شوهرم میخواد دکترا دانشگاه ازاد بخونه، فکر کردن به هزینش دیوونم میکنه

[zendegiii]

شیدای عزیز ممنون از پاسختون
من با همسرم از طریق محل کار اشنا و علاقمند شدم. ولی الان که فکر میکنم میبینم که علاقه نبوده و تنها یک وابستگی بوده که به دلیل تنهایی من و عدم حضور خانوادم در کنارم ایجاد شده. زمانی که میحواستیم ازدواج کنیم همسرم به من نگفتن که من باید چنین شرایط مادی سختی را تحمل کنم و به علاوه خانوادشون گغتن که حمایت میکنن و من هم چون دیدم پسر سالم و با جربزه ای هست قبول کردم و فکر میکردم که میتونیم از پس مشکلات بربیاییم. اما خانوادش نه تنها حمایت نکردن بلکه انتظارات بیجای مادی هم از ما دارن. مثلا برای هر مراسمی باید براشون کادوی گرون قیمت بگیرم که اگه نگیرم مادرشوهرم تیکشو بارم میکنه.
اما یک سال بعد از ازوداج متوجه پیامکهای مشکوکش و ارتباطش با یکی از همکلاسی دانشگاهش شدم و از اون به بعد هیچ اعتمادی بهش ندارم و علاقه از بین رفته
راستش به نظرم من خیلی تو انتخابم اشتباه کردم و به نظرم خیلی بچگانه تصمیم گرفتم و الان حسابی پشیمونم
البته من این احساس رو میکنم که شوهرم هم پشیمونه ولی هیچوقت به زبون نمیاره
الان دیگه نمیخوام کار اشتباهی بکنم. لظفا راهنماییم کنید

[asemaneabi222]

شیدای عزیز ممنون از پاسختون
من با همسرم از طریق محل کار اشنا و علاقمند شدم. ولی الان که فکر میکنم میبینم که علاقه نبوده و تنها یک وابستگی بوده که به دلیل تنهایی من و عدم حضور خانوادم در کنارم ایجاد شده. زمانی که میحواستیم ازدواج کنیم همسرم به من نگفتن که من باید چنین شرایط مادی سختی را تحمل کنم و به علاوه خانوادشون گغتن که حمایت میکنن و من هم چون دیدم پسر سالم و با جربزه ای هست قبول کردم و فکر میکردم که میتونیم از پس مشکلات بربیاییم. اما خانوادش نه تنها حمایت نکردن بلکه انتظارات بیجای مادی هم از ما دارن. مثلا برای هر مراسمی باید براشون کادوی گرون قیمت بگیرم که اگه نگیرم مادرشوهرم تیکشو بارم میکنه.
اما یک سال بعد از ازوداج متوجه پیامکهای مشکوکش و ارتباطش با یکی از همکلاسی دانشگاهش شدم و از اون به بعد هیچ اعتمادی بهش ندارم و علاقه از بین رفته
راستش به نظرم من خیلی تو انتخابم اشتباه کردم و به نظرم خیلی بچگانه تصمیم گرفتم و الان حسابی پشیمونم
البته من این احساس رو میکنم که شوهرم هم پشیمونه ولی هیچوقت به زبون نمیاره
الان دیگه نمیخوام کار اشتباهی بکنم. لظفا راهنماییم کنید

سلام
ببین عزیزم دقیقا مشکلات از همین جا شروع میشه که پشیمون شدی از انتخابت،این موضوع هستش که الان احساس میکنی حسابی توی فشار هستی.

خودت میگی کسی که بیشتر تلاش کرده باید نتایج تلاشش رو ببینه
کاملا قبول دارم ولی اگه طرز فکرت اینه پس خودت دست به کار شو،من یه شرکت خصوصی برای خودم دارم،باور کن نه از پدرم پول گرفتم و نه کسی حمایتم کرد الان 26 ساله هستم دکتری هم میخونم از 20 سالگی کار کردم پولهامو جمع کردم ،علاوه برمدارک دانشگاهی هرگونه مهارت و تخصصی توی رشته خودم باشه به صورت جداگانه مدارک تخصصیشو گرفتم.با اینکه پدرم شکر خدا شرایط مالی خوبی داره،من حتی 1000 تومن ازش نمیگیرم همه ی بار زندگیم ،تحصیلم،هزینه های شرکت و کارمندا به دوش خودم هست ،اما اول از همه یقین دارم خدا روزی رسونه و دوما به توانایی های خودم ایمان دارم،(فشار زیادی روم هست ناگفته نماند)ولی خوشحالم چون ارزش تلاش بیشتر رو داره،هرچند شما الان متاهلی و بار مالی زندگی نباید روی دوشت باشه اما اگه انتظار داری توی جایگاه و شان اجتماعی خودت باشی پس باید تلاش کنی،اشتباه کردی زمان انتخابت الویتهاتو نسنجیدی،شما میتونستی یه چارت خوب از ایده آل ها و معیارهایی که اززندگی و همسرت میخواهی رو تهیه کنی،حالا گذشته ولی به نظر من اون قسمتهایی که برات سبز رنگ کردم کم چیزی نیست،همسرت رو حمایت کن کنار هم باید کامل بشین وقتی زمان انتخابت فکر کردی با جربزه هستش،مورد دوم هم گفتی فکر میکردم از پس مشکلات برمیایم (شک نکن بر میای)توانمند بودی که به اینجا رسیدی پس برمیای.
مورد بعدی اون بی اعتمادی هست و اگه مطمئنی خطایی بوده و تموم شده ،فراموش کن،اگه مطمئنی معیار زمان ازدواجت که گفتی پسر سالمی هست درست بوده پس ریز نشو،همین تفکر که انتخابت اشتباه هست نمیذاره خوشبخت باشی،نمیذاره مشکلات رو با کمک همسرت رفع کنی،نمیذاره احساس رضایت کنی،انتخابی که زمان مجردیت کردی در حال حاضر همسرت هست،خواسته هات و زندگی همراه با آسایش رو ازش بخواه در کنار درک شرایط ،آرامش که داشته باشی به همه ی مادیات دنیا میارزه باور کن.
موفق باشی

[شیدا.]

1- یه مقدار نسبت به مسائل مالی بی خیال شو. بسپار به همسرت. چرا بیش از حد مسئولیت نگران این امور هستی؟

چون یه بار برای پوی پیش خونه بهش گفتم که 3ماه دیگه باید پول بدیم صاحبخونه کلی باهام دعوا کرد که تو ته دل ادمو خالی میکنی و همش ناامید میکنی منو و بعدش هم تا 3 روز بامن حرف نزد تا من رفتم منت کشی.

اصلا مطرح نکن که بعد به شما بگه ته دلم را خالی کردی و قهر کنه و ...
خودش می دونه و صاحبخونه.

2- ازش بخواه. همونطور که خانواده اش ازش خواستن و عادتش دادن.
متاسفانه شما خیلی بد شروع کردید و نباید به این روش بد عادتش بدین. نباید مسئولیتهای مالیش را به عهده می گرفتین.
از این به بعد احتیاجاتت را مرتب بگو. ازش سفر و لباس و تفریح بخواه.
در این مورد تاپیکهایی توی تالار هست، پیدا کن و بخون.
توی این لینک بگرد ببین مطالب مربوط به موضوعت چی پیدا می کنی.

3- این پست مدیر را بخون.

4- شما تحصیلات خوبی داری و انشاله کار مناسبی هم پیدا می کنی. پس جای نگرانی برای آینده نیست.
فقط باید سعی کنی دست از حمایت همسرت برداری و عادتش بدی که موظفه نیازهای شما را تامین کنه. حرفهای آسمان آبی عزیز درسته، اما موضوع فقط مشکل مالی نیست که با کار کردن حل بشه. شما هم مثل هر زن دیگه ای دوست داری که همسرت تامینت کنه و تکیه گاهت باشه. شاید خودت بتونی بهترین لباس را برای خودت بخری، اما تهیه اون از طرف همسرت، نیاز روحی شماست. این نیازت را مطرح کن و براش پاسخ مناسب بگیر که آزرده نشی.