کسایی که تجربه ازدواج با راه دور رو دارن بیان تو لطفا

[انتظارسبز]

سلام میناجان
تاپیکت جالب بود برام.منم چندهفته پیش توی همچنین موقعیتی قرار گرفتم و به این موضوع خیلی فکر کردم. به نظرمن باید نکات مثبت ومنفی این قضیه رو بزاری روی ترازو. همهشو لیست کن و بعد بسنج که چه چیزهایی رو در مقابل چه چیزهایی از دست میدی و چه چیزهایی بدست میاری؟ کدوم کفه ی ترازو سنگین تره؟ برای من ی خواستگاری سنتی بود که البته شرایطش واقعا ایده ال بود و من با تمام وابستگی های احساسی که دارم در این مورد به این نتیجه رسیدم که باید راه دور رو رفت و ی زندگی جدیدو تجربه کرد، گرچه به دلایل دیگه ای کلا کنسل شد، اما شما که میگید دوست داشتنون هم دوطرفه هستش من اگر بودم شک نمیکردم که باید این تصمیمو بگیرم و تا اخر هم پاش وامیستادم:)

[mina-mina]

به نظر من آدم یه بار زندگی میکنه پس بهتره تو تصمیمات مهم زندگیش با شجاعت عمل کنه .اگه خواستگارتون واقعا خوبه و هر دو همدیگه را دوس دارید ریسک دور شدن از خانواده را قبول کنید و ازدواج کنید به هر حال تو زندگی مشترک سرگرمی ها و دنیای جدیدی را تجربه میکنید که میتونه جدایی از خانواده را براتون جبران کنه.
زندگی که فقط هر هفته خونه مامان بابا رفتن نیست هر چند اگه نزدیک باشید و شرایطش مهیا باشه بسیار عالیه ولی اگر هم نشد از راهای دیگه جبران کنید.
میدونید اگه خدایی نکرده تو شهر خودتون ازدواج کنید و زندگی بر وفق مرادتون نباشه خونه مامان بابا هم دیگه لطفی براتون نداره؟
مثال رشته عالی در شهر دور در برابر رشته ضعیف در شهر خود آدم یه نمونه خیلی خوبه .من همیشه میگم کسی که حالت اول را انتخاب میکنه آدم شجاع تر و موفق تریه در مورد ازدواج هم نظرم همینه.
البته همه این حرف ها در صورتی فایده داره که واقعا خواستگارتون را خوب شناخته باشید و ازش مطمئن باشید.
من اگه به جای شما بودم سختی راه دور را قبول میکردم همون طور که در مورد دانشگاه یه شهر دور رفتم ولی رشته خوبی خوندم.و تجربه این چهار سالم را با هیچی عوض نمیکنم.

درود عزیزم.

شما چه با این آقا ازدواج بکنید یا نکنید،این برای شما تبعاتی داره.قرار نیست بعدش دخترهای دیگه رو ببینی و غصه بخوری.

تصمیمی که میگیرین بستگی به میزان وابستگی،میزان اطمینان به اینکه اون آقا برای شما مناسب هستن و خیلی چیزهای دیگه داره.که همه اینها رو خودتون بهتر

تشخیص میدین.

ولی من اگه جای شما باشم،اگه یه نفر باشه که هم دوستش داشته باشم و هم آدم خوبی باشه و تا حدی شرایط مورد نظر منو داشته باشه،حاضرم باهاش تو یه شهر

دیگه زندگی کنم.

با اینکه علاقه من به خانوادم خیلی زیاده و رابطه فوق العاده عاطفی و صمیمی باهاشون دارم.از طرفی این ممکنه کم پیش بیاد که یه نفر بیشتر ملاکهای آدم رو داشته

باشه و علاقه هم وجود داشته باشه.

پدر و مادر که قرار نیست تنهایی شما رو در سالهای آینده پر کنن.خانواده اصلی شما در آینده همسر و بچه هاتون هستن.

البته که زندگی دور از خانواده سختی های خودش رو داره.ولی اگه بتونی مدیریت درستی داشته باشی و همسرتم همراه و هم دلت باشه از عهدش برمیای.

موفق باشی عزیزم

دقیقا منم معتقدم که انتخاب ایشون (البته از نوع عاقلانه اش) یه انتخاب کاملا شجاعانه و پویاست اما اگه تنها ب دلیل دور بودن ردش کنم باید برای همیشه از خانوادم دور نشم (چون واقعا بهای زیادی براش پرداخت کردم)
بعد اینکه یکی از ارزوهای من ادامه تحصیل خارج از کشور بوده که یجورایی شبیه ب همین دور شدنه.
میدونید من این سالهای اخیر عمرم شخصیت منفعل و ترسو و نسبتا دهن بینی داشتم که هنوزم با خودم حفظشم کردم و میترسم که شجاعانه انتخاب کنم اما در عمل کم بیارم.

-

- - - Updated - - -

اونی که قرار تمام لحاظات زندگی باهات باشه همسرته قرار یک عمر اگه خدا بخواد در کنار هم زندگی کنید!
ولی خانواده بخصوص پدر مادر مگه چند سال میتونن کنار ما باشن یا همیشه در دسترست!
خواستگارت رو سه سال میشناسی و یه دوست داشتن و علاقه زیاد دوطرفه هم بینتون هست تازه شرایط اون از همه نظر به جز دوری راه متناسبه
پس بهتره این همه نکات مثبت رو فدای مسئله فاصله نکنی!

از کجا معلوم این خواستگار خوب رو با این همه شناخت رد کنی بعد دوباره فردی با همین مشخصات و درصد عشق وعلاقه توی شهر خودتون پیدا کنی؟!!
بهتره خیلی عاقلانه تر فکر کنی تا بعدا پشیمون نشی این مسئله اونقدر هم بزرگ نیست وغیر قابل تحمل که بخوای به خاطرش فرصتهای خوب زندگیت رو از دست بدی.

سلام میناجان
تاپیکت جالب بود برام.منم چندهفته پیش توی همچنین موقعیتی قرار گرفتم و به این موضوع خیلی فکر کردم. به نظرمن باید نکات مثبت ومنفی این قضیه رو بزاری روی ترازو. همهشو لیست کن و بعد بسنج که چه چیزهایی رو در مقابل چه چیزهایی از دست میدی و چه چیزهایی بدست میاری؟ کدوم کفه ی ترازو سنگین تره؟ برای من ی خواستگاری سنتی بود که البته شرایطش واقعا ایده ال بود و من با تمام وابستگی های احساسی که دارم در این مورد به این نتیجه رسیدم که باید راه دور رو رفت و ی زندگی جدیدو تجربه کرد، گرچه به دلایل دیگه ای کلا کنسل شد، اما شما که میگید دوست داشتنون هم دوطرفه هستش من اگر بودم شک نمیکردم که باید این تصمیمو بگیرم و تا اخر هم پاش وامیستادم:)

دوستان واقعا ممنونم از اینکه نظرات و تجربه هاتونو در اختیارم میذارین. من همه ی این نکاتو برای تصمیم گیری مورد توجه قرار می دم.