تجربه ای از هبوط

[عشق آفرین]

مدت ها بود از این دوستی ها، دود و دم و الکل و دروغ و هر چیزی رها شده بودم. حس خیلی خوبی داشتم. تازه تغییر دین داده بودم. دین جدیدمو خیلی دوست داشتم. راستش قبل از اینکه بخوام مسلمان بشم زیاد از این دین خوشم نمیومد. به نظرم مستبدانه و گاهی غیر منطقی بود. حس میکردم آزادیمو میگیره. از ادیان دیگه زرتشت رو ترجبح داده بودم. همه ادیان اصل های مشترکی دارند که اگر تحریف نمیشدند زیبابودند ... اون موقع فقط و فقط یک جمله تونست منو از دین قبلیم منصرف و به این اسلام متمایل کنه. اونم این جمله بود: " به نام خداوند بخشنده ی مهربان"
من که تمام زندگیمو اشتباه رفته بودم متوجه میشدم معنای بخشنده و مهربان بودن یعنی چی. به عبارتی: باید درک کنی که محتاج بخشش و مهربانی اش هستی تا بفهمی این جمله ی زیبا یعنی چی و چرا خداوند بین صفت های زیبایی که داره این دو رو بیش از بقیه دوست داره.گاهی حس میکنم فقط و فقط ما رو آفرید که ببخشه و عشق بورزه.
ولی این چیزی بود که دین زرتشت نداشت. اگه خطایی میکردی بخششی در کار نبود.

ولی این چیزی بود که دین زرتشت نداشت. اگه خطایی میکردی بخششی در کار نبود.

برای این کار لازم هست گام برداری. تنها انتخاب کافی نیست. از روی نقشه ی کوه نمیشه کوهنورد شد. نیاز هست علاوه بر دانش ، بینش داشته باشی و این میسر نیست مگر با............... راهی شدن!

خو کردن به دین جدید دشوار بود. تمام تلاشمو برای باز آفرینی خودم انجام دادم. آرامش عجیبی داشتم. خیلی مطالعه میکردم و برنامه های پیچیده ای برای خودم در نظر گرفته بودم. حتی ریاضت های سنگین. مثلا برای اینکه بتونم از آسایشی که خانواده برام فراهم آوردن دل بکنم، چند ماه بدون پتو و بالشت و زیرانداز، روی زمین خشک میخوابیدم. به نظر دیوانگی میومد ، اما باعث شد از لوس بودن، فخر فروشی کردن، وابسته بودن، بی درک بودن و غیره تا حد زیادی فاصله بگیرم.
آرام آرام حس قشنگ آرامش رو لمس میکردم. حتی یک روز حس کردم هیچ کس و هیچ چیز نمیتونه این آرامش زیبا رو ازم بگیره.
لیکن... افسوس و صد افسوس، غروری که از سر پول و قدرت اجتماعی به وجود میاد، خیلی خیلی ابتدایی تر از غروری هست که دینداری برای یک آدم ناشی مثل من ایجاد میکنه!
توی دین خیلی به خودم مطمئن و مغرور شدم. 2 سال بود با این غرور زندگی میکردم. وقتی موفق شده بودم بزرگترین غول زندگیمو، یعنی شهوت رو به زانو در بیارم و به سختی از خودارضایی دست بکشم، اونم با برنامه های فوق سنگین، به غرور کاذبی از میزان توانایی های خودم رسیدم. ازجمله اینکه گمان میکردم دیگه هیچ چیز و هیچ کس نمیتونه شهوت منو بر انگیخته کنه یا اینکه محاله دور و بر دود و الکل آفتابی بشم.
تا حد امکان از پسرا فاصله میگرفتم. سرم رو بالا نمی آوردم که حتی نبینمشون. فکر نمیکردم ضربه رو از یه دختر بخورم. اونم زمانی که نیتم کاملا خیر بود!
دختری که آسیب زیادی دیده بود. میخواستم کمکش کنم و یه زندگی خوب پیش روش بذارم. اما شدید بهم وابسته شد و منم از تایید و تشویقی که میگرفتم بهش وابسته شدم. کم کم تمام وقتم اختصاص یافت بهش و من نمیدونستم دارم تو چه مسیری قدم میذارم. وقتی میدیدمش رفتارش معمولی نبود. ابراز احساساتش بهم عجیب بود. اوائل خوشم نمیومد. بعد حس کردم چون بچه نداره یه جور حس مادری بهم داره. کم کم توی مکالماتمون نمود هایی از حسودی و غیرتی شدن و حساسیت بروز یافت. خب چون حس میکردیم برای هم مهم هستیم خوشمون میومد. کم کم ابراز احساساتش غیر عادی تر شد.
نمیتونستم از محبتی که بهم میده بگذرم. اما عذاب وجدان هم میگرفتم، باز توجیه میکردم که محرم هستیم، مثل دوتا خواهر. چه اشکالی داره...
این ناتوانی انقدر عمیق شد که حاضر بودم هر کاری کنم اما اون نره. و اون البته توی عقایدم دخالت میکرد. حتی اگه چیزی نمیگفت سبک زندگیش رو من اثر میذاشت. اگه می خواستم قانعش کنم قهر میکرد و من تحمل نداشتم. سر هر چیزی تهدید میشدم به رفتنش. بدترین رفتارها، از جمله خیانت ها و دروغ های متنوعش رو میبخشیدم که فقط باشه. انگار هیچ اتفاقی نیوفتاده! نمیگم تقصیر اون بود. اون زندگیش همین بود. خودم احمق بودم که باهاش قاطی شدم.
او بر این اعتقاد بود که اگه به کسی علاقه داشته باشی، رابطه جنسی هم بخشی از اونه. اما من نمیپذیرفتم ازش. سخت بودن و غیر قابل نفوذ بودن من، تمایل اونو برای به زانو در آوردن باور من بیشتر کرده بود. چندین بار تمایل نشون داد پسش زدم. اما خودم هم نمیتونستم قاطع باشم و از بودن کنارش و در آغوشش پرهیز کنم. تا اینکه یک بار حسابی احساسمو بر انگیخته کرد. اجازه ندادم اون به من دست بزنه. خودم هم دست نزدم بهش، اما موجب شد بعد مدت ها، آن هم مقابلش خودارضایی کنم. من عقلی واسم نمونده بود و اونم توجیهاتی واسم میاورد که واسم عادی و طبیعی جلوه کنه.
وقتی به خودم اومدم دنیا رو سرم خراب شد. و اون هنگامی که منو تو اون حال خراب دید، یه نیش خند به نشانه ی تمسخر و پیروزی تحویلم داد و خوابید و من تمام شب رو گریه کردم.
فرداش طردش کردم و گفتم دیگه منو نمیبینه، انقدر التماسم کرد و ادعا کرد دیگه هرگز تکرار نمیشه که بخشیدمش. چند ماه بعد دوباره همون ماجرا تکرار شد. اینبار دیگه نبخشیدم. تهدیدم کرد به خودکشی، گفتم میتونه باهام در تماس باشه ولی حق دیدنمو نداره. دیگه ندیدمش، اما... از اون موقع باز درگیر خودارضایی شدم. چون خیلی برام تداعی میشد و منم که بار دیگری هم خدا و هم آرامش رو از دست داده بودم و هم قبح خیلی کارها برام ریخته بود، دیگه توان مقابله نداشتم.

ادامه دارد....

.................................................. .............

پاورقی :

توضیحات ضروری توسط فرشته مهربان ( سرپرست سایت )


ادیان دیگر غیر از اسلام و به عبارتی پیش از اسلام حتی اگر تحریف هم نمیشدند کامل نبودند و به فراخور مردم زمان خود و نیازهایشان صادر شده بود و از آنجا که زمانی که دین اسلام ظهور یافته آخرالزمان محسوب می شود یعنی زمانی که در مسیر رشد و تکامل بشر به کمال توان در درک و فهم عقل و حتی نیازهای پیشرفته تر در مسیر تکامل رسیده .... ادیان پیشین پاسخگوی نیازها و یاری و راهنمایی در تنظیم مناسبت زندگی در مسیر صحت و سلامت و سعادت را نداشته ( چنانکه استارتر تاپیک هم با این تنگنا مواجه بوده ) و لذا دین اکمل را نیاز داشته و اسلام ظهور می یابد و در قرآن که کتاب راهنمای این دین هست هم آمده که الیوم اکملت لکم دینکم البته این آیه در موقعیت تعیین جانشین نبی این دین در جایگاه پیشواییش نازل شده که بیانگر این است که کمال این دین هم در امامت است چون بشر همواره نیاز به راهنمایی که خود الگو باشد و سرپرستی کند دارد .... لذا از این رو عدول از سوی کسانی که از این دین به سوی دین های پیشین آنهم تحریف شده عدول می کنند ارتداد محسوب می شود و در صورت اظهار ارتداد و تبلیغ این کار چون ویروسی برای جامعه ای که راه سعادت و سلامتش دین کامل هست است حکم مرگ برایش هست چون مبلغ انحراف از مسیر سلامت جامعه میشود.

البته در این تاپیک استارتر در مسیری به عکس قدم بر داشته یعنی از دین ناقص و تحریف شده به سوی دین کامل گام برداشته و از این رو طعم درک حقیقت این دین را در حد خود و مسائلش به خوبی درک کرده و ترسیم می کند که می تواند راهگشایی برای دیگران باشد ...