مرددم بمونم یا نه!

[abi.bikaran]

دوست عزیز ما دوره نامزدی نداشتیم چون از دو شهر مختلف بودیم 6 ماه عقد بودیم ولی خیلی کم در حد 2-3 بار همدیگه رو دیدیم و شناخت زیادی از هم نداشتیم. شوهرم میگه من آدم محتاطی هستم و توی همه موارد اینطوریه و همه چیزو به من نمیگه. من و شوهرم هم رشته هستیم و از طریق یه دوست با هم آشنا شدیم

این هم از تبعات نداشتن شناخت قبل از ازدواج!ولی اصلا نگران ناامید نباشید زندگی شما هنوز نو پاست و این قابلیت رو داره که بتونید بسازینش
خوب الان دیگه دیر شده که کس بخواد شما روسرزنش کنه بخاطر نداشتن شناخت و انتخاب درست!
الان که دیگه کار از کار گذشته و شما وارد زندگی مشترکتون شدین باید عزمتون جزم کنید و بتونید زندگیتون رو اونجوری که میخواین بسازین
سعی کنید با حفظ حریمها و حرمتها نکات مثبت و منفی خودتو و همسرتون شناسایی کنید و سعی در برطرف کردن نقاط منفی و پرورش نکات مثبتتون کنید!
به نظرم الان تنها کاری که شاید بتونه به شما کمک کنه به خاطر حل وابستگی همسرتون به خانوادش این باشه که شما باید اونقدر امکان و لحظات مشترک و عاشقانه رو در خونه زیاد کنید تا همسرتون کم کم این وابستگی رو بزاره کنار.
مثلا با همسرتون هر شب بشنید یه فیلم جدید ببنید یا یه بازی کامپیوتری یا فکری انجام بدین
یا برین پیاده روی شبانه یا یه فعالیت دونفری سرگرم کننده شروع کنید باهم شیرینی درست کنید اشپزی کنید!
اینجوری رابطه شما با هم صمیمیتر میشه و از هر جهت بهم نزدیک تر خواهید شد!
به نظرم این حرف همسرتون که گفته از سر احتیاط در مورد خیلی از مسائل چیزی به شما نمیگه اصلا منطقی قابل قبول نیست!!!
اخه کی از همسر ادم بهش نزدیکتر و قابل اعتمادتر چرا باید در مقابل همسر احتیاط کنه و در مورد کارش چیزی نگه؟
به نظرم همسر شما هم هنوز اون شناخت رو در مورد شما بدست نیورده یه جورایی هنوز اونقدر بهم نزدیک نشدید که بتونید تو خیلی از موارد بهم اعتماد داشته باشید شاید احتیاطشون که اصلا درست نیست! از سر عدم شناختشون باشه؟ باهاش صحبت کنید اعتمادشو جلب کنید تا بتونه راحت بیاد حرفاشو باهاتون بزنهدر مورد کرش بیشتر صحبت کنه!
فکر کنم یه دلیل اینکه همه مسئل خصوصی زندگیتون رو با مادرش درمیون میزاره هم همین باشه هنوز نتونسته از لحاظ روحی به شما نزدیک بشه اون احساس راحتی رو نداره! در این مورد هم حتما راحت با صمیمیت و بدون تنش بگین که دوست ندارین در مورد زندگی شخصی و خصوصیتون با اطرافیانش صحبت کنه حتی مادرش!
امیدوارم دوستان مشاور بتونن راهنمایی بهتری بکنن وشما بتونید زندگیتون رو اونجوری که دوست دارین به طرف خوشبختی سوق بدید.

[aznoush]

این هم از تبعات نداشتن شناخت قبل از ازدواج!ولی اصلا نگران ناامید نباشید زندگی شما هنوز نو پاست و این قابلیت رو داره که بتونید بسازینش
خوب الان دیگه دیر شده که کس بخواد شما روسرزنش کنه بخاطر نداشتن شناخت و انتخاب درست!
الان که دیگه کار از کار گذشته و شما وارد زندگی مشترکتون شدین باید عزمتون جزم کنید و بتونید زندگیتون رو اونجوری که میخواین بسازین
سعی کنید با حفظ حریمها و حرمتها نکات مثبت و منفی خودتو و همسرتون شناسایی کنید و سعی در برطرف کردن نقاط منفی و پرورش نکات مثبتتون کنید!
به نظرم الان تنها کاری که شاید بتونه به شما کمک کنه به خاطر حل وابستگی همسرتون به خانوادش این باشه که شما باید اونقدر امکان و لحظات مشترک و عاشقانه رو در خونه زیاد کنید تا همسرتون کم کم این وابستگی رو بزاره کنار.
مثلا با همسرتون هر شب بشنید یه فیلم جدید ببنید یا یه بازی کامپیوتری یا فکری انجام بدین
یا برین پیاده روی شبانه یا یه فعالیت دونفری سرگرم کننده شروع کنید باهم شیرینی درست کنید اشپزی کنید!
اینجوری رابطه شما با هم صمیمیتر میشه و از هر جهت بهم نزدیک تر خواهید شد!
به نظرم این حرف همسرتون که گفته از سر احتیاط در مورد خیلی از مسائل چیزی به شما نمیگه اصلا منطقی قابل قبول نیست!!!
اخه کی از همسر ادم بهش نزدیکتر و قابل اعتمادتر چرا باید در مقابل همسر احتیاط کنه و در مورد کارش چیزی نگه؟
به نظرم همسر شما هم هنوز اون شناخت رو در مورد شما بدست نیورده یه جورایی هنوز اونقدر بهم نزدیک نشدید که بتونید تو خیلی از موارد بهم اعتماد داشته باشید شاید احتیاطشون که اصلا درست نیست! از سر عدم شناختشون باشه؟ باهاش صحبت کنید اعتمادشو جلب کنید تا بتونه راحت بیاد حرفاشو باهاتون بزنهدر مورد کرش بیشتر صحبت کنه!
فکر کنم یه دلیل اینکه همه مسئل خصوصی زندگیتون رو با مادرش درمیون میزاره هم همین باشه هنوز نتونسته از لحاظ روحی به شما نزدیک بشه اون احساس راحتی رو نداره! در این مورد هم حتما راحت با صمیمیت و بدون تنش بگین که دوست ندارین در مورد زندگی شخصی و خصوصیتون با اطرافیانش صحبت کنه حتی مادرش!
امیدوارم دوستان مشاور بتونن راهنمایی بهتری بکنن وشما بتونید زندگیتون رو اونجوری که دوست دارین به طرف خوشبختی سوق بدید.

ممنونم صحبتهای شما کاملا درسته من با شوهرم در این مورد خیلی صحبت کردم بارها بهش گفتم دوست ندارم راجع به مسائل خصوصیمون تو جمع خونوادت یا هر جای دیگه صحبت کنی بعدا برامون مشکل ساز میشه ولی مادرش در این مورد خیلی ازش حمایت میکنه و طوری رفتار میکنه که شوهرم ترغیب میشه از من بدگویی کنه حتی جلوی من. و مادرش اصلا از این رفتارش خرده نمیگیره که هیچ همیشه هم بهش حق میده و با دقت فراوان به حرفاش گوش میده و تظاهر میکنه که خیلی براش مهمه و شوهرم هم وقتی این حمایتهای مادرش را میبینه به رفتار زشتش ادامه میده در صورتیکه مادر شوهرم تا دوم ابتدایی درس خونده و آدم حسودیه. طوری که اگر من یه لباس بخرم تا مثل اون لباس را برای خودش نخره آروم نمیشه و همچین آدمی مطمئنا در توانش نیست که بتونه به ما در زندگی مشورت صحیح بده چون خودش هنوز رشد عقلی نکرده.
شوهرم هر کاری میخواد بکنه باید مادرش تاییدش کنه حتی تو مسائل کاری از مادر بیسوادش مشورت میگیره که مثلا با رئیسم این موضوع را در میون بذارم بهتره یا نه؟ یا الان با خانومم برم بیرون یا فلان چیزو بخرم یا نه
یه جورایی مادرش را همه چیز تمام میدونه و هر کاری را که مادرش انجام بده چه خوب و چه بد وحی منزل میدونه.
باور کنید روزای اول میخواستم تمومش کنم ولی یه جورایی هم دوستش دارم و هم دلم براش میسوزه و میخوام تلاشم را برای بهبود این زندگی انجام بدم.
باز هم اگر پیشنهاد و راهکاری باشه با گوش جان میشنوم و عمل میکنم