مناجاتی بدون شرح

[فرشته مهربان]

و مرا در هر سال با افزوده شدن به وجودم پرورش دادى،تا آفرينشم كامل‏ شد،و تاب و توانم معتدل گشت،

حجّت را بر من واجب نمودى،چنان‏كه معرفتت را به من الهام فرمودى‏ و با شگفتيهاى حكمتت به هراسم (حیرت ) افكندى،

و به آنچه در آسمان و زمينت از پديده هاى خلقت پديد آوردى بيدارم نمودى،

به سپاسگذارى و يادت آگاهى‏ ام دادى،و طاعت و عبادتت را بر من واجب نمودى،و آنچه را پيامبرانت آوردند به من فهماندى،و پذيرفتن خشنودى‏ ات را بر من آسان كردى،و در تمام اين امور به‏ يارى و لطفت بر من منّت نهادى،

سپس وقتى كه مرا از بهترين خاك آفريدى،برايم نپسنديدى اى معبود من نعمتى‏ را بدون نعمتى ديگر، و از انواع وسايل زندگى،و اقسام بهره‏ ها نصيب من فرمودى،و اين بخاطر نعمت‏ بخشى‏ بزرگ و بزرگتر و احسان ديرينه‏ ات بر من بود،تا جايى كه همه نعمتها را بر من كامل نمودى،و تمام بلاها را از من بازگرداندى،نادانى و گستاخى ‏ام بر تو،بازت نداشت از اين كه مرا به آنچه به تو نزديك مى‏ كند راهنمايى كردى، و به آنچه مرا به پيشگاهت مقرّب مى‏ن مايد توفيق دادى،

پس اگر بخوانمت،اجابتم نمايى،و اگر از تو درخواست نمايم،عطايم كنى،و اگر اطاعتت‏ كنم قدردانى فرمايى،و اگر به شكرت برخيزم بر نعمتم بيفزايى،

همه اينها كامل كردن نعمت هايت بر من و احسانت به سوى‏ من است،

پس منزّهى تو،

منزّهى تو،كه آفريننده‏ اى،و بازگرداننده ‏اى،و ستوده‏ اى و بزرگوارى،

نامهايت مقدس است،و نعمت هايت بزرگ،

خدايا
كداميك از نعمت هايت را به شماره آورم و ياد كنم،يا براى كدميك از عطاهايت به سپاسگذارى برخيزم درحالى‏كه پروردگارا، بيش از آن است كه شمارش گران برشمارند،يا اينكه ياد دارندگان در دانش به آنها برسند،
آنگاه اى خدا،آنچه از بدحالى و پريشانى‏ از من بازگرداندى و دور كردى،از آنچه از سلامتى كامل و خوشحالى برايم نمايان شد،بيشتر است،

معبودا، من گواهي‏ مى‏ دهم به حقيقت ايمانم،و باور يقينم،و يكتاپرستى بى‏ شائبه صريحم و درون پوشيده نهادم،و آويزه‏ هاى راه هاى نور چشمم،و چين هاى صفحه پيشانى‏ا م،و روزنه‏ هاى راه هاى نفسم،و پرّه ‏هاى نرمه تيغه بينى‏ ام،و حفره‏ هاى پرده شنوايى‏ ام،و آنچه كه ضميمه‏ شده و بر آن بر هم نهاده دو لبم،و حركت هاى سخن زبانم،و جاى فرو رفتگى سقف دهان و آرواره‏ ام،و محل‏ روييدن دندان هايم،