داشتن 60 درصد ملاک ها،اما گذاشتن دو شرط غیرمنطقی

[محمد 93]

سلام
میشه لطفا دختران گروه نظرشونو بگن؟اقایون هم نظر بدن.من خواستگاری دارم که تقریبا شرایط لازمو داره اما ی شرط گذاشته اونکه به محض بچه دار شدن من نباید سرکار برم( هیچ نوع کاری حتی پاره وقت) و خیلی روی این موضوع مصر هستش ( با ادامه تحصیل و رفتن به کلاس های مختلف مشکلی نداره) .ی مورد دیگه هم اینکه تعداد بچه زیاد می خواد(3-4) ولی نظرمن2 تا بچه کاملا کافیه ولی بقیه شرایطش تقریبا اکی هستش.از طرفی من خیلی درس خوندم تا مهندس شدم و سعی کردم کلی هم مهارت کسب کنم(در حد خودم) و فعالیت اجتماعی رو به شدت علاقه مندم حتی به صورت پاره وقت.کمکم کنید.اگر جای من بودید چه کارمیکردید.با توجه به اینکه26 سالمه و ممکنه شرایط دیگه این جور پیش نیاد( درضمن خانواده ام هم میگن خوبه و تاکید می کنن همه چیز تابع شرایط تغییر می کنه. لطفا نقاط مثبت و منفی این موضوع رو بهم بگید تا بتونم درست تصمیم گیری کنم و بعدا پشیمون نشم.

سلام خانم انتظار سبز

یک دو تا از پستهای دوستان رو خوندم ، من سعی میکنم بی طرف نظرم رو بدم.

اولا اینکه با توجه به این شرایط کاهش میل جوانان به ازدواج ، خیلی بهتر هست وقتی یک خواستگار خوب براتون میاد ، اولین کاری که میکنید ، بالفرض اینکه با ازدواج با اون فرد یک سری از علاقه مندی هاتون رو مجبور به چشم پوشی باشید ، باز هم با این شرایط ببینید با ازدواج کردن با اون فرد چقدر چیزی به دست میارید ، چقدر چیزی از دست میدید ، از دیدگاه من ، برای یک دختر خانم ، اگر امتیاز یک ازدواج خوب ، صد باشه ، ارزش یک کار خوب ، برای دختر ، سی هست ، پس قطعا ارزش داره بخاطر صد امتیاز ، از سی امتیاز چشم پوشی کنید.

در مورد تعداد بچه ، شما نظرتون روی دو بچه هست و ایشون گفتن سه - چهار بچه ، شما تا ازدواج کنید و برید سر خونه زندگیتون ، شرایط سنیتون طوری میشه که به لحاظ پزشکی حداکثر همون دو نهایتا سه بچه رو بیشتر نمیتونید بیارید ، پس سر یک بچه معامله رو بهم نزنید و مطمئن باشید وقتی ایشون سختی تربیت کردن بچه های امروزی رو ببینند احتمالا خودشون از بالارفتن تعداد بچه ها منصرف بشند.

ایشون که در مورد فعالیت اجتماعی شما ایرادی نگرفتن ، فقط از شما خواستن بعد بچه دار شدن سرکار نرید تا تعهد دائم به جایی نداشته باشید و تعهد اصلی شما برای تربیت فرزندان داخل منزل باشه و اوقات ازادتون هم که بصورت متغیر هست رو برای خودتون و فعالیتهای اجتماعیتون برنامه ریزی کنید ، از دو جهت این موضوع قابل بررسی هست :

اول اینکه این یک اشتباه بزرگ هست که تربیت شدن خودمون و والدین خودمون رو با تربیت فرزندان خودمون و خودمون مقایسه کنیم، واقعا بیست سی سال پیش ، تربیت فرزند به مراتب ساده تر از این دوران بود ، مثلا من از دوران کودکی خودم یادم میاد که نظارت کمی از طرف پدر و مادرم روی من بود ، صبح تا شب توی کوچه ها مشغول بازی با انواع و اقسام بچه ها بودم ، پدرم حتی نمیدونست من کلاس چندم هستم و... ولی به لطف خدا نه انحراف اخلاقی پیدا کردم هم اینکه همیشه در دوران تحصیل در مدارس نمونه و... و با کمترین هزینه در حد بیست هزارتومن برای کتاب کنکور و کنکور وارد یک دانشگاه خوب و رشته خوب شدم... این نه داستان زندگی من بلکه داستان زندگی بسیاری از دوستان اطرافم بود که اکثرا در خانواده های شلوغ و متوسط جامعه بودند که مثل من انچنان رسیدگی از سوی خانواده هایشان نداشتند و الحمدلله اکثرا جایگاههای اجتماعی بالا و شخصیتهای والایی دارند .... باور کنیم جامعه عوض شده ... به هیچ وجه دیگه شرایط مثل دهه های گذشته نیست ، نه به لحاظ تربیتی نه بلحاظ تحصیلی نه به لحاظ رفاهی ... اگر دوست دارید فرزندان شما هم مثل خود شما صالح و خوب باشند باید چندین برابر والدینتان برای فرزندانتان زحمت بکشید ، چون سختی ها چند برابر شده ، چون سبک زندگی ها ، سرگرمی ها ، رفاقتها ، انگیزه های درس خوندن و... در کودکان این دوره تغییر کرده ... پس اگر والدین ما هم شاغل بودند و هم فرزندان خوبی تربیت کرده اند با قاطعیت میگم اون الگو برای این دوره پاسخگو نیست... مگر اینکه اصرار داشته باشیم که ما بعد از ازدواج همچنان علاقه داریم علاقه مندی های شخصیمون اولویت بر صلاح زندگیمون داشته باشه که اون بحثش جداست...
اگر هم فرد مذهبی هستید از دیدگاه اسلام ، به هیچ عنوان هیچ محدودیتی به شرط رعایت شئونات برای حضور زن در جامعه نیست ولی زن برای کارِ خانه طراحی شده نه کارخانه ... مگر اینکه اون زن بقدری توانمند باشه که هم بتونه بطور کامل از عهده وظایف داخل منزلش بربیاد و اضافه زمانش رو به بیرون منزل بپردازه... که بالا ثابت کردم این کار تقریبا نشدنی است که البته اگر بعد ازدواج بتونید به طرفتون ثابت کنید شدنی است ایشون دغدغشون رفع میشه و احتمالا به شما اجازه شاغل شدن هم بدن چون بهشون ثابت کردید شاغل بودن تداخلی با وظایف مادری و همسری شما نداره.

در هر صورت بخاطر شرایط دوره ما ، ارزش خواستگار خوب و کلا ازدواج خوب خیلی بالاتر از برخی از مسائل جانبی هست ..

به امید موفقیت...

[اثر راشومون]

سلام خانم انتظار سبز

یک دو تا از پستهای دوستان رو خوندم ، من سعی میکنم بی طرف نظرم رو بدم.

اولا اینکه با توجه به این شرایط کاهش میل جوانان به ازدواج ، خیلی بهتر هست وقتی یک خواستگار خوب براتون میاد ، اولین کاری که میکنید ، بالفرض اینکه با ازدواج با اون فرد یک سری از علاقه مندی هاتون رو مجبور به چشم پوشی باشید ، باز هم با این شرایط ببینید با ازدواج کردن با اون فرد چقدر چیزی به دست میارید ، چقدر چیزی از دست میدید ، از دیدگاه من ، برای یک دختر خانم ، اگر امتیاز یک ازدواج خوب ، صد باشه ، ارزش یک کار خوب ، برای دختر ، سی هست ، پس قطعا ارزش داره بخاطر صد امتیاز ، از سی امتیاز چشم پوشی کنید.

در مورد تعداد بچه ، شما نظرتون روی دو بچه هست و ایشون گفتن سه - چهار بچه ، شما تا ازدواج کنید و برید سر خونه زندگیتون ، شرایط سنیتون طوری میشه که به لحاظ پزشکی حداکثر همون دو نهایتا سه بچه رو بیشتر نمیتونید بیارید ، پس سر یک بچه معامله رو بهم نزنید و مطمئن باشید وقتی ایشون سختی تربیت کردن بچه های امروزی رو ببینند احتمالا خودشون از بالارفتن تعداد بچه ها منصرف بشند.

ایشون که در مورد فعالیت اجتماعی شما ایرادی نگرفتن ، فقط از شما خواستن بعد بچه دار شدن سرکار نرید تا تعهد دائم به جایی نداشته باشید و تعهد اصلی شما برای تربیت فرزندان داخل منزل باشه و اوقات ازادتون هم که بصورت متغیر هست رو برای خودتون و فعالیتهای اجتماعیتون برنامه ریزی کنید ، از دو جهت این موضوع قابل بررسی هست :

اول اینکه این یک اشتباه بزرگ هست که تربیت شدن خودمون و والدین خودمون رو با تربیت فرزندان خودمون و خودمون مقایسه کنیم، واقعا بیست سی سال پیش ، تربیت فرزند به مراتب ساده تر از این دوران بود ، مثلا من از دوران کودکی خودم یادم میاد که نظارت کمی از طرف پدر و مادرم روی من بود ، صبح تا شب توی کوچه ها مشغول بازی با انواع و اقسام بچه ها بودم ، پدرم حتی نمیدونست من کلاس چندم هستم و... ولی به لطف خدا نه انحراف اخلاقی پیدا کردم هم اینکه همیشه در دوران تحصیل در مدارس نمونه و... و با کمترین هزینه در حد بیست هزارتومن برای کتاب کنکور و کنکور وارد یک دانشگاه خوب و رشته خوب شدم... این نه داستان زندگی من بلکه داستان زندگی بسیاری از دوستان اطرافم بود که اکثرا در خانواده های شلوغ و متوسط جامعه بودند که مثل من انچنان رسیدگی از سوی خانواده هایشان نداشتند و الحمدلله اکثرا جایگاههای اجتماعی بالا و شخصیتهای والایی دارند .... باور کنیم جامعه عوض شده ... به هیچ وجه دیگه شرایط مثل دهه های گذشته نیست ، نه به لحاظ تربیتی نه بلحاظ تحصیلی نه به لحاظ رفاهی ... اگر دوست دارید فرزندان شما هم مثل خود شما صالح و خوب باشند باید چندین برابر والدینتان برای فرزندانتان زحمت بکشید ، چون سختی ها چند برابر شده ، چون سبک زندگی ها ، سرگرمی ها ، رفاقتها ، انگیزه های درس خوندن و... در کودکان این دوره تغییر کرده ... پس اگر والدین ما هم شاغل بودند و هم فرزندان خوبی تربیت کرده اند با قاطعیت میگم اون الگو برای این دوره پاسخگو نیست... مگر اینکه اصرار داشته باشیم که ما بعد از ازدواج همچنان علاقه داریم علاقه مندی های شخصیمون اولویت بر صلاح زندگیمون داشته باشه که اون بحثش جداست...
اگر هم فرد مذهبی هستید از دیدگاه اسلام ، به هیچ عنوان هیچ محدودیتی به شرط رعایت شئونات برای حضور زن در جامعه نیست ولی زن برای کارِ خانه طراحی شده نه کارخانه ... مگر اینکه اون زن بقدری توانمند باشه که هم بتونه بطور کامل از عهده وظایف داخل منزلش بربیاد و اضافه زمانش رو به بیرون منزل بپردازه... که بالا ثابت کردم این کار تقریبا نشدنی است که البته اگر بعد ازدواج بتونید به طرفتون ثابت کنید شدنی است ایشون دغدغشون رفع میشه و احتمالا به شما اجازه شاغل شدن هم بدن چون بهشون ثابت کردید شاغل بودن تداخلی با وظایف مادری و همسری شما نداره.

در هر صورت بخاطر شرایط دوره ما ، ارزش خواستگار خوب و کلا ازدواج خوب خیلی بالاتر از برخی از مسائل جانبی هست ..

به امید موفقیت...

خواستم علاوه بر استفاده از دکمه های لایک و تشکر, در یک پست مجزا نیز از این پست زیبای شما تشکر کنم.