حال و احوال یاران همدردی (9)

[عشق آفرین]

سلام. امروز تصمیم بزرگی گرفتم (نمیدونم فقط من این همه تصمیم میگیرم یا همه انقدر تصمیم میگیرن )
میخوام از امروز اولین نفری باشم که خودمو درک میکنم.
هر وقت دوستام دچار مشکلی شده باشن میشینم کنارشون و اول خوب به حرفاشون گوش میدم، بعد سعی میکنم در حد توانم کمکشون کنم و دلداری بدم. نمیدونم چرا این کار زیبا رو از خودم دریغ میکنم. چرا خودمو درک نمیکنم. چرا به درد دل های خودم گوش نمیدم، چرا سعی نمیکنم خودم رو آروم کنم و سعی در برطرف کردن مشکلاتم داشته باشم؟ چرا به خودم هیچگاه کمک نمیکنم؟
آیا به اندازه کافی خودمو دوست ندارم؟ یا فکر میکنم که عزیز و سزاوار آرامش نیستم؟
شاید فراموش کردم من هم امانت هستم دست خودم و به طور مطلق متعلق به خودم نیستم.
از یه جایی باید شروع کنم اهمیت دادن به کسی که بیشتر از هر کسی به اهمیت من احتیاج داره. یعنی خودم.
شما هم که بهم اهمیت میدین دست به دست هم دادین منو شوهر بدین دیگه چی کم دارم؟
خدارو شکر خوبم. انشاءاللّه همگی شما دوستای خوبم هم خوب باشید. r