شوهر خوبه. یار خوبه. کسی که بشه ارام جان ادم خوبه. ولی فکر می کنی چند تا از این ادمایی که ازدواج می کنن اینطورین؟ می دونی اگه یه بد گیر ادم بیفته ادم مجبور میشه خفه شه هیچی نگه؟ اونوقت این نق هایی که بابات می زنه به چشمت نمیاد. چون مجبور میشه ادم شباشو هم با یکی تقسیم کنه که نامناسبه واسشو به قول حافظ همصحبت ناجنس عذابی است الیم. پس خودتو با فکر سربار بودنو این چرندیات ازار نده. ازدواج خوبه ولی خوبش.
ببین ما که نخواستیم تو این دنیا باشیم. اونا مارو به دنیا اوردن. اگه ما یه روزی بچه دارشیم مسوول بچه امون میشیم. پدر مادرامونم مسوول مان. پس احساس بدی نداشته باش. اصلا به خودت بگو حالا دو تا نق بابات می زنه جز حقوق پدریشه! ولش کن.
این احساسی که می گی احساس بدبختی رو من خوب درک می کنم. خوب خوب. ولی یه روزی میاد که ناچار میشی خودت و دلت بشینین با هم صحبت کنین و به دلت برسی. پس از الان اینکارو بکن. نه با خودت نه با دلت نه با خونوادت قهر نکن.
شوهر کنی هم باز باید با یه ادم دیگه سرو کله بزنی. فکر می کنی شوهره نق نمی زنه؟ فکر می کنی همه ی شوهرا با زناشون همیشه مثل خانم خونه رفتار می کنن؟ اصلا فکر می کنی هر ازدواجی که می بینی خوبه؟ نه.
اول باید وضعیت موجودمونو درک کنیم و بپذیریم. حقیقت هایی که غیر قابل تغییرنو بپذیریمو باهاشون نجنگیم یا دل ازرده نشیم. بعد با چیزایی که داریم شروع کنیم ذره ذره گام به گام بریم جلو. کسی نمی دونه شاید توی راهمون بتونیم به اون ارامش و خوشحالی که می خوایم برسیم. شاید یه روزی برسه که به خودمون بگیم همه ی رنجایی که کشیدم به این یه لحظه می ارزه.
تو تلاش خودتو بکن. با خودت دوست باش. تنها کسی که همیشه پیش خودته خود خودتی. عزیزترین کسی برای خودت.








علاقه مندی ها (Bookmarks)