سلام.
خب من هم گمان نمیکنم آنچه توصیف کرده اید مشکلی باشه. خب به بیان خودتون منطقی تر و آقا تر شده اید.
اینکه براتون سواله که چرا ناگهانی تغییر کرده اید شاید دلیلش همون ورود به دانشگاه باشه. چون توی دانشگاه شما یک دانشجو هستید. دانشجو در جامعه جایگاه بالایی دارد. سی و چند سال پیش همین دانشجوها انقلاب کردند. پس دانشجو لازمه اش این است که بزرگتر فکر کند و از دنیای بچگی بیرون بیاید.
از طرف دیگر دانشگاه محیطی است که شما نه فقط با یک معلم بلکه با استادهایی که موهایشان را در راه علم سفید کرده اند در ارتباطید. خب ناخودآگاه آدم مجبوره بزرگوارانه تر به محیطش نگاه کنه و بزرگوارانه تر رفتار کنه.
و از طرفی در دانشگاه شما با فقط همجنس های خودتون در ارتباط نیستید. یعنی خود دانشگاه به دلیل اینکه محیطی است که جنس مخالف هم در اون حضور داره خودبخود باعث میشه آدم یکم خودشو جمع و جور کنه و سرسنگین تر و معقول تر رفتار کنه.
بنابراین من فکر میکنم دلیل تغییر به بیان خودتون ناگهانی، میتونه همین ورود به دانشگاه بشه. که اصلا هم مشکلی نیست.
در ضمن، اختلال دو شخصیتی یک اختلال پیشرفته ی روانی است . یعنی همین جوری با این چیزها و اغییرات طبیعی نمیشه به کسی گفت دو شخصیتی.
افراد دو شخصیتی به کسی اطلاق میشه که زمانی در شخصیت 1 خودش به سر میبره اصلا از وجود شخصیت دوم خودش خبر نداره. و وقتی در شخصیت 2 خودش قرار میگیره اصلا اطلاعی از وجود شخصیت 1 خودش نداره. یعنی خود فرد دوشخصیتی کاملا تغییر فاز و هویت میده. و در هر کدام از شخصیتهایی که باشه اصلا حتی نمیدونه که شخصیت دیگری هم داره. معمولا اطافیان شخص دو یا چند شخصیتی هستند که تغییرات فاحش و هویتهایی با تفاوت فاحش رو در او متوجه میشن. و معمولا خود فرد بی اطلاع است و حتی اگر به او بگویند برایش قابل باور نیست.
کلا دو یا چند شخصیتی یک اختلال پیشرفتهی روانی و عصبی است.
بیخودی به خودتون مارک نزنید.
قدر این روزها رو بدونید. روزهای دانشجویی. و به خودتون افتخار کنید که دارید مردی محکم و منطقی و باوقار میشید. اون حالت شوخ طبعی تون هم به گفته ی خودتون کاملا از بین نرفته ولی کم شده. نگذارید کاملا از بین بره. اما همون شوخ طبعیتون رو هم بگذارید با رشد شخصیتتون شکلی بهتر بگیره. چون شوخ طبعی یک خصوصیت مثبت است. البته به شرطی که شباهت به لودگی و سبک بازی نداشته باشد.
موفق باشید.
علاقه مندی ها (Bookmarks)