فقط میگم کاری نکن که احساساتت به زندگی آیندت لطمه ای بزنن. خیلی ناراحت شدم که گفتی شاید حاضر باشم باهاش رابطه جنسی داشته باشم. این موضوعی نیست که بهش اینقدر راحت بهش نگاه کنی. نه تو جامعه ما که همه جای دنیا. کاری نکن که نشه جبرانش کرد چون پشیمونی به بار میاره.
دوست داشتن خوبه، دوستی هم حتی خوبه، اما از الان برنامه ریزی کردن برای ده سال آینده و بر اساس اتفاقی که شاید اون موقع بیفته شاید هم نه و عمل کردن بر اساس رویاها خوب نیست.
گفتی میخوای بفهمی عشقش واقعیه یا نه؟! کاری نداره. تشویقش کن زودتر به زندگیش سر و سامون بده تا آماده خواستگاری بشه. ببین چیکار می کنه؟! اگه هی بهت زندگ زد و دنبالت بود و... بدون دوست داشتنش واقعی نیست. اما اگه به حرفت گوش کرد و دیدی داره سعی می کنه خودشو بالا بکشه میفهمی که اونقدر دوستت داره که حاضر باشه برات کاری بکنه. حرف و گریه و خودکشی و... از همه برمیاد.
آدم برای کسی که دوستش داره نمیمیره، براش زندگی می کنه.






،البته همه ما این سنت رو گذروندیم که الان میگم بعدا میشه سوژه ی خنده ت،موقعیت های خوب زندگیت رو به هیچ وجه از دست نده که بعدها حسرت بخوری،کسی رو میشناختم 17 سالگی ازدواج کرد توی سن 30 سالگی به خاطر اشتباهش و حسرت عمر و زندگی و درسی که میتونست بخونه رو میخورد،اونم عاشق شد ولی اینقدر درگیر زندگی بد و اشتباهش شد نتونست دیپلمش هم بگیره حرف از دانشگاه میشد ناخودآگاه اشک میریخت،میگفت چرا پدر من منو کتک نزد،چرا وقتی گفتم عاشقشم توی دهنم نزد تا عاشقی از سرم بپره آیندمو تباه نکنم،البته شوهرش اون زمان 27 ساله بوده ،نمیشه گفت زندگی همه مثل هم میشه ولی سن شما سن انتخاب نیست وبعیده انتخاب درستی باشه

علاقه مندی ها (Bookmarks)