سلام برادر گرامی
از من خواستین که راهنماییتون کنم.اما حقیقتش از خوندن مطالب شما نکته های زیادی به ذهنم نمی رسه.
فقط راستش دلم آب شد و بهتون غبطه خوردم.
فقط من عجالتا چند تا نکته که تو این تاپیک دستگیرم شد را می گم.
1)درسته که جلسات آشنایی بیشتر باشه خوبه ولی در مورد شما فکر می کنم بیشتر شدن این جلسات به بیشتر شدن دلبستگی منجر میشه.
برای همین اگر ایشان معیارهای کلی شما را دارند و می دونید اگه صحبت کنید چیز خاصی اضافه نمی شه بهتره فعلا یک ایست بکنید.
بهتره به طور نامحسوس یک تحقیق حسابی بکنید.مثلا از استاد راهنما!یا مدرسه.یا دوستان یا همسایه ها و...
اون موارد تردید را هم می تونید راحت تو صحبت ها اشاره ای بکنید.ببینید واکنششون چه طوریه و...(مثلا هول می شن یا...)
اگه مورد خاصی نبود و قانع شدین یک مشاوره برید و آنجا هم یک جلسه ای داشته باشید و بقیه جلسات را هدفمند برید تا از افزایش دلبستگی بی رویه جلو گیری بشه.
به مادر و خواهر دخترخانم هم از نظر اخلاقی و شخصیتی خیلی دقت کنید.
2)اتفاقا به نظرم این خیلی خوبه که آدم همون مورد اولش مورد علاقش باشه.چون بعدها دچار مقایسه و... نمی شه.
این نکته کاملا مثبتیه و باید خدا را خیلی شکر کنید.اما از کسانی که تیکه می پرانند برحذر باشید.چرا که بعد از نامزدی ممکنه تخم شک و تردید در دل شما بکارند و شما پیش خودتون بگید نکنه من می تونستم یک انتخاب بهتر داشته باشم.در صورتی که از این خبرا نیست.من خودم تجربه خواستگاری های مختلف داشتم.این جوری نیست که آدمی که مطابق معیارهای ما باشه به راحتی پیدا بشه.تازه پیدا هم بشه این طوری نیست که بتونیم اونو بیشتر دوست داشته باشیم.پس از اینکه تجربه اولتونه نگران نباشید.
3)راستش من خودم صیغه محرمیت را نمی پسندم.چون ممکنه هرچیزی پیش بیاد و قضیه کنسل بشه.اون وقت سر یک صیغه محرمیت بعدا هر وقت خواستگاری رفتین باید بگید که صیغه کرده اید(یعنی از نظر شرعی موظف هستید که بگید!) حالا بیا اثبات کن که چیز خاصی نبوده.قبول هم بکنند ممکنه دخترخانم تو دلش شبهه ای چیزی به وجود بیاد.
.ولی نامزدی یک ماهه خوبه.فوقش کنسل هم بشه لازم نیست به کسی بگید چون تو دوران آشنایی بودین.بعدش هم ان شاالله عقد کنید و 6 ماه هم عقد باشید.











علاقه مندی ها (Bookmarks)