تجربه ای از هبوط

[عشق آفرین]

مشروبات الکلی حالتی از تشدید ایجاد میکنند. یا بهتره بگم هیجان کاذب خلق میکنند. به این معنی که اگه حالت خوب باشه، حالت رو خوب تر و اگر حالت بد باشه حالت رو بدتر میکنه. در کل میشه گفت حستو پر رنگ میکنه. شاید به همین دلیله که از واقعیت دور میشی. حافظه ی بلند مدت دقیق کار میکنه، اما حافظه ی کوتاه مدت به هم میریزه. جوری که ممکنه از خودت بپرسی چند دقیقه پیش چی شد؟ درست مثل خواب و بیداری. مثل وقتی سر کلاس خوابت میاد و به زور خودتو بیدار نگه داشتی. اون موقع به حال خودت مسلط هستی، اما از وضعیت خودت بی خبر.
اون موقع فکر داری، اما بد فکر میکنی، پس بد تصمیم میگیری... بهتره اینجوری بگم: نسبت به اون حال تشدید شده فکر میکنی و تصمیم میگیری.
مثلا: ممکنه رازی رو به کسی بگی که اگر در حالت نرمال بودی، هرگز چنین کاری نمیکردی. تو با فکرت این کار رو میکنی، اما اون موقع توی حالتی از هیجان کاذب هستی که شاید گفتنش برات هیچ ایرادی نداشته. حتی اون موقع توجه میخوای.
یادمه یک بار تو مدرسه بیش از حد نوشیده بودم و حالم خیلی بد بود. میخواستم با این حالم برم جلوی مدیر مدرسه و براش جلب توجه کنم. انقدر جوگیر بودم که هرگز فکر نمیکردم شاید اخراج بشم. شانس آوردم که قبل رفتن به دفتر یکی از معلم ها جلومو گرفت و پنهانم کرد! سرم داد زد و گفت سر تا پات بو الکل میده، نمیگی اگه یکی معرفیت کنه یا از معاون ناظم ها یکی ببینتت درجا اخراجی؟! واقعا اگر میخواستم فکر کنم نه! هرگز بهش فکر نکرده بودم. روز بعد اومدم مدرسه همه بچه ها یه جور ناجور نگام میکردن و بعد از کمی پچ پچ میخندیدن. گاهی هم متلک مینداختن. با شرمندگی به معلممون گفتم کسی که متوجه نشد؟ گفت: نه! خاک تو اون سرت! تازه چیزهایی از زندگیمو بهش گفته بودم که هرگز دوست نداشتم بدونه.
دلیلش اینه: وقتی حالت خیلی بده دوست داری جلب توجه کنی، وقتی حالت خیلی خوبه هم دوست داری جلب توجه کنی و این یکی از پیامد های نوشیدن مشروبات الکلیه.
و این هیجان کاذب یعنی حال خیلی خوب و حال خیلی بد، این بی تعادلی کم کم به شکل یه عادت در میاد. جوری که اگر ننوشیده باشی هم با هر مسئله ای یا غیر عادی خوشحال یا غیر عادی ناراحت میشی. آستانه ی صبر و تحمل رو کاهش میده. شاید هر چیزی رو بهانه کنی تا در غم زندگی کنی. یا مدام دوست داری جلب توجه کنی. یا به دلیل کم تحملی و بی حوصلگی پرخاشگر بشی.
همچنین همانطور که پیش تر گفتم به دلیل اختلال در حافظه ی کوتاه مدت، کم کم عملکرد ذهن دچار مشکل میشه، ممکنه مدام پریشان باشی و نگران یه اتفاق بد باشی، یا دچار حواس پرتی بشی.
دیگر اینکه هر چند پیک تقریبا بسته به جنبه ی فرد، سه چهار ساعتی اثر داره و قاعدتا تو این سه چهار ساعت با توجه به هیجان کاذبی که ایجاد میشه، و البته بی زمان و مکانی و اختلال ذهن، اون چند ساعت به بیهودگی سپری میشه و اکثرا به خاطر انرژی زیادی که از بدن میگیره خواب آلودگی و بی رخوتی دست میده که این هم ممکنه بعد ها به صورت عادت در بیاد.
و بزرگترین آسیب اینکه کم ک حسی از پوچ گرایی بر فرد حاکم میشه.
من سالی که عادت کرده بودم به نوشیدن، 4 درسمو افتادم و باز تابستون افتادمشون. این در حالی بود که در یکی از بهترین مدرسه های شهر بودم و هر کسی نمیتونست اونجا تحصیل کنه. چند بار خواستم از خونه فرار کنم، چند بار اعتصاب طولانی مدت داشتم و البته خودکشیم هم تو همون سال رخ داد.
اونی که مشروب میخوره، باید خیلی خسته یا تنها باشه، هرچند بهانه اش open mind بودن باشه. احتمالا نمیتونه از اتفاقات کوچیک شاد بشه، یا توی حل مشکلاتش دچار مشکله. هرچند این میزان کم باشه. همیشه تهش نشانی از یه کمبود یا عقده هست. چون اگه فردی واقعا یه آرامش حقیقی داشته باشه، حاضر نیست این حال رو تغییر بده که بخواد از ویسکی و ودکا و عرق کمک بگیره.
به نظرم انسان به خاطر عقلش ارزشمند و بزرگه. فکر نمیکنم هیچ چیز ارزش داشته باشه که به خاطرش یک لحظه عقل رو یا بهتره بگم گوهر انسانیت رو خط زد.

ادامه دارد....