خیلی خوبه که به همسرت گفتی. ببین من یک تجربه این مدلی دارم برای شما تعریف می کنم.
من در ساعات آخر کار یکی از موزه های شهرم به آنجا رفتم . اتفاقا آنجا یک آقای جوان هم بود که راهنمای موزه بود. من ازش دو سه تا سوال کردم راجع به موزه پرسیدم و بعد رفتم که از موزه بازدید کنم. اما این آقا نمی دانم چی شد یکدفعه خیال به سرش زد و افتاد دنبال من. وقتی موزه تعطیل شد و رفتم بیرون سعی کرد با من سر صحبت را باز کند و همراه شود. منم ازش فاصله گرفتم و رفتم یک گوشه به بند کفشم ور رفتم تا او زودتر برود. زیر چشمی نگاهش کردم و دیدم که کمی تعلل کرد و من را نگاه کرد و بعد رفت. همان موقع فهمیدم که می رود بیرون و منتظرم می شود. حدسم درست بود. بعد از ده دقیقه که رفتم بیرون توی ماشین منتظر من بود و از من خواست سوار ماشینش شوم.
منم ردش کردم رفت. اما خیلی عصبانی شدم و رفتم راجع بهش پرس و جو کردم و فهمیدم متاهل است. هر کاری کردم اسمش را به من نگفتند اما شماره رئیس موزه را به من دادند.
من رفتم خانه و برای پدرم ماجرا را تعریف کردم. پدرم با رئیس موزه تماس گرفت و اتفاقا رئیس خیلی ناراحت شد و از ما خواست نامه ای مکتوب کنیم و برایش فکس کنیم تا بتواند رسما پیگیر شود. گفت من می خواهم در این موزه این مسائل نباشد و از ریشه درش می آورم. شماره تلفن پدرم را گرفت و یکبار هم خودش زنگ زد و پیگیر نامه ای شد که قرار بود برایش فکس کنیم. ما هم اینکار را کردیم.
من فکر می کنم همسر شما هم باید به جای اینکه به این آقا تذکر دهد با ریاست محل کارتان یا حراست صحبت کند. همچنین بدون اینکه به همکارتان بگویید مثل من نامه ای مکتوب به رئیس یا مسئول حراست بدهید تا امکان پیگیری به صورت رسمی وجود داشته باشد.
اگر امکانش هست به اتاق دیگری بروید یا میز کارتان را به جای دیگری از اتاق انتقال دهید.








علاقه مندی ها (Bookmarks)