این روزها یه حس آشنایی زیاد میاد سراغم و بهم میگه نکنه توی این زندگی متاهلی با یه نی نی ناز نازی خودت رو یادت بره، نکنه علاقه ات رو دنبال نکنی،نکنه یه روز بیاد و ببینی تو این سالها بیشتر به علاقه و خواسته همسرت پیش رفتی و جالبیش اینکه متوجه هم نبودی!خلاصه این نکنه ها ولم نمی کنه....خدایا کمکم کن خودم و جایگاهم رو توی این دنیا بتونم پیدا کنم و از آخر زندگی و چه شدن هاش نهراسم.....
گاهی وقت ها هم فکر می کنم لذت های زندگی باید خاص و بزرگ باشن،ولی بعد ازیکم فکر به خودم نهیب می زنم که تو باید از همین خنده ناب نی نی ات،از ذوق کردن هاش،از همراه بودن همسرت،از قدردانیهاش،از ذوق خودت برای پختن کیک تولد برای همسرت و ....از همه اینها لذت ببری.مگه زندگی چیه؟کنار هم قرار دادن همین لذت ها و دیدن اونهاست...پس زیاد فکر نکن که لذت های کوچیک می گذرن و تو در فکر بسر می بری و اونها رو از دست میدی!!!
علاقه مندی ها (Bookmarks)