البته من واقعا در مورد این آقا مستأصل شده ام. یعنی نمی فهمم چکار کنم. چطور سوالاتی را نباید از او به عنوان یک مرد بپرسم یا نه. آیا مردان کلا از سوال کردن خانما خوششون نمیاد؟ مشکل دیگر من خونسردی خانواده ام در مورد ازدواج دخترها است. من 29 سال سن دارم و خانواده ام هم سنتی هستند. شوهر خواهرم بیچاره بیش از یک سال دوندگی کرد و جواب نه هم شنید ولی بالاخره موفق شد. این آقا درسته که اصالتا شرقی است ولی از شرق جز خاطرات کودکی ندارد. تازه او مثل شوهر خواهرم کسی را در ایران ندارد که بخواهد دوندگی هم بکند و البته اصلا او چقدر این خونسردی و رسم ورسوم را میفهمد نمیدانم. ولی میدانم سعی میکند درک کند و بخاطر من فارسی را دارد یاد میگیرد و ظاهرا بااستعداد هم هست. من نمیدانم چکار کنم؟ آخر من هم احساس دارم هرچند هر دو محتاط و خوددار مکاتبه میکنیم ولی چقدر میشود این وضع را تحمل کرد؟ خیلی میترسم و خیلی به کمک نیاز دارم. از دوستانم عذر میخواهم که مطلب بی ربط به عنوان نوشتم ولی واقعا سردرگم شده ام. کمکم کنید.