احساس عدم علاقه به همسری که عاشقمه در فاصله یک ماه مونده به عروسی

[nafiseh joon]

والا نفیسه جان این وابستگی اوایل خیلی اذیتم میکرد اما هم من عادت کردم و کنار اومدم و هم اون الان بهتر شده بخاطر مشغله هاش.
دوباره میگم.درکل من به دنبال ریشه یابی و حل اساسی این مشکلم نه شونه خالی کردن و پاک کردن صورت مسئله.
دلیل تاپیک زتدم این بوده.
اما امروز با خوندن نوشته های دوستان بخصوص جناب مصباح عزیز تغییر و قلیان احساسات رو در خودم حس میکنم و انگار جون تازه گفتم.مدام خوبی های همسرمو بخودم گوشزد میکنم.
در مورد مشاوره هم به ایشون حرفی نمیتونم بزنم چون با رحیه ای که ازشون سراغ دارم و باتوجه به اینکه تا عروسی کمتر از یک ماه زمان هست مطمئنم تاثیر بدی روشون میذاره.از طرفی واقعا تا شعاع 150 کیلومتری اینجا (شهرمون)مشاور خوب نمیشناسم.

باز هم منتظر نظرات خوب دوستان هستم.

بله دیگه مشکل اصلی جامعه ما همه فکر میکنیم مشاوره رفتن چیز عجیب غریبی هست
البته ما هم میدونیم شما به دنبال حل مشکلی ( اصلن فکر نکردم به همسرتون علاقه نداری حداقل آیندش واستون مهمه که اومدی اینجا تاپیک زدی )
1- به نظر من که خانمتون هم واقعا مشکل ایجاد کردن تو رابطه
تو تاپیک های قبلی تون خوندم که تو دوران عقد اصرار داشتن حتمن هر شب خونه ی ایشون باشید و شما از این جهت که پدر و مادر تنها میمونن ناراحت بودید
به نظر من این روش اظهار علاقه به آقایون (مخصوصا تو دوران عقد ) اصلا درست نیست
2- 100 درصد خانمتون خوبی هایی کرده ( و خیلی درکتون کرده و باهاتون راه اومده چون واقعا دوستون داشته ) اما کافی نیست که شما فقط به خاطر یادآوری این خوبی ها تو رابطه بمونید ( مخصوصا برای مرد این موضوع سخته و آخرش یه جا این عدم علاقه بروز پیدا میکنه شما باید به خاطر خودتون بمونید) البته نگفتم جدایی رو به عنوان یه گزینه داشته باشید چون نگفتید از خانم بدتون میاد و گفتید احساس میکنید سرد شدید ( این خانم هیچ بدی نکرده و خوبی بیش از حد کرده و اشتباه بزرگش همین بوده و هر جای دنیا بپرسید میگن تو ازدواج همراه با همسرتون پیشرفت کنید نه اینکه کل شرایط اون رو قبول کنید و خودتون رو فدا کنید)
3- من نمیدونم آدم نتونه حرفش رو به زنش بزنه به کی باید بزنه؟؟؟
چون روحیه اش اینه نمیتونم بگم!!!!!!!!!!! ( اتفاقا ایشون باید روحیه اش رو درست کنه که شما هم بتونی راحت باهاش حرف بزنی)
قرار نیست بهش بگی ازت خوشم نمیاد بیا بریم مشاور یه کاری کنه خوشم بیاد
قراره بگی احساس میکنم هر دو تامون نیاز داریم بریم با هم پیش یه مشاور و قبل اون هم خودت یه بار مشکل اصلی و رفتارهای چند ساله ی ایشون رو به صورت انفرادی به مشاور بگی تا مشاور هم قانعش کنه که به عنوان یه زن چطور باید شوهرش رو بره خودش نگه داره از نظر من که ایشون بیشتر از شما مشکل ایجاد کردن و خوبی و وابستگی و اظهار عشق حدی داره و حتی دیگران رو هم خسته میکنه چه برسه طرف مقابل( یادم به رابطه ی خواهرم و دامادمون افتاد تو دوران دوستی این دو تا چون با خواهرم تنها زندگی میکردم از اس ام اس های مکرر دامادمون خسته میشدم چون فکر میکردم منم حق دارم با خواهرم حرف بزنم )
4- از شعاع 150 کیلومتری شهرتون خارج شید و برید 150 کیلومتر اونور تر پیش یه مشاور خوب ( چون بحث یک عمر زندگی هست )
5- تاپیک های قبلی تون احساس کردم شما هم بعضی چیزا رو واقعا بیهوده تحمل میکنی چون میخوای مردم تو رو خوب بدونن در حالی که در درون آزارت میده