خب این طبیعت مرده که تقاضا و جسارت بیشتری داشته باشه ( اگر چنین طبیعتی وجود نداشت نسل بشر تداوم نمیافت )
اما دین , اصول و ارزش های اجتماعی و گاه قانون و در حد بالای اینها عقل ( و عشقی که عاقلانه باشد ) مقدماتی برای مهار این جسارت محسوب میشن
حتی در جوامع غیر مذهبی و حتی در زمان نامزدی ( که اصولا مقدمه ازدواج شمرده میشه ) توصیه میشه که زن و مرد از نظر عاطفی آنقدر به هم نزدیک نشوند که جدایی اونها غیر ممکن باشه . بلکه در این مدت باید بیشتر روی شناخت نقطه ضعف ها و نارسایی های هم بپردازند و سر انجام با در نظر داشتن و قبول همه اینها تن به ازدواج بدهند
حال تصور کنید در یک رابطه احتمالا پنهانی , برقراری رابطه به قول شما فیزیکی چه عواقب بدی را به دنبال خواهد داشت
در جایی که حتی افشای همچین رابطه ای موجب بی آبرویی بشه ( در خانواده های مقید ) چنین رابطه ای به هیچ وجه خوب نیست
متاسفانه دختران زود تحت تاثیر حرف ها و روابط با جنس مخالف قرار میگیرند به گونه ای که حتی برقراری رابطه برای اونها حکم یک گناه مقدس رو پیدا میکنه. قسمتی از این مساله مربوط به نارسایی آموزش ( چه در خانواده چه در مدرسه ) میشه . حضور نداشتن در جامعه هم قسمت دیگری از ماجراست .
مسلما اگر دختر ( حتی به فرض اینکه شخص مورد علاقه خودش رو هم پیدا کرده ) عاقلانه رفتار کنه و انتظاراتش رو برای طرف مقابل آگاهانه بیان کنه و فوری تحت تاثیر قرار نگیره , حسن نیت یا سوء نیت طرف مقابل هم به زودی معلوم میشه
اونچه که دین در مورد این روابط گفته ( یعنی خط قرمز کشیدن روی تمام روابط فیزیکی قبل از اردواج ) به نظر من کاملا صحیح و ضامن سلامت اخلاقی است . مگر اینکه این سلامت اخلاقی اصلا مورد مهمی برای افراد نباشه که در آن صورت موضوع بحث کاملا عوض میشه
علاقه مندی ها (Bookmarks)