سلام ،خیلی متاسفم اما بدون تنها نیستی همسرت ،بچه ای که قراره بدنیا بیاد ،مادرت و بقیه اعضا خانواده ات هر کدوم سهمی توی زندگی ات دارن و بهتره قدر داشته هات رو بدونی و به حکمت خدا شک نکن ،چرا به این فکر نمی کنی که اگه پدرت مریضی اش طول میکشید و اذیت میشد و هر روز با درد بیدار میشد و این براش سخت تر بود من خودم برادرم 21 سالش بود تو تصادف فوت کرد تازه دانشگاه قبول شده بود مادرم بعد از اون کمرش خم شد اما چاره ای نبود خدا خودش صبر این غم رو بهش داد و ما تنها نگذاشتیمش عزیزم به مادرت فکر کن که همسرش رو از دست داده سعی کن تنهاش نزاری و ارومش کنی حداقل بفهمه بچه هاش چقدر بزرگ شدن و دلگرم بشه،اعضای همدردی هم شما رو تنها نخواهند گذاشت
علاقه مندی ها (Bookmarks)