مریم جان شرایط من هم مشابه شرایط شما بود
اینکه طلاق بگیری یا ادامه بدی بستگی به خودت داره. هیچ مشاوری نمیتونه جای تو تصمیم بگیره.
من خودم اخلاقم طوری بود که واقعا نمیتونستم اون رفتارها رو تحمل کنم. و بالاخره تصمیم به طلاق گرفتم و توی دوران عقد جدا شدم. اینطوری هزینه های جسمی و روحی کمتره. الان خیلی خوشحالم که جدا شدم. روز به روز روحیه ام بهتر میشه. همه ی فامیل میگن چقد چهرت بهتر شده توی دوران عقد خیلی گرفته و پکر بودی.
واقعا هربار که رفتارای زننده ی خودش و خانوادش رو میدیدم به خودم لعنت میفرستادم که این چه انتخابی بود من کردم؟!
بهرحال به نظر من بهترین راه برای تو این هست که یه دوره ی 6 ماهه حداقل وقت بذارین و ببینین که این رابطه اصلاح شدنی هست یا نه( که من بعید میدونم) و تمام خواسته هاتونو بی رودربایستی بهشون بگین، اگر رابطه بهتر شد که خدارو شکر و یکسال دیگه هم توی دوران عقد بمونین که مطمئن بشین واقعا تغییر کرده(بازم میگم تغییر آدما غیرممکنه) در غیر اینصورت جدا شو و خودتو خلاص کن.
البته بازم میگم همه ی اینها بستگی به خودت و شخصیت خودت و میزان صبر وتحمل خودت داره








علاقه مندی ها (Bookmarks)