد كه رابطه ما تقريبا خوب شده بود بهم گفت تو حقت بود كه به من شك كردي كتك خوردي و من اصلا رابطه اي با اون فرد نداشتم و هويت اون آدم كه زن يا مرده براي من روشن نبود اما تو به من شك كردي و من هم عصبي شدم!!!! با همه اين اوضاع خيلي بدي كه داشتم، خونه رو ترك نكردم، به كسي چيزي نگفتم، زندگي كردم و حتي مهمونداري هم كردم، به قدري تنهايي و فشار تحمل كردم كه خدا فقط ميدونه! آلان اون كتكهايي رو كه به من زد و بابتش عذر نخواست و هيچ نخواست غير مستقيم هم جبران كنه، دارم ميذارم گوشه اي از ذهنم كه بهش نخام فكر كنم، دروغ كه نميشه گفت كه فراموش كردم، اون جريان پيام رو هضم كردم كه هر چي و هر كي بوده تمام شده ، دارم تلاش ميكنم به شيوه هاي مختلف به همسرم اعتماد كنم تا زندگيم برمبناي اعتماد باشه و ضمن اينكه مراقب اوضاع هم هستم، در خلال حرفهاي روزانه و .... غير مستقيم ميفهمونم كه از دست رفتن اعتماد خيلي بده و انسان بايد تلاش براي اعتماد سازي كنه! اما چيزي كه آزارم ميده اينه كه هنوز شادابي و نشاطي رو كه قبلها داشتم رو هنوز نتونستم پيدا كنم، هنوز تمايل شديد به سكوت و تنهايي دارم، دلم نميخاد وارد جمع و مهموني بشم، ديگه نميخام شاد باشم و همش ترانه هاي غمناك گوش ميدم و با هر بهانه كوچكي گريه ميكنم! ديگه تمايلي به نو شدن و تازه شدن ندارم و فقط كار هايي رو ميكنم كه وظيفس و به دلخواه خودم هيچ خلاقيتي رو خلق نميكنم، در حاليكه قبلا در محل كارم هميشه كارمند نمونه و خلاق و فعالي بودم كه از طرف مديران كل تشويق ميشدم! كسي بودم كه همه دوست داشتند كنار من كار كنند تا اونها هم چيزي ياد بگيرن الان همش بهم ميگن چرا ساكت شدي؟ چرا آرام شدي؟ انگار چيزي اذيتت ميكنه!!!! ديگه سرحال نيستي!!!! من موقع راه رفتن به قدري اميدوار و شاد راه ميرفتم كه تمام همكاران و دوستانم ميگفتن چقدر دلت خوشه! بيخيال يه ذره كمتر كار كن! اما الان اونقدر آرام شدم كه همونها تعجب ميكنن! همونقدر كه محيط كارم شاد بودم زندگيم هم رو به راه بود، بچه هام مثل دسته گل و زندگيم مثل قصر ميدرخشيد! تمام خريدهاي لباس همسرم و بچه هارو خودم ميخريدم و انتخاب ميكردم و تعيين ميكردم كه هر هفته چي بپوشن!!! بهترين غذاها رو ميپختم كه خواهر و مادرم ميگفتن چقدر تو اينارو بد عادت كردي، اگه يه وعده خونه نباشي كسي از پس خواسته هاي اينا برنمياد!!!! خانواده همسرم در غياب من و حضورم من رو به عنوان مادر و همسر دلسوز ياد ميكردن! به همين خاطر پدر و مادر همسرم خيلي دوستم دارن كه به همسر و بچه ام خيلي ميرسم! الان از اون آدم شدم يه آدم ساكت كه خلاصه بگم فقط سكوت و انجام وظيفه! هيچ شور و نشاطي ندارم! مرور گذشته باعث ميشه بيشتر بفهمم كه چقدر با گذشته فرق دارم و اين بيشتر اذيتم ميكنه! لطفا بهم بگين چه طور روحيم رو به دست بيارم! چطور خودم رو دوباره بسازم!