اينو قبول دارم كه يه مقدار از مشكلاتش به خاطر همين تفاوت هاست. اما اين تغيرات مربوط ميشه به ٥-٦ سال پيش و الان حالش اصلا خوب نيست. تازه مادرم هميشه سعى مى كنه خبراى ناراحت كننده به من نده اما ديگه طاقت نياوردن و از حال و روزش را برام گفتن. وقتى هم باهاش حرف مى زنم فقط گريه مى كنه طورى كه نفس كشيدن براش سخت ميشه. منم از راه طور واقعا تحمل اين چيزا رو ندارم.
ما اصلا باهاش بحث نمى كنيم در هر زمينه اى چون مى دونيم جبهه ميگيره و بدتر ميشه.
من به هر زبونى بوده و تونستم در مورد احترام به پدر و مادر باهاش حرف زدم ولى از پدرم بدش مياد محاله حرف پدرم رو تائيد كنه. در حالى كه من عاشق پدرم هستم و هميشه دوست داشتم همسرم خصوصيات اخلاقى مثل پدرم رو داشته باشه.
حتى براى ازدواج هم مشكل داره چون ملاك هاى مذهبيش خيلى زياد هست و اون شخصى هم كه اين ملاك هارو داره مطمئنا مى خواد وارد يه خانواده مذهبى بشه كه ما نيستيم. (به علاوه اينكه اون كسى هم كه خواهرم ميپسنده پدر و مادرم نميپسندن)
رفتارش با غريبه و دوستان خيلى خوبه و مثل فرشته هست ولى به ما كه ميرسه عوض ميشه.
ايشون كسى هست كه سرپرستى يه يتيم رو به عهده گرفته (يواشكى, خودش نمى دونه كه ما مى دونيم). به جرات مى تونم بگم تو عمرش دروغ نگفته. از دستش هر كارى بر بياد حتى براى دشمنش انجام ميده. بارها ديدم ناهارشو داده به يه فرد فقير. كتاب هاى كتابخونش رو مى بخشه به افرادى كه توانايى خريد ندارن.
ولى دل خانوادش رو اينجورى ميشكنه.
يه بار داشتم با پدرم صحبت ميكردم در مورد خواهرم وقتى خداحافظى كرديم پدرم فراموش كردن قطع كنن. اينو شنيدم كه اگه خود كشى گناه نبود تا حالا خودم رو كشته بودم از دسته اين دختر.
هنوزم كه يادم مياد به اين حرف قلبم تير ميكشه.
من چور مى تونم بهش كمك كنم كه حالش بهتر بشه و رفتارشم با خانوادم عوض بشه؟
- - - Updated - - -
اينو قبول دارم كه يه مقدار از مشكلاتش به خاطر همين تفاوت هاست. اما اين تغيرات مربوط ميشه به ٥-٦ سال پيش و الان حالش اصلا خوب نيست. تازه مادرم هميشه سعى مى كنه خبراى ناراحت كننده به من نده اما ديگه طاقت نياوردن و از حال و روزش را برام گفتن. وقتى هم باهاش حرف مى زنم فقط گريه مى كنه طورى كه نفس كشيدن براش سخت ميشه. منم از راه طور واقعا تحمل اين چيزا رو ندارم.
ما اصلا باهاش بحث نمى كنيم در هر زمينه اى چون مى دونيم جبهه ميگيره و بدتر ميشه.
من به هر زبونى بوده و تونستم در مورد احترام به پدر و مادر باهاش حرف زدم ولى از پدرم بدش مياد محاله حرف پدرم رو تائيد كنه. در حالى كه من عاشق پدرم هستم و هميشه دوست داشتم همسرم خصوصيات اخلاقى مثل پدرم رو داشته باشه.
حتى براى ازدواج هم مشكل داره چون ملاك هاى مذهبيش خيلى زياد هست و اون شخصى هم كه اين ملاك هارو داره مطمئنا مى خواد وارد يه خانواده مذهبى بشه كه ما نيستيم. (به علاوه اينكه اون كسى هم كه خواهرم ميپسنده پدر و مادرم نميپسندن)
رفتارش با غريبه و دوستان خيلى خوبه و مثل فرشته هست ولى به ما كه ميرسه عوض ميشه.
ايشون كسى هست كه سرپرستى يه يتيم رو به عهده گرفته (يواشكى, خودش نمى دونه كه ما مى دونيم). به جرات مى تونم بگم تو عمرش دروغ نگفته. از دستش هر كارى بر بياد حتى براى دشمنش انجام ميده. بارها ديدم ناهارشو داده به يه فرد فقير. كتاب هاى كتابخونش رو مى بخشه به افرادى كه توانايى خريد ندارن.
ولى دل خانوادش رو اينجورى ميشكنه.
يه بار داشتم با پدرم صحبت ميكردم در مورد خواهرم وقتى خداحافظى كرديم پدرم فراموش كردن قطع كنن. اينو شنيدم كه اگه خود كشى گناه نبود تا حالا خودم رو كشته بودم از دسته اين دختر.
هنوزم كه يادم مياد به اين حرف قلبم تير ميكشه.
من چور مى تونم بهش كمك كنم كه حالش بهتر بشه و رفتارشم با خانوادم عوض بشه؟
علاقه مندی ها (Bookmarks)