چیزی که مسلمه اینه که شما الان از هم ناراحتید و چون ماجرا داشته به جاهای باریک میکشیده و هر دو طرف هم دوست ندارین که از هم جدا بشین این خواسته از طرف نامزدتون مطرح شده ....من پیشنهادم اینه که با نامزدتون منطقی صحبت کنید بهش بگید که فرار کردن راه حل مشکل شما نیست...شما باید قدرت روبرو شدن با مشکلاتو داشته باشین و حلش کنید..چون فردا روز که برید زیر یک سقف که نمیتونید بگید خوب ماهی یبار با هم حرف بزنیم و.... به کاراتون فکر کنید..اینکه عصبانی میشید و حرفائی میزنید که بعد پشیمونی ببار میاره واقعا چیزی نیست که با عذر خواهی از ذهن آدم پاک بشه..چند بار که این اتفاق بیفته کینه و نفرت بوجود میاد و اینا باعث سردی میشه..سعی کنید مدتی رو خودتون کار کنید..از کسی کمک بخواید که نذاره شما عصبی بشید...مثلا وقتی عصبانی میشید زنگ بزنید به یکی از دوستای نزدیک و قابل اعتمادتون و از عصبانیتتون واسه دوستتون بگید..اولش سخته..یه لحظه عصبانیت کل وجود شمارو میگیره و میخواید خودتونو راحت کنید..اما باور کنید بعد از یه مدت عادت میکنید به شیوه ی جدید و خودتونم راحت تر زندگی میکنید..من اگر خودم چنین تجربه ای نداشتم هرگز به این صراحت نمیگفتم که اکانپذیره..فقط از هم دور نمونید..موفق باشید