sara_star عزیز سلام

این یک مشکل نیست , ناراحت نباش , من همسن شما هستم و مثل شما اما من پسرم , توی جمع همسنوسالهام همه به حرفهام میخندن و میگن چرا رویایی صحبت میکنم و هنوز بزرگ نشدم ,

البته این موضوع چند سال پیش منو به خودش مشغول کرد و من سعی کردم خودمو عوض کنم و از اون به بعد همه جا اخمامو میکردم توهم و کم صحبت میکردم و کلی بزرگ نمایی اما بهم خوش نمیگذشت چون خودم نبودم , وقتی با دوستام میرفتم بیرون مثل آدمهای 30 ساله بودم , نه به حرف کسی میخندیدم نه حوصله کسی رو داشتم (البته اینطور نشون میدادم , باطنم همونی بود که قبلا بودم ) به هیچ کس محل نمیزاشتم , جالب اینجا بود که همون دوستایی که بهم میگفتن مثل بچه ها هستی , هی میگفتن چرا اینجوری شدی , اتفاقی افتاده ؟ دیگه اون هادی دوست داشتنی نیستی , من بازم یک هفته ای همین جور بودم اما بعد از این یک هفته خسته شدم دیگه به خودم برگشتم و بی خیال شدم اما الان که یاد دو سال پیش میوفتم میبینم خیلی عوض شدم اما اخلاقم بچه گونه هست ( اما به مقدار لازم (دو قاشق چای خوری)) , بزرگ شدن به قیافه و اخلاق نیست و زمان میبره و با بدست آوردن تجربه , خود به خود آدم بزرگ میشه , البته بستگی به خودمون داره که چه خصوصیات اخلاقی داشته باشیم , اینطور که من فهمیدم اخلاق بچه گونه یکی از خصوصیات اخلاقیم هست , در حال حاضر کسی از این اخلاق من بدش نمیاد برعکس خیلی هم دوستم دارن , البته وقتی میرم خرید اینقدر خودمو میگیرم که فروشنده کپ میکنه تا میتونه تخفیف میده ,

موفق باشی دوست بزرگ من