عذاب از این وابستگی

[عشق آفرین]

سلام عزیزم.
ابتدا پیشنهاد میدم لینک زیر رو مطالعه بفرمایید

http://www.hamdardi.net/thread-8602.html

یه شعر هست که میگه:

ای وای بر اسیری کز یاد رفته باشد
در دام مانده باشد، صیاد رفته باشد!

میدونی وابستگی همین گونه است. وابستگی مانند محتاج زندانبان بودنه. اگر میخوای محتاج زندانبان نباشی، اگر میخوای صحیح و غلط احساست رو محک بزنی، ابتدا باید راهی برای خروج از زندان بیابی.

افرادی که از وابستگی رها میشن، به احتمال 99% میگن خدا رو شکر تمام شد.

من خودم تجربه شو داشتم. زندگی انسان به معنای واقعی فلج میشه، شاید به هر اشتباهی به خاطرش تن بدی، عصبی، بی حوصله، زود رنج بشی، در زندگی متوقف بشی و حتی عقب بیوفتی. اما اگه عاقل باشی، راهی برای رهایی خواهی یافت.

دوستت این راهو پیدا کرده که مهمونی میره، دروغ میگه ، کمتر حساسه. بذا راحت بهت بگم کل احساسش یکم احساس مسئولیت و ترحمه ، یه حرفایی هم قبلا زده که دلش نمیخواد باور تو رو تخریب کنه.

قول میده، ولی هرگز با تو ازدواج نمیکنه. اگرم مجبورا ازدواج کنه بعید میدونم از سر علاقه و میل قلبیش باشه.

و در مورد شما، باید بگم حتی اگر بخواین باهاش ازدواج کنید لازمه از این وابستگی رها بشید. معهذا توصیه میکنم ابتدا ارتباطتون رو با دیگر دوستانتون صمیمی کنید، برای زندگیتون برنامه و هدف مشخص کنید و رابطتون رو کمرنگ و تمام کنید. اگر پافشاری کردند و خواستن منصرفتون کنند بهشون بفرمایید که تا قبل اقدام رسمیشون از طریق خانواده لزومی نمیبینید باهاشون در ارتباط باشید. 99% اقدامی نخواهند کرد و بعید میدونم وقتی شما آزادی رو لمس کنید هوای قفس به سرتون بزنه.

چند نکته:
1. مراقب باشید وابستگی رو در مان کنید، نه اینکه زندانبان رو عوض کنید.

2. همانطور که گفتم حرکت کنید، دوستای خوب انتخاب کنید و با اونها به مطالعه، ورزش، تفریح، کارهای فرهنگی و مذهبی و ... بپردازید. این خیلی مهمه که وقتتون پر باشه.

3. خاطرات رو بریزید دور، عکس ها، یادگاری ها، کادو غم و اندوه و حسرت و کینه و... همه رو بریزید دور. از این رابطه فقط تجربه تون رو بردارید و دور بشید.

4. این از همه مهمتره: رابطتون رو با خداوند قوی کنید و به خاطر او هم که شده رها بشید. خداوند هرگز تعلق و وابستگی به هرچه در جهان رو نمیپسنده.
وابسته نبودن به معنای بی عشقی و بی محبتی نیست، به معنای سرد و خشک بودن نیست. وابسته نبودن یعنی متکی به شرایط و ضوابط نبودن.

5. این عشق و این احساس که بر دوشت سنگینی میکنه رو چرا با یک نفر؟ با همه اطرافیانت، با همه جهان تقسیم کن. اونوقت میبینی که از جهان پاسخ خواهی گرفت و کمبود محبت هم نخواهی داشت. به خانواده ات، به دوستانت، به گل ها و درختان، به پاییز و باران، به کتاب هات، به درس ات، به زیباییت، به همه بگو که دوستشون داری. مطمئن باش بی جواب نمی مونی.

ارزش تو خیلی بالاتر از اینه که به خاطر یک نفر زندگی کنی.