خانم شارلوت، من اگه توی این مملکت کاره ای بودم حتما نشان اول استقامت، چسبندگی و پاسداشت زندگی مشترک زناشویی رو به شما اعطا میکردم. شما باید آدم خیلی باحالی باشی. من فکر کنم که شما از اون آدمایی هستی که مثلا اگه روزی توی پارک خانمی که کنارت نشسته بهت بگه چقدر خوب میشه هر روز عصر آدم بیاد پارک و شما میگی آره خیلی خوبه هر روز با هم همین ساعت بیایم پارک. بعد از چند روز که هر دو میرین پارک و به شهر حمله میشه یا بیماری سختی میگیری ولی حتی اگه رفتن به پارک برات خطر جانی هم داشته باشه حاضری خودت رو به کشتن بدی و هر روز عصر خودت رو به هر بدبختی شده به پارک برسونی!! و تازه قسمت جالبش اینه که وقتی رسیدی اگه ببینی اون بنده خدا نیومده میری از توی خونه اش حتی اگه از مریضی رو به مرگ باشه کشون کشون اون بدبخت رو از موهاش میگیری و تا خود پارک روی زمین میکشونی که چرا گفته هر روز عصر پارک خوبه و حالا نمیخواد بیاد پارک! و اگه دیدی نه این آدم بشو نیست و دیگه نمیخواد پارک بیاد هیچ بعید نیست بری یک روز که توی خونه خوابیده خفه اش کنی تا دیگه همچین غلطی نکنه و بعد هم میری خودت رو از روی یک پل عابر پرت میکنی پایین تا دیگه اون نگه هر روز بریم پارک بعد دیگه نخواد بیاد پارک/
پ.ن: دلت خوشه خانم شارلوت، ما نه آغوش داریم و نه حتی کسی که حالا که آغوش نداریم بریم بهش خیانت کنیم لااقل دلمون خنک بشه. ما چکار کنیم با این وضعیت
علاقه مندی ها (Bookmarks)