کسایی که تجربه ازدواج با راه دور رو دارن بیان تو لطفا

[گوش ماهی]

سلام مینا جان
من تجربه ازدواج راه دور رو دارم و تجربه ام رو در اختیارت میذارم.عزیزم دوستان به نکته های خوبی اشاره کردند که بستگی به روحیات خودت داره.من راه دور رو کلا تجربه نکرده بودم منظورم دانشگاه هست.آدم احساساتی هستم ولی میدونستم میتونم خودم رو وفق بدم.با اینکه نگران خانواده ام و نارحتی اونها هم بودم.ولی به روی خودم نمی اوردم.همسرم قبل از ازدواج همه شرایط رو به من یادآوری کرد یعنی بدترین حالتها رو به من گفت اینکه شاید سالی یه بار بشه بری پیش خانواده ات و ...من هم به همه اینها فکر کردم و چون از انتخابم راضی بودم سختیها رو خریدم.هرچند الام همسرم من رو آزاد گذاشته که هر وقت دلتنگ میشم برم ولی من تنها بدون همسرم نمیرم.باید قبول کنی که وقتی ازدواج میکنی مستقل میشی و باید همسرت و زندگیت برات اولویت اول رو داشته باشه.نمیگم آسونه،نمیگم دلتنگ نمیشم...اتفاقا زیاد دلتنگ میشم و گاهی هم دلم میگیره...وقتی خانواده ام میان پیشم هر بار که میخوان برگردن من غصه میخورم بروز نمیدم ولی همسرم می دونه دیگه مرخصی میگیره و پیشم میمونه بهم آرامش میده و جای خالی رو برام پر میکنه.همسرت تاثیر زیادی میتونه داشته باشه ولی نباید آسیب ببینه یا عاصی بشه.

[mina-mina]

مینا جان ایشون حق دارن...خودت بودی دوست داشتی همسرت تنها یک مدت بدون شما بره شهر خودش؟؟!!

حقیقتش اینه که نه اصلا دوست ندارم و همه سعیمو میکنم که همراهش برم.

مینا جان سلام تجربه ای که خودم دارم رو بهت میگم . من با همشهری خودم ازدواج کردم ولی اون شهر دیگه ای کار میکرد و میدونستم که باید اونجا زندگی بکنیم . نه تنها با این موضوع مشکلی نداشتم . بلکه به نظرم بهتر هم بود . بیشتر از 15 ساله که ما در شهری دور از خانواده ها داریم زندگی میکنیم . البته بعضی از فامیلهامون اینجا هستند . هر یک یا دوماه یکبار هم به شهر خودمون میریم . هیچوقت هم تنها نرفتم و با همراهی همسرم بوده . بعضی وقتها هم پدر مادرم میان . و کلا تنوعی برای هر دو طرف میشه . یعنی دیدار همدیگر مسافرت هم محسوب میشه . موقع تولد بچه هامم مادرم اومد و ده روز پیشم موند . بستگی به شخصیت شما و خانواده تون داره . مادرم هم وابسته به بچه هاش نیست و همیشه میگه مستقل باشید و مسائلتون رو خودتون حل کنید .

شما شهری که رفتین بهتر و با امکانات تر از شهر خودتون بود؟
مادر من خودش ادم مستقلیه اما اصلا دلش نمیخاد بچه هاش مستقل باشن. دلش میخاد زندگی و مسائل بچه هاش و مخصوصا دختراش رو تحت کنترل خودش دربیاره.
مثلا ب خاهر من که فاصله ی خونش با ما اندازه ی یک چهارراهه میگه که تو بچه دار بشی باید هرروز بعدظهر بیای خونه ی ما تا شب بمونی چون نمیتونی بچه تو نگه داری!!!
یا مثلا هر موقع زن داداش من با بچه ی چهار ماهش میخاد تا ی خیابون بالاتر بره سعی میکنه که منم یا خودش همراهش بریم!!! در صورتی که من ی دختر 18 ساله رو تو همسایمون میبینم که نوزادی هم سن برادرزاده ی من داره اما همیشه خودش با بچش اینور و اون ور میره.
مامان بابای من و مخصوصا مادرم علاقه ی زیادی در چلمن دونتستن بچه هاشون دارن :/
و در عین حال سرکوفت پیشرفت و استقلال بچه های مردم رو هم ب ما میزنن.

مینا جان به نظرم اونی که انگار کمال گراست خودت شما هستین نه خواستگارت!
چون هم خواستگار خوب میخوای که تمام معیارهای تو رو داشته باشه هم همدیگه رو دوست داشته باشین هم تو شهر خودتون باشه و............

بهتره شما یه خورده گذشت کنید! شما فکر کجاش رو کردین بچه هاتون تنها نرن شهر خودتون اوه ههههههه کو تا اون موقع .......
اخه شرایط که یه جور ثابت نمیمونه که از الان داری شرط وشروط برای رفت امد خودت وبچه های اینده ات میزاری اینکه خواستگارت میگه خودم همراهت میام حتی شده مرخصی میگریم که خیلی خوبه
یعنی دوست داره همیشه در کنارتون باشه چون کاملا احساس مسئولیت میکنه نسبت به همسرش !
مینا جان خیلی داری روی این مسئله حساسیت نشون میدی اونقدر که ممکنه خواستگارت پا پس بکشه وسرد بشه.
پس یه خورده گذشت داشته باش یه همسر و همراه وتکیه گاه خوب توی زندگی ارزشش رو داره که به خاطرش از یه سری خواسته هامون بگذریم ویه سختیهایی رو به خاطر رسیدن بهش تحمل کنیم!
باور کن مسئله دوری راه اونقدر وحشتناک و غیر قابل تحمل نیست که تو داری به خاطرش موقعیت خوب رو از دست میدی.

شاید هم واقعا من کمال گرام و زیادی حساس شدم رو این موضوع.
این قضیه ی سرد شدن در شرف وقوع بود ... سر همین مسئله ی رفت و امد خاستگارم خیلی ناراحت بود و نزدیک بود اصن بهم بخوره ولی اجازش رو بهم داد اما بازم تاکید کرد همه کار میکنه تا من تنها نرم.

سلام خودم شخصا تجربه ی همچین موردی رو نداشتم ولی از اقوام هستن که مهاجرت کردن و استرالیا زندگی میکنن و این باعث نشده زندگیشون از هم بپاشه ، قبلش هم از خانواده خانوم دور بودن و یه شهر دیگه زندگی میکردن ... به نظرم فقط بستگی به خودت داره اگه میخوای بری شهر خواستگارت زندگی کنی و همیشه منت بذاری ازدواج نکن ،ولی اگه میتونی بخاطرش دوری رو تحمل کنی دیگه درنگ نکن.

سلام مینا جان
من تجربه ازدواج راه دور رو دارم و تجربه ام رو در اختیارت میذارم.عزیزم دوستان به نکته های خوبی اشاره کردند که بستگی به روحیات خودت داره.من راه دور رو کلا تجربه نکرده بودم منظورم دانشگاه هست.آدم احساساتی هستم ولی میدونستم میتونم خودم رو وفق بدم.با اینکه نگران خانواده ام و نارحتی اونها هم بودم.ولی به روی خودم نمی اوردم.همسرم قبل از ازدواج همه شرایط رو به من یادآوری کرد یعنی بدترین حالتها رو به من گفت اینکه شاید سالی یه بار بشه بری پیش خانواده ات و ...من هم به همه اینها فکر کردم و چون از انتخابم راضی بودم سختیها رو خریدم.هرچند الام همسرم من رو آزاد گذاشته که هر وقت دلتنگ میشم برم ولی من تنها بدون همسرم نمیرم.باید قبول کنی که وقتی ازدواج میکنی مستقل میشی و باید همسرت و زندگیت برات اولویت اول رو داشته باشه.نمیگم آسونه،نمیگم دلتنگ نمیشم...اتفاقا زیاد دلتنگ میشم و گاهی هم دلم میگیره...وقتی خانواده ام میان پیشم هر بار که میخوان برگردن من غصه میخورم بروز نمیدم ولی همسرم می دونه دیگه مرخصی میگیره و پیشم میمونه بهم آرامش میده و جای خالی رو برام پر میکنه.همسرت تاثیر زیادی میتونه داشته باشه ولی نباید آسیب ببینه یا عاصی بشه.

بچه ها ممنون که این عاصی شدن و منت نذاشتن رو بهم گفتین ... چون من ممکن بودکه ب همچین ورطه ای کشیده بشم ... الان میخام حواسمو جمع کنم که ی موقع اینطوری اون بنده ی خدا رو اذیت نکنم