عشق همکلاسی سابقم خیلی اذینم میکنه.چکار کنم؟

[فدایی یار]

.
من یه تخصصی دارم تو یه شاخه ای ازنرم افزار اما کامل نیست و لازمه یه دوره سه تا شش ماهه واسه خودم بگذارم تا کاملا اماده کار شم.به راحتی بعدش میتون دو تا سه میلیون درامد داشته باشم.حالا ایده های چند صد میلیونیم به کنار.اینارو جدی میگم نیازی به اثبات نیست.اثباتش واسه خودم پروژه هایی که هر ماه فقط رد میکنم.
اما هدفم پول نبود بلکه اپلای بود که بیش از یک ساله دنبالشم یعنی از سال سه دانشگاه.پس افتادم دنبال نیاز های اپلای و کار یاد گرفتن رو گذاشتم کنار.یعنی الان کار رو کامل بلد نیستم .یعنی نمیتونم قبول پروژه کنم.
خب اینا رو من میدونم و خودم.واسه بقیه باید یه چیزی تو دستت باشه.این حرف ها واسشون حکم توهم داره.ولی دست من خالیه.نمره امتحان زبان انگلیسی که نون واب نمیشه.مقاله ای اس ای که ارزشی نداره واسه کسی...جی ار ای چیه؟تافل به چه دردی میخوره اخه؟
از نظر منطقی، پولی،معنوی وصد تا دلیل دیگه اصلا از انتخابم پشیمون نیستم.چون و چراش بماند....
مگر این بدبختی که کل اهداف مارو رو سرمون خراب کرد...دنیا و اخرت ما رو یکی کرد...

خب میگی میرفتی دنبال کارو پول درمی اوردی و ادامه...مگه طرف واست مهم نیست؟
پاسخ:
نمیتونم هدف اصلیم رو ترک کنم.نمیخام ترک کنم چون انتخاب کردم و باید تاتهش برم و رسیدن به تهش حد اقل 3 سال دیگه می طلبه.
البته الان میخام با اولین نتایج از پیشرفت تو همین هدفم هم برم و بهشون پیشنهادبدم.البته با اجازه خونوادم.

نگرانی الانم فقط اینه که مرغ از قفس نپره.حد اقل تا اخر تابستون.قبلنا میگفتم تا چند سال دیگه.الان میگم تا اخر تابستون .فک کنم همینطوری بگذره چندوقت دیگه با دست خالی برم بهش پیشنهاد هم بدم
بابا به کی بگم نمیتونم ولش کنم اخههههههههه
میدونی شرایط من و خونوادم طوریه که من باید یک ثباتی داشته باشم از هر نوعش تا بخام حرف ارتباط با دختری رو بزنم.نیازی به مخالفت خونوادم نیست.خودم میدونم به مشکل میخورم.

ولی ثانیه ای نیست که بهش فکر نکنم.یک ساله که شبا نمیخابم بلکه خابم میبره.چون فقط بهش فکر میکنم تا یه دفعه بیدار میشم میبینم صبح شده.
الانم با انگیزه زیادی دارم تلاش میکنم تا برسم بهش.
به خدای خودم گفتم که ببین من میخامش.دارم تلاش میکنم واسش.اگه خوبه اگه مناسبمه اگه صلاحه پس دیگه بقیش باخودت.واسم نگهش دار.
باید یه روزی دوباره اون تاپیک رو بیارم بالا.بگم رفتم.بگم شد.بگم دارمش.بگم که رسیدم بهش.به امید اون روز.

البته مشکلات دیگه زیادی هم دارم مثل همه ی مشکلات دیگران یک جا همه با هم.ولی پای همشون می ایستم.ولی باید مشکل اصلیم حل شه.

جناب من بدون سحر ..این چیزایی که شما نوشتید نمی دونید چقدر برای من اشنا بود !! منظورم احساساتون هستش !! دقیقا تا یه ماه پیش منم اگه بیش تر از شما انگیزه داشتم و.. لااقل کمترش رو نداشتم ... منم یکی از همکلاسی هامو دوست داشتم ..حدود سه سال منتظر چنین لحظه ای بودم که ازش خواستگاری کنم و کلی انگیزه و ایده مثل شما داشتم و منم راهی رو رفتم که باید تمومش کنم تا اخر و حدود نهایتش دیگه 4 یا 5 سال دیگه قطعا توی حوزه ی خودم انشالله به امید خدا جز بهترین ها میشم ...ولی الان به چیزی که میخواستم نرسیدم ..هر چند روی انگیزم تاثیر گذاشت این موضوع...به هر حال هر کی یه قسمتی داره دیگه..

امیدوارم همیشه این حس شادی و پویایی و افکار بلند رو داشته باشید و به کسی که میخواید اگه صلاحتونه برسید.

- - - Updated - - -

.
من یه تخصصی دارم تو یه شاخه ای ازنرم افزار اما کامل نیست و لازمه یه دوره سه تا شش ماهه واسه خودم بگذارم تا کاملا اماده کار شم.به راحتی بعدش میتون دو تا سه میلیون درامد داشته باشم.حالا ایده های چند صد میلیونیم به کنار.اینارو جدی میگم نیازی به اثبات نیست.اثباتش واسه خودم پروژه هایی که هر ماه فقط رد میکنم.
اما هدفم پول نبود بلکه اپلای بود که بیش از یک ساله دنبالشم یعنی از سال سه دانشگاه.پس افتادم دنبال نیاز های اپلای و کار یاد گرفتن رو گذاشتم کنار.یعنی الان کار رو کامل بلد نیستم .یعنی نمیتونم قبول پروژه کنم.
خب اینا رو من میدونم و خودم.واسه بقیه باید یه چیزی تو دستت باشه.این حرف ها واسشون حکم توهم داره.ولی دست من خالیه.نمره امتحان زبان انگلیسی که نون واب نمیشه.مقاله ای اس ای که ارزشی نداره واسه کسی...جی ار ای چیه؟تافل به چه دردی میخوره اخه؟
از نظر منطقی، پولی،معنوی وصد تا دلیل دیگه اصلا از انتخابم پشیمون نیستم.چون و چراش بماند....
مگر این بدبختی که کل اهداف مارو رو سرمون خراب کرد...دنیا و اخرت ما رو یکی کرد...

خب میگی میرفتی دنبال کارو پول درمی اوردی و ادامه...مگه طرف واست مهم نیست؟
پاسخ:
نمیتونم هدف اصلیم رو ترک کنم.نمیخام ترک کنم چون انتخاب کردم و باید تاتهش برم و رسیدن به تهش حد اقل 3 سال دیگه می طلبه.
البته الان میخام با اولین نتایج از پیشرفت تو همین هدفم هم برم و بهشون پیشنهادبدم.البته با اجازه خونوادم.

نگرانی الانم فقط اینه که مرغ از قفس نپره.حد اقل تا اخر تابستون.قبلنا میگفتم تا چند سال دیگه.الان میگم تا اخر تابستون .فک کنم همینطوری بگذره چندوقت دیگه با دست خالی برم بهش پیشنهاد هم بدم
بابا به کی بگم نمیتونم ولش کنم اخههههههههه
میدونی شرایط من و خونوادم طوریه که من باید یک ثباتی داشته باشم از هر نوعش تا بخام حرف ارتباط با دختری رو بزنم.نیازی به مخالفت خونوادم نیست.خودم میدونم به مشکل میخورم.

ولی ثانیه ای نیست که بهش فکر نکنم.یک ساله که شبا نمیخابم بلکه خابم میبره.چون فقط بهش فکر میکنم تا یه دفعه بیدار میشم میبینم صبح شده.
الانم با انگیزه زیادی دارم تلاش میکنم تا برسم بهش.
به خدای خودم گفتم که ببین من میخامش.دارم تلاش میکنم واسش.اگه خوبه اگه مناسبمه اگه صلاحه پس دیگه بقیش باخودت.واسم نگهش دار.
باید یه روزی دوباره اون تاپیک رو بیارم بالا.بگم رفتم.بگم شد.بگم دارمش.بگم که رسیدم بهش.به امید اون روز.

البته مشکلات دیگه زیادی هم دارم مثل همه ی مشکلات دیگران یک جا همه با هم.ولی پای همشون می ایستم.ولی باید مشکل اصلیم حل شه.

جناب من بدون سحر ..این چیزایی که شما نوشتید نمی دونید چقدر برای من اشنا بود !! منظورم احساساتون هستش !! دقیقا تا یه ماه پیش منم اگه بیش تر از شما انگیزه داشتم و.. لااقل کمترش رو نداشتم ... منم یکی از همکلاسی هامو دوست داشتم ..حدود سه سال منتظر چنین لحظه ای بودم که ازش خواستگاری کنم و کلی انگیزه و ایده مثل شما داشتم و منم راهی رو رفتم که باید تمومش کنم تا اخر و حدود نهایتش دیگه 4 یا 5 سال دیگه قطعا توی حوزه ی خودم انشالله به امید خدا جز بهترین ها میشم ...ولی الان به چیزی که میخواستم نرسیدم ..هر چند روی انگیزم تاثیر گذاشت این موضوع...به هر حال هر کی یه قسمتی داره دیگه..

امیدوارم همیشه این حس شادی و پویایی و افکار بلند رو داشته باشید و به کسی که میخواید اگه صلاحتونه برسید.