جناب جابر،
جهت اطلاع، در اروپا و آمریکا دختر و پسر حداکثر در سن ۱۸ سالگی مستقل میشوند؛ جدا زندگی میکنند، درامد جداگانه دارند، وابستگی چندانی به خانواده ندارند.
این در حالی هست که شما با ۲۲ سال سنّ، و این دختر خانم با ۲۱ سال سنّ انتظار دارید مانند بچه‌های ۱۳-۱۴ ساله با شما رفتار شود. این حمایت‌ها را که نوشته اید که یک دولت غربی از شما می‌کند، اصلا چنین چیزی نیست!
اگر این کودک به دنیا بیاید، چه داخل رابطه ازدواج چه خارج از آن، در یک کشور غربی، شما به عنوان پدر و این خانم به عنوان مادر مسول آن هستید و باید تا رسیدن کودک به سن قانونی تمام هزینه‌های نگهداری و تحصیل او را پرداخت کنید.
اگر هم که تصمیم به سقط بگیرید، باز هم با توافق هر دو نفر هست، و البته باز هم تکرار میکنم هر دو نفر مستقل هستند و بنابرین مستقل تصمیم میگیرند و در عواقب این تصمیم شریک خواهند بود.
اما، در مورد وضعیت حاضر شما، قضیه متفاوت هست؛ شما با فضاحتی که به بار آورده اید، فقط زندگی آن دختر خانم را به چالش نکشیده اید، بلکه پای خانواده او را به این بازی باز کرده اید. وقتی با این دختر که هنوز در خانه پدر زندگی می‌کند و به خانواده ا‌ش وابسته هست، میخوابیدید مگر به خانواده او فکر میکردید که الان انتظار حمایت از آنها دارید؟
شما دو نفر به عنوان دو فرد بالغ، تصمیم برای این رابطه را بدون مشورت با خانواده گرفته اید، پس الان هم نباید انتظار حمایت داشته باشید.
در مورد جامعه غربی، ای کاش همانطور که در رابطه با روابط باز جنسی عمل کرده اید، کمی هم به باقی اصول این جامعه، مثل مسئولیت پذیری دقت میداشتید.
مرد بودن و بلوغ، صرفاً به متقاعد کردن یک زن برای خوابیدن با او و بارور ساختن او نیست، بلکه به مسئولیت پذیری و پذیرش عواقب همه تصمیمات هست. این چیزها ربطی به دین ندارد، به انسانیت و ارزش‌های انسانی ربط دارد.
به دنبال راه حل می‌گردید؟
همه راه حل‌ها را شنیده اید، الان باید تصمیم بگیرید و پای همهٔ عواقب این تصمیم هر چه که هست، هم شما و هم این خانم بایستید.
کامران
علاقه مندی ها (Bookmarks)