من زمانی احساس خوشبختی می کنم هیچ آدم بدبختی رو تو این دنیا نبینم.
چون هر وقت یک کودک یتیم و آواره یا یک انسان تنها و بی کس و غمگین یا یک پیرزن و پیرمردی که بچه های آنها فراموششان کردند یا جوانانی که توان ازدواج را ندارند یا بیمارانی که با مبلغی اندک بیماری آنها مداوا می شود بخاطرعدم توانایی مالی با بیماریشان دست و پنجه نرم می کنند و.... می بینم خودم را جای آنها می گذارم و بخاطر همین نمی توانم احساس خوشبختی کنم. البته سعی می کنم آنها را خوشحال کنم. تا با هم احساس خوشبختی کنیم.







پاسخ با نقل قول
علاقه مندی ها (Bookmarks)