چگونه مطمئن شوم خواستگارم با دخترها رابطه ندارد

[میشل]

سلام نوپو جان،

ارزش های خانوادگی، و آبرو دار بودن، محک خوبیه. هرچند کاملا قابل اتکا نیست، و لازمه با شناخت سایر ابعاد شخصیت و زندگی گذشته فرد، تکمیل بشه.

یه مثال می زنم. وقتی یه فرد از یه شهر میره به یه شهر دور افتاده دیگه، که کسی رو اونجا نمی شناسه، احتمالش بیشتر می شه که کارهای خلاف شأن خودش انجام بده، چون فکر می کنه اینجا که کسی من رو نمی شناسه. در حالیکه همون کارها رو هیچوقت تو خیابون شهر خودش انجام نمیده.

یکی از چیزهایی که باعث میشه ما کارهای خلاف انجام ندیم، حفظ جایگاه اجتماعی خودمون و خونوادمونه. بنابراین خونواده، و ارزشش برای فرد (یعنی پایبندیش به ارزش های خونوادگیش)، میتونه یه عامل نگهدارنده باشه. چون هم از ترس آبروی خودش و خونوادش یه کارهایی رو انجام نمیده، و هم از ترس اینکه خونوادش طردش کنن.

البته بازم تاکید می کنم این محک کامل و قطعی نیست.

در هرحال نمیتونی یه معادله (حتی با تعداد پارامترها و متغیرهای زیاد) برای اینکار پیدا کنی و بگی کسیکه در این معادله صدق کرد، بهش اعتماد می کنم. نه. باید خود خود اون فرد رو در یه بازه زمانی خوب، و با استفاده از ابزارهای مورد اعتماد بسنجی. و تازه آخرش هم به قول شما مذهبی ها توکل کنی. چون حتی نمیتونی مطمئن باشی که خودت هیچوقت خیانت نمی کنی، چه رسه به انسان دیگری. انسان همیشه در معرض آزمونه، و تا آخرین لحظه عمرش ممکنه ببازه....

من ازدواج می کنم که خوشبخت شوم نه اینکه مثل شمع آب شوم.

دیدگاهت به ازدواج درست نیست.

ازدواج یه موقعیته برای رشد. و رشد در شرایط سخت محیا می شه. جایی خوندم: اگه کارت (شغلت) هیچ سختی ای نداره، بدان که اصلا کاری نداری...

و البته نقطه مقابلش هم مثل شمع آب شدن نیست....

اینو دیگه حوصله ندارم بیشتر توضیح بدم، بعلاوه فکر کنم خودت منظورم رو متوجه میشی. فقط در این حد بگم که فاجعه هایی که در زندگی ما رخ میدن (مثل خیانت) میتونن از بهترین اتفاقات زندگی ما باشن. مثل اتفاقی که برای استیو جابز افتاد:

"داستان دوم من در مورد دوست داشتن و شکست است.
من خرسند شدم که چیزهایی را که دوستشان داشتم خیلی زود پیدا کردم. من و همکارم هواز شرکت اپل را درگاراژ خانه‌ي پدر و مادرم وقتی که من فقط بیست سال داشتم شروع کردیم ما خیلی سخت کار کردیم و در مدت ده سال اپل تبدیل شد به یک شرکت دو بیلیون دلاري که حدود چهارهزار نفر کارمند داشت. ما جالب ترین مخلوق خودمان را به بازار عرضه کرده بودیم؛ مکینتاش. یک سال بعد از درآمدن مکینتاش وقتی که من فقط سی ساله بودم هیأت مدیره‌ي اپل مرا از شرکت اخراج کرد. چه جوري یک نفر مي‌تواند از شرکتی که خودش تأسیس مي‌کند اخراج شود، خیلی ساده. شرکت رشد کرده بود و ما یک نفري را که فکر مي‌کردیم توانایی خوبی براي اداره‌ي شرکت داشته باشد استخدام کرده بودیم. همه چیز خیلی خوب پیش مي‌رفت تا این که بعد از یکی دو سال در مورد استراتژي آینده‌ي شرکت من با او اختلاف پیدا کردم و هیأت مدیره از او حمایت کرد و من رسماً اخراج شدم.

احساس مي‌کردم که کل دستاورد زندگی ام را از دست داده‌ام. حدود چند ماهی نمی دانستم که چه کار باید بکنم. من رسماً شکست خورده بودم و دیگر جایم در سیلیکان ولی نبود ولی یک احساسی در وجودم شروع به رشد کرد. احساسی که من خیلی دوستش داشتم و اتفاقات اپل خیلی تغییرش نداده بودند. احساس شروع کردن از نو. شاید من آن موقع متوجه نشدم اخراج از اپل یکی از بهترین اتفاقات زندگی من بود. سنگینی موفقیت با سبکی یک شروع تازه جایگزین شده بود و من کاملاً آزاد بودم. آن دوره از زندگی من پر از خلاقیت بود..."

کاملش رو می تونی اینجا ببینی: سخنرانی استیو جابز در دانشگاه اسنفورد (با زیرنویس فارسی)

خیلی زیاد از خیانت نترس... فقط زندگی کن... قرار نیست خیلی زیاد زنده باشیم...

موفق باشی.